Maar wie ben jij om dat te beslissen? Wat psychologisch in orde is en wat niet? Ik snap dat je zegt dat je er niet in wilt meegaan, maar niet dat je zegt dat je in de ene aandoening wel gelooft en de andere niet. Je zegt toch ook niet tegen (niet over, maar tegen!) een vriend die een burn-out heeft dat hij lui is? Of van iemand die een depressie heeft dat hij gewoon een softe loser is. En je gaat van beide geen psychologisch rapport vragen om te zien of het wel klopt wat ze zeggen en dan te oordelen hoe je hen daarover gaat aanspreken?En net dat is voor mij een probleem bij persoonlijke voornaamwoorden. Ik vind het best knap dat jullie blijkbaar voor "genderfluïde" mensen snel zien dat hun vraag om hen anders aan te spreken altijd ligit is, vanuit hun psychologie komt en het voor hen moeilijk is omdat ze zich zus of zo identificeren en niet iedereen dat aanvaard. Ik denk dan bij velen eerder dat het een modegril is, een nogal narcistsich en egoïstsich trekje om zich te willen onderscheiden van anderen en niet in "het maatschappelijke hokje" te willen geduwd worden.
Hoogstwaarschijnlijk weet je wel al meer over die persoon, waardoor je het wat kunt inschatten. In het voorbeeld van de genderneutrale aanspreking ook. En als je het niet zeker weet, dan doe je waarschijnlijk wat in al die gevallen gewoon het beleefde is. Ik zie het verschil niet echt?
Dat is niet waar. Het meisje dat daar fietst. Het onzijdige verwijswoord is het enige juist, onafhankelijk van wat er in de broek van het meisje zit.Terwijl, een persoonlijk voornaamwoord is niet iets individueel. Het zijn woorden die gebruikt worden om iemand aan te duiden zonder de naam te noemen. En dan is dat heel makkelijk doorgaans bepaald volgens het geslacht. Niet volgens gender, maar volgens geslacht. Dat maakt het makkelijk voor iedereen, omdat je geslacht doorgaans duidelijk kan zien.
Maar nee, als een collega bij mij komt en vraagt om die vanaf nu aan te spreken met of over hem/haar te spreken als hen, ik zal eens goed grinniken en overgaan tot de orde van de dag. Het spijt me zeer, ik kan er echt niet in meegaan. Pas op, het is mss wel het goed recht van die persoon om dat vragen, maar het is ook mijn goed recht om dat ridicuul te vinden en er niet in mee te gaan. En ja, als mijn werkgever mij daarvoor op de vingers tikt zal ik daar nog steeds tegen in gaan omwille van mijn persoonlijke mening en overtuiging, is dat dan voer voor ontslag dan is dat een imo zeer jammerlijke en onnodige uitkomst.
Klinkt stom en naast de kwestie, maar zo stellig kun je dus niet zeggen dat verwijswoorden altijd naar biologisch geslacht verwijzen. Dat is geen regel die vaststaat, alleen eentje die wordt aangeklampt omdat die past in het verhaal tegen een bepaalde conclusie.
Maar dat laatste is, zoals al is gezegd, inderdaad mogelijk. Jij mag dat dan ridicuul vinden en je been stijf houden. Maar dan kan het zijn dat de maatschappij je op sommige vlakken voorbijgesneld is, en je negatieve gevolgen zult ondervinden van je keuze om het been stijf te houden. Bijvoorbeeld ik zou je dan boertig vinden, zoals ik al zei. Hoe negatief je dat vindt, dat mag je zelf uitmaken
Maar je werkgever zou kunnen zeggen dat dat niet in hun plaatje past.
