Hoe regel je jouw financiën met jouw partner?

[JanusDR]

Misschien voer voor een ander topic, maar hoe doe je dat als je eerst in het wettelijke stelsel getrouwd bent, en daarna wil je een zaak beginnen en dat toch gescheiden houden?

Kan dat nog? Of is het eens gekozen is altijd gekozen

1) Huwelijkscontract laten aanpassen vooraleer je de vennootschap opricht.

2) Ofwel de vennootschap oprichten met bewezen "eigen gelden".
Maar zelfs dan nog sinds 2018: De echtgenoot die zijn beroepsactiviteit uitoefent binnen een vennootschap is een vergoeding verschuldigd “voor de netto-beroepsinkomsten die het gemeenschappelijk vermogen niet heeft ontvangen en redelijkerwijze had kunnen ontvangen indien het beroep niet binnen een vennootschap was uitgeoefend”.
Dit hebben ze ingevoerd omdat slimmeriken zich anders 1000 euro per maand uitkeerden uit de vennootschap, zodat hun inkomen (dat in de gemeenschap zal vallen) zeer laag is, terwijl ze in de vennootschap veel geld opbouwen in eigen naam.

Als je zeker wil zijn en geen vodden achteraf, kies je dus voor 1)

 

[JanusDR]

Ach zo, dank voor de verduidelijking
Is wel zot eigenlijk, ik ken mensen die samen zijn onder huwelijk stelsel en toch gescheiden rekeningen, als die dan uit elkaar gaan waren die aparte rekeningen dan eigenlijk gewoon voor de show

Niet noodzakelijk. Je kan een eigen rekening houden voor de eigen gelden, zodat er geen discussie is achteraf (voor erfenissen, schenkingen, gelden van vóór het huwelijk).
Of het kan ook gewoon administratief zijn, voor het gemak.

En ook: niet iedereen kent zijn rechten. Dus voor hetzelfde geld kom je ermee weg bij scheiding.

Ik heb een dokter gekend die een effectenrekening geopend had van 500.000 euro en die verborgen hield voor zijn vrouw omdat ze 10 jaar ervoor eens een scheve schaats gereden had.
Als er nog eens huwlijksproblemen waren, zou hij dus scheiden zonder dat hij die 500k moet verdelen.
Tenzij de vrouw een overzicht van alle rekeningen opvraagt via het CAP via de rechter, maar veel doen er dat niet.

 

[ThomasMore]

Niet noodzakelijk. Je kan een eigen rekening houden voor de eigen gelden, zodat er geen discussie is achteraf (voor erfenissen, schenkingen, gelden van vóór het huwelijk).
Of het kan ook gewoon administratief zijn, voor het gemak.

En ook: niet iedereen kent zijn rechten. Dus voor hetzelfde geld kom je ermee weg bij scheiding.

Ik heb een dokter gekend die een effectenrekening geopend had van 500.000 euro en die verborgen hield voor zijn vrouw omdat ze 10 jaar ervoor eens een scheve schaats gereden had.
Als er nog eens huwlijksproblemen waren, zou hij dus scheiden zonder dat hij die 500k moet verdelen.
Tenzij de vrouw een overzicht van alle rekeningen opvraagt via het CAP via de rechter, maar veel doen er dat niet.

Echt een waterdicht systeem dus

Jij bent er ook nogal eentje, met hand en tand een systeem verdedigen en tegelijkertijd een rabbit hole geven waarbij de kans groot is dat je toch nog een vermogen kan verduisteren voor het huwelijksvermogen.

Soit, de verdeling tijdens mijn scheiding had nog wel wat vreemde kronkels. Voor het tot advocaten kwam en we nog in EOT zaten was er een bemiddelaar die ons de inboedel liet inventariseren. Daar wordt dan een waarde op gekleefd die eigenlijk volledig ad random wordt toegekend... Wat is pakweg een wasmachine van 7 jaar oud nog waard? Dit leidde tot de volgende discussie. Ex had tijdens het huwelijk een aantal leuke persoonlijke spullen verzameld, cadeau's van mij of zelf gekocht, maar gefinancierd door het gemeenschappelijke vermogen. Ik had een moto gekocht. Wel de moto werd in de balans geworpen en was dus voor de helft van mijn ex. Haar peperdure handtassen en juwelen daarentegen waren persoonlijke items. Die dingen waren begot veel meer waard dan de hele inboedel van oude Ikea-meuk tezamen waarover we moesten debatteren wie wat ging nemen. Dus iedereen: begin maar na te denken als je partner plots Chanel of Hermes begint te verzamelen.

