Toen ik in een sportclub zat (10-jarig manneke) ben ik ook een seizoen lang gepest door een aantal 'team'genoten die een jaar ouder waren dan mij. Dan heb ik het over uitlachen en als ik uit de douche kwam, mij buiten de kleedkamer duwen en de deur toehouden. Zeker plezant als er dan in de gang nog andere mensen, volwassenen stonden die gewoon toekeken maar geen vinger uitstaken om mij te helpen. Misschien dat sommigen dat zouden catalogeren onder de noemer kleedkamerhumor.
Het jaar daarop verdwenen die pesters gelukkig naar een ploeg in een hogere leeftijdscategorie, maar toen het voor mij het jaar daarop tijd was om van leeftijdscategorie te veranderen heb ik dit heel lang niet willen doen. Ook aan niemand willen zeggen waarom.
Gelukkig had ik een heel lieve ploegafgevaardigde die na lang aandringen toch de waarheid uit mij kreeg. Ze heeft dan een gesprek met de ouders van één of twee pesters gehad -de andere pesters veranderden gelukkig van club- en het is nadien gelukkig nooit meer voorgevallen, ook al heb ik daar in totaal nog een jaar of drie mee samengespeeld. Een echt goede relatie heb ik met die resterende pesters nooit gehad, het was gewoon koele vrede.
Wat die ploegafgevaardigde heeft verteld zal ik allicht nooit weten. Het is nooit meer ter sprake gekomen, maar ik zal ze voor eeuwig dankbaar zijn.
Toch heb ik dit lang nog meegedragen. Ik was timide en de jaren daarop had ik het echt moeilijk om contact te leggen met nieuwe mensen. Met de jaren is dit gelukkig beter geworden en heb ik toch enkele goede vriendschappen kunnen sluiten.
Hoe ik zou reageren mocht ik de grootste pester tegenkomen, weet ik niet. Heb er af en toe al eens aan gedacht, maar waarschijnlijk is die dat al lang vergeten. Wil ik hem een klop op zijn bakkes geven? Ergens wel, maar dit helpt niet. Wil ik hem zeggen dat wat hij deed een enorm grote, negatieve impact heeft gehad op mijn leven? Ja, maar wat voor zin zou het hebben.
Het jaar daarop verdwenen die pesters gelukkig naar een ploeg in een hogere leeftijdscategorie, maar toen het voor mij het jaar daarop tijd was om van leeftijdscategorie te veranderen heb ik dit heel lang niet willen doen. Ook aan niemand willen zeggen waarom.
Gelukkig had ik een heel lieve ploegafgevaardigde die na lang aandringen toch de waarheid uit mij kreeg. Ze heeft dan een gesprek met de ouders van één of twee pesters gehad -de andere pesters veranderden gelukkig van club- en het is nadien gelukkig nooit meer voorgevallen, ook al heb ik daar in totaal nog een jaar of drie mee samengespeeld. Een echt goede relatie heb ik met die resterende pesters nooit gehad, het was gewoon koele vrede.
Wat die ploegafgevaardigde heeft verteld zal ik allicht nooit weten. Het is nooit meer ter sprake gekomen, maar ik zal ze voor eeuwig dankbaar zijn.
Toch heb ik dit lang nog meegedragen. Ik was timide en de jaren daarop had ik het echt moeilijk om contact te leggen met nieuwe mensen. Met de jaren is dit gelukkig beter geworden en heb ik toch enkele goede vriendschappen kunnen sluiten.
Hoe ik zou reageren mocht ik de grootste pester tegenkomen, weet ik niet. Heb er af en toe al eens aan gedacht, maar waarschijnlijk is die dat al lang vergeten. Wil ik hem een klop op zijn bakkes geven? Ergens wel, maar dit helpt niet. Wil ik hem zeggen dat wat hij deed een enorm grote, negatieve impact heeft gehad op mijn leven? Ja, maar wat voor zin zou het hebben.
