Ik vind dat geen over the top vergelijking. Niet omwille van de woorden hun maatschappelijke relevantie en impact, maar omwille van het gemak waarmee 'de gebruiker' een verschil kan maken in iemand's wereld door zelf een heel kleine moeite te doen.
Hoe je het ook draait of keert: het kost je als persoon vrijwel niks om een ander woord te gebruiken dan hetgene je eigenlijk zou 'willen' gebruiken, terwijl jouw gebruik van een bepaald woord (of het systematisch weigeren van het gebruiken van een bepaald woord) wel enorm veel schade kan aanrichten bij de ontvanger.
Ik vind die voorbeelden (die trouwens een heel klein deeltje zijn van een groter punt dat ik maakte, wat ik nu dus nog maar eens herhaal) in dat opzicht dus wel relevant. Er zijn vast hopen mensen die het in beperkte kringen nog steeds over 'negers' en 'mongolen' hebben, maar zich intomen wanneer ze in het openbaar zijn of toch op zijn minst respecteren dat die mensen zo niet willen aangesproken worden. Dat is niet hypocriet, of vals, of weet ik veel, dat is gewoon elementaire beleefdheid, vind ik.
Ik denk ook het mijne van sommige van die pronouns, maar het kost mij nu eens niks om dat gewoon te respecteren zo goed en zo kwaad als ik kan. Of ik nu 'hij' of 'zij' zeg over een collega, of Mike of Mieke in die hun gezicht: het zal mijn dag er niet op veranderen, ook al denk ik achteraf als ik thuis kom misschien 'man, die persoon overdrijft'. Als ik echter koppig iemand die Mieke wenst genoemd te worden blijf aanspreken met 'Mike' is de schade die ik kan maken veel groter, aangezien dat over een groot deel van die persoon's identiteit gaat.
Ik vind jouw zin waarin je het hebt over 'de egocentrische verwennerij van het zelfbeeld en bijhorend narcisme' dan weer over the top. Genderdysforie is een echt en relevant probleem. Dat daar mensen dat aangrijpen puur voor de aandacht zal zeker kloppen, maar dat gaat lang niet voor iedereen op. Zulke veralgemening doet meer kwaad dan goed.
De lading van woorden die een racistische (onder)toon hebben of spottend zijn, is toch gewoon veel zwaarder dan iemand als hij dan wel zij benoemen die eigenlijk als het of hun wil aangesproken worden?
Daarnaast vind ik ook het gemak waarmee je een verschil maakt, door het al dan niet gebruiken van bepaalde woorden, in die situaties een groot verschil. Als de taalevolutie en maatschappij beslist en bepaalt dat neger niet meer ok is, racistisch is en je beter pakweg zwarte of black gebruikt, dan is dat heel eenvoudig voor iedereen zo toe te passen. Wanneer echter elk individu gaat bepalen voor zichzelf hoe hij of zij wilt aangesproken worden, dan is dat toch helemaal niet eenvoudig of "een gemak waarmee je een verschil kan maken"? Je maakt er de zaken zelfs nodeloos moeilijk mee. In die zin zou ik er wellicht wel best nog mee kunnen leven mocht de maatschappij evolueren naar een gebruik van pakweg "die" voor alle mensen, man, vrouw of welk geslacht of gender dan ook, hoewel ik het niet zou toejuichen.
En idd, jouw laatste paragraaf over mijn uitspraak daar klopt, maar dat is ook grotendeels het beeld dat ik er van heb. Vooral veel bekende personen of mensen die er per sé in de media mee willen komen, die de ene week als zus en de andere week als zo willen aangesproken worden. Waarbij het voor de meesten helemaal niet duidelijk is of dit nu wel degelijk om een relevant probleem of aandoening gaat dan wel gewoon narcisme en egocentrisme en de nood om zich te kunnen onderscheiden van de rest van de wereld, vaak vooral met de bedoeling op te vallen en boven het maaiveld uit te steken. Ik vind het dan jammer voor de mensen die echt met bepaalde zaken daarrond worstelen, dat zij inderdaad minder au sérieux worden genomen omwille van de vele karikaturale over the top voorbeelden die er toch wel rondlopen.
En daarbij heb ik ook een probleem dat genderdysforie, wanneer het dus wel degelijk een echt probleem is, blijkbaar grotendeels simpelweg op te lossen of te herleiden valt tot het gebruik van een ander persoonlijk voornaamwoord. Als dat zowat het belangrijkste is dat het probleem zou kunnen oplossen, dan lijkt dat probleem mij eerlijk gezegd niet zo groot.
Ik heb een voornaam die je heel makkelijk verkeerd kan uitspreken. Die naam is mijn identiteit, die draag ik mee tot het einde van mijn dagen. Denk je nu werkelijk dat ik er psychologisch van afzie dat leraren vroeger en ook mensen nu nog mijn naam verkeerd uitspreken? Zelfs wanneer ik de mensen uitleg hoe je hem wel uitspreekt, dan nog zijn er veel mensen die hem verkeerd zeggen. Big deal, ik lig er niet wakker van. En dat gaat dus niet om een gewone pronoun, maar mijn voornaam, mijn identiteit. Ik heb andere katten te geselen en problemen op te lossen in mijn leven dan hoe ik aangesproken wordt of wil worden.
Dus nogmaals, in die zijn vind ik genderdysforie grotendeels terugbrengen tot het gebruik van een ander voornaamwoord de echte aandoening en de mensen die er echt mee worstelen heel wat oneer aandoen.
Hoezo over the top? Velen opperden hier zelfs dat bosneger niet eens een scheldwoord is maar perfect normaal taalgebruik. Zelfs mensen die niets moeten hebben van LGBTQ beseffen dat ze zelf niet graag verkeerd gegenderd worden en dat dit kwetsend is.
Nu mij ging het eerder over die vergelijking ivm "wereldbeeld" ipv een vergelijking met racisme. Kaygell zegt dat gender nonconformiteit tegen zijn wereldbeeld ingaat en ik wou maar duiden dat alle sociale vooruitgang tegen het status quo wereldbeeld moet opboksen. Ik vind het vreemd dat het doelbewust ontkennen van iemand ander's identiteit een kern van je identiteit/wereldbeeld kan zijn en dat je niet beseft dat dit niet lief is. Het lijkt me vrij duidelijk hoe de geschiedenis daarover zal oordelen.
Zie hierboven en nogmaals, ik vind de vergelijking tussen dit en het gebruik van of niet erkennen dat bepaalde woorden racistisch zijn, geen correcte vergelijking.