In mijn ogen dus: ex haar hobby (dure sjakossen verzamelen) heb ik voor de helft gefinancierd. Mijn hobby (de moto) mocht ik voor de helft terugbetalen aan haar. Zal volgens het systeem allemaal wel kloppen maar voor mijn persoonlijke situatie komt zoiets wrang over.

Dus je mag hier 1000 keer herhalen dat het systeem klopt en zijn logica heeft en volgens de rechtsleer een rechtvaardig systeem is en ik geef je 1000 keer gelijk. Echter, er was hier een post die stelde dat je bij een echtscheiding uit het wettelijk systeem niet gepluimd kan worden. Dat, en enkel dat, stukje wou ik toelichten: je kan je wel gepluimd voelen. De regelgeving is één ding maar in de toepassing ervan zal het zelden zo zijn dat beiden partijen bij een echtscheiding er financieel beter van worden. Naast het emotionele aspect heb je er meteen een hoop financiële zorgen bij. Alleen al de miserietaks bijvoorbeeld...

Dus daarom, en hier geef ik je volledig gelijk, denk goed na over het stelsel en de financiële afspraken met je partner. Ik heb sinds mijn echtscheiding alles alleen terug opgebouwd met hard werken, zweet en tranen. In mijn nieuwe relatie zet ik dat niet langer op de helling, hoe graag ik haar ook zie.

 

[ugar]

Ja, zo kan je alles wel plat relativeren. Eer is nooit een levensgroot probleem, wel een principieel/moreel probleem.

Zoals ik al zei lijkt het minstens even veel te maken hebben met hoe je naar geld kijkt. Een GSM van 300-600 euro is geen kattepis. Ik vind het vanzelfsprekend dat als je iets van een ander kapot maakt, dat dan ook terugbetaalt.

Voor mij zijn die GSM's gewoon van ons. En als één van de twee zijn GSM voortdurend zou verliezen of breken, dan zouden we waarschijnlijk beslissen dat die een goedkopere GSM neemt

Je kan je solidariteit zo ver drijven als je wil tot persoonlijke verantwoordelijkheid helemaal wegcijfert. Onhandigheid of een huwelijksverbond zijn voor mij geen excuus om als uitgangspunt 'gratie' te hanteren.

Stel nu dat de ene partner om de 5 jaar eens een verkeersboete van 53 euro ontvangt, terwijl de andere partner 10 boetes per jaar sprokkelt. Ik zou het dan ook oneerlijk vinden dat ze die kost van de gezamelijke gezinspot betalen met gelijke inbreng, ongeacht de excuses voor die boetes.

dat ligt anders, ik zou dat gewoon niet accepteren, niet vanwege het geld, dat zou voor mij misschien wel een breekpunt vormen in de relatie

 

[Chauffagist]

Waar ik compleet van in shock was en niet kon geloven dat het waar was (maar werd bevestigd door een lid hier) is dat van MIJN huis, dat ik al 15j voor het huwelijk had, ik mijn ex de helft van de betaling van de hypotheek "terug moest geven".
Blijkbaar MOET je dus de ander volledig gratis laten leven onder jouw dak vanaf het huwelijk.
In het slechtste geval had ik dus mijn huis moeten verkopen om hem duizenden euro's te geven.
Belangrijk detail : ook tijdens het huwelijk bracht ik het meeste geld binnen, op enkele maanden na. Van "op een ander zijn kosten leven" gesproken

Soit, omdat ik kon aantonen dat ik duizenden euro's aan zaken van mijn persoonlijke rekening had betaald voor hem (o.a. zijn auto) compenseerde dat wel.

Is het wettelijk correct? Ja.
Voelt dat emotioneel correct aan? HELL NO!
Dus ook voor mij nooit meer het klassieke stelsel!

Ja, het is blijkbaar niet correct om te stellen:

Partner A bezit een woning voor het huwelijk die hij reeds alleen aan het afbetalen is, de hypotheek loopt verder tijdens het huwelijk onder het wettelijk stelsel en omdat partner A zijn loon voldoende is betaalt hij de hypotheek alleen af. Partner B zal vanaf het huwelijk recht hebben op de helft van het afbetaalde bedrag.

Om die reden zijn wij met scheiding van goederen getrouwd. Volgens de notaris was dat de goedkoopste optie.

 

[LaCucaracha]

Een kennis van me, zelfstandige tandarts en eerste huwelijk ook onder wettelijk stelsel. De praktijk ooit gestart met spaargeld, zijn ex werkte in een hoger managementfunctie bij een farma-gigant.

Die zijn 20 jaar gehuwd geweest, hadden een huis gekocht waar ze beiden aan afbetaalden. Wel bij de echtscheiding heeft die zijn deel van het huis volledig kunnen afgeven aan de ex om zijn praktijk te kunnen behouden. De ex heeft dus bij scheiding een half huis gekregen en hij heeft zijn praktijk kunnen behouden. Diezelfde ex is dus blijven wonen in dat huis terwijl de tandarts jaren een appartementje heeft kunnen huren. Dat heeft jaren geduurd eer die man de pil verteerd had. Een financiële kater, terwijl de ex amper financiële hinder had van de scheiding. Meer nog, ze is erop vooruit gegaan. En wat kon haar die praktijk schelen? Niks, dat was het middel om haar ex niet te hoeven uitkopen uit de woning. Voor die tandarts was de praktijk echter zijn werk. Die kon niet zomaar de helft van de waarde van die praktijk op tafel gooien, dus werd het vereffend bij de woning. En de ex incasseerde. Een halve woning op kosten van een tandartspraktijk zonder ooit zelf een seconde in een stinkende mond te hebben gekeken

Hey, het is de wet dus wat zit ThomasMore toch te zagen

Ik hoop echt dat jullie zoiets nooit meemaken.

Alles wat in die vennootschap zit, was voor de helft van haar van de seconde dat het was opgebouwd, dus hij moet niks adgeven. Je bekijkt dat echt volledig verkeerd.

 

[ThomasMore]

Los daarvan en geheel offtopic: vrouwen die Chanel en Hermes handtaskes sparen : op zich al groot rood alarmlicht, en je bent al zeker suicidaal als je daar met wettelijk stelsel mee trouwt

Op het moment dat we trouwden was er van die sjakossen nog geen sprake he. Toen waren we net aan het werk, ik nog lang niet als zelfstandige, verliefd en arm. Dat is net mijn punt: je kiest op een bepaald moment voor een systeem maar het is belangrijk om dat regelmatig te evalueren en eventueel aan te passen. Doe je dat niet dan kan je wel 's voor verrassingen komen te staan en je dus gepluimd voelen.

Als ik dat van die notaris hoor ben ik precies een zelfstandige die heiliger is als de Paus.

 

[Deleted member 658]

Jij noemt dat "plat relativeren", ik noem dat common sense gebruiken. Kan je draaien of keren hoe je het wil maar ik blijf daarbij: ongelukken gebeuren, pech bestaat. Beide partners gaan wel eens iets per ongeluk stukmaken dat "van" elkaar is. So be it. Ik zie zelfs geen moreel probleem in ongelukken. Wij kiezen ervoor om bij zo'n dingen niet te blijven stilstaan, dat levert nul de botten op en heeft toch maar als enig risico dat er wrijving gecreëerd wordt terwijl de oplossing uiteindelijk hetzelfde is: er moet geld neergelegd worden voor iets nieuws. Done.

Natuurlijk geef ik niet graag 500 euro voor een vervangend toestel uit wanneer mijn vorig nog goed was. Ik zie alleen niet in hoe het mij persoonlijk zou vooruithelpen om mijn vrouw een schuld aan te rekenen ten opzichte van de gezinspot.

Er vanuit gaan dat ongelukken altijd maar het gevolg zijn van 'pech', klopt niet. Dat het altijd dezelfde mensen zijn die pech hebben, heeft vaak te maken met een bepaald gedrag dat maakt dat ze zichzelf (meer dan andere mensen) in een positie plaatsen waarbij ze zichzelf blootstellen aan bepaalde risico's, vaak zonder dat zelf te beseffen. Ook dat is common sense.
Wanneer je partner om de 1,5 jaar een nieuwe GSM moet kopen omdat de oude alwéér kapot is, of ieder jaar met de wagen ergens tegenaan rijdt, dan kan je er beter wél eens over blijven stilstaan hoe je die ongelukje kan voorkomen. Zeker wanneer een ander mee opdraait voor de kosten.
Dat iets 'per ongeluk' misloopt, wil niet zeggen dat er geen moreel aspect aan verbonden is. Immers, moest ik de GSM van mijn partner per ongeluk kapot maken, dan zou ik mij daar hoe dan ook schuldig over voelen en die schuld vereffenen met mijn geld.

Als je enige reden om daar niet bij stil te staan puur ligt aan het 'vermijden van wrijving', dan kies je voor de makkelijke, laffe weg. Je loopt weg van het probleem, en compenseert dat door er geld tegenaan te smijten zonder het onderliggende op te lossen. Als er een conflict nodig is om iets op lange termijn de goede kant uit te draaien, dan is het een kwestie van moed om dat aan te gaan.
Anderen wijzen op hun persoonlijke verantwoordelijkheid en hun schuld laten vereffenen draait niet alleen om jouw persoonlijke vooruitgang maar evenzeer die van je partner of kind.

Opnieuw, moest jouw partner je GSM stuk maken en zich daar niet schuldig over voelen, dan kan je imo maar beter met scheiding van goederen getrouwd zijn.

 

[Herman De Croo]

Je gaat elkaar toch niet overtuigen hoor. Ik denk zoals eniac: ik zie dit niet als een probleem dat moet opgelost worden. Dat heeft niets met laf zijn te maken, gewoon om te kiezen om niet van alles een punt te maken. Gelukkig zijn en gelijk hebben zijn zelden synoniemen.

Je wisselt ook tussen verschillende verhalen Moonblade, eerst ging het over een partner die slordig is met haar eigen gsm, en in je laatst zin begin je over het schuldgevoel van iets stuk te maken van je partner. Het punt van eniac blijft hetzelfde: het komt financieel toch uit dezelfde pot.

 

[Deleted member 658]

Voor mij zijn die GSM's gewoon van ons. En als één van de twee zijn GSM voortdurend zou verliezen of breken, dan zouden we waarschijnlijk beslissen dat die een goedkopere GSM neemt

dat ligt anders, ik zou dat gewoon niet accepteren, niet vanwege het geld, dat zou voor mij misschien wel een breekpunt vormen in de relatie

Een GSM is nu net 1 van de meest persoonlijke toestellen die je kan hebben. Daar is weinig gemeenschappelijk, de ene gaat daar altijd meer gehecht aan zijn dan de andere of daar meer geld aan willen uitgeven.

Wij zullen duidelijk nooit het koppel zijn van de kleffe romantiek waarbij we doen alsof we een Siamese tweeling zijn en alles van 'ons' is. Dat voelt eerlijk gezegd als een extreem verstikkende relatie aan die we nooit zouden kunnen volhouden.
We zijn naast een koppel ook nog steeds twee aparte individuen die hebben leren leven met onze verschillen. We gunnen elkaar daardoor ook die gebreken, evenals de vrijheid om 5 verkeersboetes te sprokkelen. De reden dat dat werkt, is mede omdat je elkaar ook de persoonlijke financiële vrijheid en verantwoordelijkheid geeft over persoonlijke keuzes.

Wil zij perse een dure SUV van Duitse makelarij terwijl ik liever met een Japanse wagen rij? Prima, dat koopt ze zelf.
Wil ik perse een zwembad in de tuin? Prima, ik betaal dan alles zelf wel.

Als alle extra persoonlijke noden/kosten dan toch eerlijk 50/50 uitkomen, wat is dan nog het nut om dat allemaal van een gezamenlijke geldpot te betalen? Netto komt het op hetzelfde neer door het van je eigen rekening te betalen.

 

[Guazala]

Typische BG-discussie:

Stelling:
"Ik vergeef mijn partner dat als die per ongeluk mijn gsm zou laten vallen. Dan kopen we gewoon een nieuwe uit de gemeenschappelijke pot en liggen we daar verder niet van wakker."

Antwoord:
"Als uw partner elk jaar uw gsm kapot knalt tegen een muur en er dan nog eens met den BMW over rijdt terwijl ze die aan overdreven snelheid tegen een lantaarnpaal knalt, trouw je maar beter met scheiding van goederen."

 

[eniac]

Er vanuit gaan dat ongelukken altijd maar het gevolg zijn van 'pech', klopt niet. Dat het altijd dezelfde mensen zijn die pech hebben, heeft vaak te maken met een bepaald gedrag dat maakt dat ze zichzelf (meer dan andere mensen) in een positie plaatsen waarbij ze zichzelf blootstellen aan bepaalde risico's, vaak zonder dat zelf te beseffen. Ook dat is common sense.
Wanneer je partner om de 1,5 jaar een nieuwe GSM moet kopen omdat de oude alwéér kapot is, of ieder jaar met de wagen ergens tegenaan rijdt, dan kan je er beter wél eens over blijven stilstaan hoe je die ongelukje kan voorkomen. Zeker wanneer een ander mee opdraait voor de kosten.

Er is een verschil tussen structureel vermijdbare kosten maken, en occasionele ongevallen. Het structureel aspect is iets wat jij nu in de discussie laten sluipen hebt terwijl dit geen element was van de oorspronkelijke stelling. Dan verander je de discussie he.
Ja, als dat structureel wordt kan je daar al eens over gaan praten.

Als je enige reden om daar niet bij stil te staan puur ligt aan het 'vermijden van wrijving'

Dat heb ik niet gezegd. Het wordt vermoeiend als je in een discussie (bewust of onbewust, dat laat ik in het midden) de stellingen van de andere partij gaat verdraaien tot zaken die nooit gezegd zijn.

Ik heb gezegd dat het niets oplevert, dat is de hoofdreden, en dat eventuele wrijving een mogelijk risico is.

Opnieuw, moest jouw partner je GSM stuk maken en zich daar niet schuldig over voelen, dan kan je imo maar beter met scheiding van goederen getrouwd zijn.

Of iemand zich daar schuldig over voelt staat ook alweer los van de discussie, het gaat erom of je kiest om daar lang bij stil te blijven staan en of je dat dan maar als schuld moet aanrekenen. Als mijn vrouw iets "van mij" kapot maakt dan zal ze zich daar wel schuldig bij voelen. Ik ga daar verder niet bij stilstaan, ik ga haar niet virtueel in het krijt zetten. Beide zaken zijn perfect verenigbaar.

Wij zullen duidelijk nooit het koppel zijn van de kleffe romantiek waarbij we doen alsof we een Siamese tweeling zijn en alles van 'ons' is. Dat voelt eerlijk gezegd als een extreem verstikkende relatie aan die we nooit zouden kunnen volhouden.

Waarom? Waarom zou je wat beschikbaar is in materiële zaken niet gerust kunnen delen en ook niet je eigenheid behouden? Snap ik echt niet he. Dus als ik een camera koop van m'n eigen geld is dat niet verstikkend, maar als ik die het geld ervoor uit een gezinspot haal is het ineens "extreem verstikkend"?
Wat is de logica daarachter?

Allez, om het even door te trekken: jij betaalt zelf een zwembad omdat jij dat wil en je partner niet, dat is van jou, en vervolgens? Je verbiedt je partner om dat te gebruiken? Je vraagt toegangsgeld per keer dat je vrouw/partner die gebruikt? Je zet er quota op? En dit zal nu best wel als een extreem voorbeeld klinken, maar dit is nu even een gemeende vraag. Want je partner kan evengoed vinden dat een zwembad op zich heerlijk is, maar vinden dat de totaalkost te hoog ligt. Maar als het er dan is, dan gebruikt hij/zij het even graag. Dus wat doe je dan?

Als alle extra persoonlijke noden/kosten dan toch eerlijk 50/50 uitkomen, wat is dan nog het nut om dat allemaal van een gezamenlijke geldpot te betalen? Netto komt het op hetzelfde neer door het van je eigen rekening te betalen.

Waarom zou alles 50/50 uitkomen? Het hele idee van een gezinsinkomen en gezamenlijke rekeningen is dat je dat niet uitsplitst, dus je weet dat ook gewoon niet. Ik heb geen enkel idee wiens hobbies, wensen, aankopen, ... het meest kosten. Het interesseert me ook niet. Hetgeen me interesseert is dat iedereen onder dit dak gelukkig is en dat er genoeg gespaard wordt zodat we naar leuke toekomstdoelen kunnen toewerken.

 

[eniac]

Typische BG-discussie:

Stelling:
"Ik vergeef mijn partner dat als die per ongeluk mijn gsm zou laten vallen. Dan kopen we gewoon een nieuwe uit de gemeenschappelijke pot en liggen we daar verder niet van wakker."

