Geen angst voor de dood, want die is 1. onvermijdelijk en 2. daar besef ik toch niets van. Het is eerder angst voor een vroegtijdig sterven of een lang en pijnlijk stervensproces of een dementieproces. Liefst gewoon een "simpele" beroerte 's nachts in de zetel terwijl ik 96 jaar ben nadat ik in slaap ben gevallen tijdens het spelen van Diablo X. Zonder pijn en op een mooie leeftijd.
Niet echt.
Goh, ik deel het leven in zoals seizoenen: je jeugd als de lente, je studiejaren en carrière als de zomer, vanaf 50 tot ca. 70-75 als de herfst en daarna treedt de winter in. Als alles goed gaat heb je nog een aantal mooie jaren in de winter en kan je in schoonheid afscheid nemen van een rijk en gevuld leven. Ik denk daar vaak over na, maar niet in die mate dat het een obsessie wordt of dat het me verlamt. Al ben ik soms weemoedig om wat voorbij is gegaan. Anderzijds kijk ik wel uit naar sommige elementen van het ouder worden: terug wat meer tijd en vrijheid omdat je kinderen zelfstandiger zijn, beter financieel voorzien zijn, anders naar het leven kijken, meer berusting hebben, meer relativeren, ...
Bij mij is het beide, maar vooral het grote niets boezemt me nu schrik in, ondanks dat ik weet dat ik me er dan niet meer bewust van ga zijn. Ik wil echt graag eeuwig leven en alle ontwikkelingen van de toekomst meemaken, maar vooral: ik wil gewoon niet ophouden te bestaan. (maar dat heb ik hier nu al dikwiijls genoeg gezegd, denk ik
)Natuurlijk gaat uw leven anders zijn als ge wel of niet gelovig zijt, maar dat betekent niet dat ge minder geniet, maar dat is met alles: als Belg hebt ge een ander leven dan als Amerikaan, als vrouw hebt een ander leven dan als man. Ras, geslacht, nationaliteit, gelovig zijn (en wat je gelooft), dat bepaalt hoe ge uw leven leeft, maar bepaalt niet of ge het ten volle leeft en/of dat ge wel of niet (maximaal) van het leven gaat genieten. Heel wat van de wereldsterren zijn gelovig, ge gaat niet kunnen zeggen dat ze maar een saai leven hadden. Neem nu pakweg ne Tom Cruise, die is supergelovig en heeft tegelijk een uitzonderlijk boeiend leven.
). Tuurlijk zou hun leven anders zijn als niet in een klooster of abdij zitten, maar of ze dan meer zouden genieten? 
Ik begrijp dat mensen in 'iets' willen geloven. Want stel dat de dood echt dood is en er nadien echt helemaal niets is. Je bestaat gewoon niet / nooit meer in geen enkele vorm.
Maar 4? Bij mij is dat elke maand op het einde als ik men zichtrekening bekijk en zie hoe yolo die van ons weer gegaan is.
Bwa, mensen blijven mensen. Zoals kwetsbare jongeren ook in de (drugs)criminaliteit belanden, vallen kwetsbare jongeren nu eenmaal ook ten prooi aan radicale religieuze groeperingen.
Een van mijn grootste angsten (en van de meeste ouders vermoed ik), is dat ik mijn dochter nog zal begraven. Dit is ook wat mijn grootouders met hun dochter, mijn moeder, hebben beleefd, en het voelt gewoon zeer onnatuurlijk en oneerlijk.
Wel ja, honderden jaren oud worden en de maatschappij gaandeweg zien evolueren ... dat klinkt allemaal interessant, maar als je geliefden ook zo oud mogen worden vraag ik me af of een menselijke relatie wel zo'n lang leven beschoren is. En als je de enige bent die mag blijven leven zie je al je geliefden verdwijnen. We zijn ingesteld op die 80-90 jaar als voldragen mensenleven, je schakelt dat niet zomaar om.
met die instelling kan je ook zeggen: moest iedereen in hemel en hel geloven zouden we misschien allemaal proberen in de hemel te geraken en enkel goed doen. maar noch het een, noch het ander werkt 100%. Genoeg slechte mensen die in een hiernamaals geloven en genoeg slechte mensen die niet in een hiernamaals geloven.
We moeten er wel van uitgaan dat de meeste mensen geen slechte mensen zijn.
Mnja, daar zit iets in. Al vind ik niet dat we op dit moment in een wereld wonen waar we als mensheid doordrongen zijn van een leven zonder hiernamaals. Niet in een hiernamaals geloven is wat dat betreft niet voldoende. Maar goed, ik besef tegelijkertijd ook wel dat een grote groep mensen wellicht niet in zo een mindset kan/wil geraken.
Ik denk dat de meeste mensen niet aan het potentiële hiernamaals denken wanneer ze wreedheden aanrichten. Vaak zit daar een primitieve haat achter of een of ander idee dat het slachtoffer toch maar inferieur is, geen mens. De Sovjet-Unie en zeker Communistisch China (onder Mao) waren officieel atheïstisch, verboden godsdienst (niet de hele tijd), en vervolgden geestelijken. Ik denk dat beide staten ook wel redelijk wat wreedheden hebben aangericht, tegen vijanden of gewoon de eigen bevolking. De Rode Khmer is ook een voorbeeld daarvan.
Uiteraard, dat weet ik ook wel, die regimes zaten helemaal niets in met een mensenleven.
Ja exact dit. Ik heb geen angst voor de dood want ik ga als ik dood ben letterlijk de enige zijn ter wereld waarvan ik 100% zeker ben dat ik er geen last van ga hebben. Dood gaan ja, dat hoop ik dat vredig zal zijn. Niet liggen afzien zoals ik al gezien heb, liggen wegteren van de kanker die uw lijf overneemt bv. Dementie is inderdaad ook triestig. Zeker naar het einde toe. Mensen weten niet meer op welke planeet ze zijn, worden soms zeer agressief, zitten soms als verwelkte kamerplant te wachten tot hun lichaam opgeeft...
Een voldragen (!) leven moet gevierd worden, dat is voor mij toch ook de ideale insteek mocht ik heengaan als ik oud en versleten ben. "Always look on the bright side of life" mag dan zeker gespeeld worden tijdens de herdenkingsdienst. Putting the fun back in funeral. Met kinderen of mensen die vroegtijdig sterven is dat uiteraard anders.
Ja die insteek snap ik wel. Een kind dat dood gaat daar is weinig vieren aan. Maar zelfs mocht ik op mijn 50e dood gaan aan kanker, ik zou nog altijd geen triestige bedoening willen, ook al is dat geen voldragen leven.
