Persoonlijk heb ik het moeilijk met het feit dat er aan kinderen in het begin van hun puberteit al puberteitblockers gegeven worden bij indicaties van transgenderschap. Pas op hun 16 jaar kan men dan overgaan tot transitie. 4 jaar lang in uw puberteit medicijnen nemen zodat je “kind” blijft terwijl iedereen om u heen een man of vrouw wordt daar heb ik het moeilijk mee. Ik kan niet onmiddellijk degelijk cijfermateriaal vinden, maar het is niet zo dat deze mensen die van hun 12 blockers nemen, op hun 16 in transitie gaan en op hun 18-19 het geslacht zijn wat ze willen zijn daarom gelukkiger zijn. In tegendeel zelfs, want de periode tussen 14 en 18 is het punt waarbij vele suïcidale gedachten koesteren en ook overgaan tot actie.
Dat is bij mij ook de spreekwoordelijke brug te ver. Feit is dat hormonen je hersenontwikkeling en gedrag sturen - bv. testosteron leidt tot het nemen van meer risico's en agressie - en door bij verwarde kinderen dat soort puberteitsblokkers te gaan toedienen stuur je ze wel degelijk nog steeds in een 'richting', zijnde verward blijven over hun seksualiteit, dat is echt niet zo onschuldig als men pretendeert. Wie weet zouden verscheidenen onder hen dankzij een 'normale' puberteit zich alsnog kunnen verzoenen met hun biologisch geslacht, zoals bij de meeste kinderen met genderdysforie gebeurt.
Wat is de meerwaarde echter van die puberteitsblokkers? Tja, voornamelijk mensen bevestigen in hun verwarring en
cosmetische ingrepen na hun 18e vergemakkelijken, zo zal een jongen die eigenlijk een meisje wilt zijn, dan geen prominente adamsappel krijgen, geen baardgroei, etc.
maar de harde realiteit is echter dat die jongen zelfs met de beste plastische chirurgen ter wereld toch nooit een écht meisje/vrouw zal worden.
Ik vind dat laatste erg voor die mensen, want er zijn wel degelijk voldoende aanwijzingen dat er een mismatch kan zijn tussen een 'mannelijk'/'vrouwelijk' brein en een 'vrouwelijk'/'mannelijk' lichaam. Maar je herschrijft definities wat mij betreft niet op basis van uitzonderingen.
Men kan zich ook eens afvragen waarom men bij zo'n mismatch, het 'lichaam' als volledig kneedbaar gaat beschouwen, maar het 'brein' volledig gelijk geeft... Uit respect voor die mensen en hun psychologisch lijden zal ik ze in het dagelijkse leven wel als hun gewenste geslacht behandelen, maar daar stopt het.
Dit hele debat is echt wel verziekt door mensen die enerzijds alles op één hoop gooien en definities veranderen, vooral de invulling van dat concept gender - waarbij de invulling door sommigen toch uiterst imaginair lijkt met zelf uitgevonden voornaamwoorden - en hoe sommigen dat vervangen of als uitwisselbaar voor iets tastbaar als biologisch geslacht, gaat mij te ver. Maar goed, ik ben dan ook een praktisch, wetenschappelijk ingesteld persoon.
Als je dan posts leest zoals Loser die kritiek jegens transgenders op filosofisch niveau - i.e. mensen zoals Carrion of Moonblade die er het zijne van denkt en vindt dat een man nooit écht een vrouw kan worden of omgekeerd - gelijk stelt aan racisme, wat toch iets fundamenteels anders is: nl. discriminatie op basis van een biologisch kenmerk waar mensen niets aan kunnen doen... Tja, dan is het debat al bij voorbaat vergiftigd natuurlijk.