Antwoord:
"Als uw partner elk jaar uw gsm kapot knalt tegen een muur en er dan nog eens met den BMW over rijdt terwijl ze die aan overdreven snelheid tegen een lantaarnpaal knalt, trouw je maar beter met scheiding van goederen."

Ja, exact dit toch. Ik snap er soms geen bal van.

 

[JanusDR]

Allez, om het even door te trekken: jij betaalt zelf een zwembad omdat jij dat wil en je partner niet, dat is van jou, en vervolgens? Je verbiedt je partner om dat te gebruiken? Je vraagt toegangsgeld per keer dat je vrouw/partner die gebruikt? Je zet er quota op? En dit zal nu best wel als een extreem voorbeeld klinken, maar dit is nu even een gemeende vraag. Want je partner kan evengoed vinden dat een zwembad op zich heerlijk is, maar vinden dat de totaalkost te hoog ligt. Maar als het er dan is, dan gebruikt hij/zij het even graag. Dus wat doe je dan?

Je laat de partner een contract tekenen dat stipuleert dat bij meer dan occasioneel gebruik van het zwembad (te definiëren als meer dan 1/3 van het aantal zwembadbezoeken van de gemiddelde zwembadeigenaar, zoals jaarlijks officieel geschat door de federatie van zwembadbouwers), ze retroactief en pro rata haar deel van de plaatsingskosten zal terugbetalen.
Het gebruik kan gemakkelijk gecontroleerd worden als je haar een individuele badge geeft voor het toegangspoortje.

Wel opletten dat die terugbetaling gebeurt met haar eigen vermogen, dus laat haar bij de notaris best een attest opmaken hiervan.

 

[Deleted member 658]

Er is een verschil tussen structureel vermijdbare kosten maken, en occasionele ongevallen. Het structureel aspect is iets wat jij nu in de discussie laten sluipen hebt terwijl dit geen element was van de oorspronkelijke stelling. Dan verander je de discussie he.
Ja, als dat structureel wordt kan je daar al eens over gaan praten.

Dat heb ik niet gezegd. Het wordt vermoeiend als je in een discussie (bewust of onbewust, dat laat ik in het midden) de stellingen van de andere partij gaat verdraaien tot zaken die nooit gezegd zijn.

Ik heb gezegd dat het niets oplevert, dat is de hoofdreden, en dat eventuele wrijving een mogelijk risico is.

Of iemand zich daar schuldig over voelt staat ook alweer los van de discussie, het gaat erom of je kiest om daar lang bij stil te blijven staan en of je dat dan maar als schuld moet aanrekenen. Als mijn vrouw iets "van mij" kapot maakt dan zal ze zich daar wel schuldig bij voelen. Ik ga daar verder niet bij stilstaan, ik ga haar niet virtueel in het krijt zetten. Beide zaken zijn perfect verenigbaar.

Dit bedoelde ik dus he:
Persoon A creëert voorbeeld Y om zijn eigen levenskeuzes te onderbouwen
Persoon B creëert voorbeeld Z om zijn andere eigen levenskeuzes te onderbouwen
Persoon A: Hoe durf je om een ander, structureel aspect in de discussie te laten sluipen dat niet in mijn kraam past?!

Het punt van de discussie is voor mij juist dat ik voorbeelden van situaties kan aanhalen waarin die hele 'laten we alles delen, inclusief de kosten' filosofie ook nadelen met zich meebrengt zoals @ThomasMore helaas ervaren heeft.

Je moet daarom niet meteen afkomen met verwijten van verdraaien. Het is niet omdat mijn zin start met 'Als .... dan ...' dat ik daarmee beweer dat dit jouw argument is. Ik geef daarmee aan dat in situaties waarin jouw voorbeeld van 'ongeluk = enkel pech, geen moreel aspect' niet van toepassing is, het financieel scheiden van aankopen en kosten wel voordelen heeft.

Waarom? Waarom zou je wat beschikbaar is in materiële zaken niet gerust kunnen delen en ook niet je eigenheid behouden? Snap ik echt niet he. Dus als ik een camera koop van m'n eigen geld is dat niet verstikkend, maar als ik die het geld ervoor uit een gezinspot haal is het ineens "extreem verstikkend"?
Wat is de logica daarachter?

Allez, om het even door te trekken: jij betaalt zelf een zwembad omdat jij dat wil en je partner niet, dat is van jou, en vervolgens? Je verbiedt je partner om dat te gebruiken? