Of humor intolerant is, moet misschien case per case gezien worden, maar in dit geval gaat het om een persoonlijke (kwetsende) grap tegenover een persoon en iemand die die persoon wilt beschermen of kwaad wordt op dat hij wordt aangevallen en misschien iets doet dat hij achteraf niet had moeten doen of te emotioneel reageerde. Ik reageer soms ook te emotioneel, it happens. Ja, misschien had het op een andere manier opgelost kunnen worden, maar zoveel tijd om iets te doen heb je natuurlijk niet.Ja maar dan plaats jij humor (goede of slechte) ook per definitie onder de noemer intolerantie.
En het is net paradoxaal dat je tolerantie zou prediken door intolerant te zijn tov andere meningen of comedy. Wees dan eerlijk in die mate dat jij vindt dat jij (ik bedoel nu niet jou persoonlijk) vindt dat jij de enige bent die moreel de juiste beslissingen maakt en bijgevolg de rest die daar niet mee akkoord is immoreel is en als jij vindt dat die de grens over gaan het zwijgen moeten opgelegd worden of geen platform moeten krijgen.
Ik heb die dunk niet van mezelf, vandaar dat ik ook vind dat iedereen moet kunnen zeggen wat hij wil ongeacht hoe dom of kwetsend dat ook mag zijn.
Maar discussies/humor/... zijn niets waard als je niet het risico kan lopen om te kwetsen of op zere teentjes te trappen. Mocht de wetenschap nooit tegen de scheentjes van de Kerk hebben getrapt stonden we nu ook nergens op dat vlak, als extreem voorbeeld.
In dit voorbeeld had Smith dit veel beter kunnen oplossen door bijvoorbeeld op te staan en te vertrekken, een statement te doen,... ipv naar geweld te grijpen als we het dan over tolerantie hebben.
Er is ook een bepaalde norm en fatsoen om wat jij als intolerantie percipieert aan te vechten in plaats van iemand op zijn gezicht slaan.
Want als een kwetsend woord een vrijgeleide kan zijn om iemand op zijn gezicht te slaan dan kan je natuurlijk quasi elke provocatie als vrijgeleide zien voor geweld.
Ik vind het niet zo zwart-wit, en ik vind het persoonlijk een moeilijke discussie.
Ja, maar sommige mensen hebben daar moeite mee. Misschien hebben bepaalden daar "geen consent" voor nodig, maar ik zelf ben dus bijvoorbeeld niet in staat om te weten wanneer dat gepast is, want die automatiek is er niet. Ik weet wel wanneer het zeker niet gepast is (dus uitsluiten van, op straat ga je geen vreemde kussen bijvoorbeeld), maar ik zal moeilijk weten wanneer het wel gepast is, en daar voorzichtiger in zijn dan een normale mens denk ik.Humor heeft net als het geven van een kus geen consent nodig.
Ik denk dat de meeste rechters niet van mening zijn dat je geen consent nodig hebt voor het geven van een kus. De reden dat je het niet expliciet moet vragen is omdat je dat hoort aan te voelen.
Net zoals bij humor en lachen met iemand haar ongeneeslijke ziekte, dan voel je dat dus duidelijk niet aan.
Hij roast mensen om hun reactie te zien... Wel hij heeft een reactie gehad.
Verder, je kan over veel zaken grappen maken, dat moet niet per se op iemand of zelfs groepen mensen gericht zijn, er zijn verschillende vormen v. humor natuurlijk. Humor moet bijvoorbeeld niet per se betrekking hebben met iemand anders, niet dat ik daarom pleit voor dat uitsluitend dat soort humor, maar ik zeg gewoon dat het ene het andere niet uitsluit.
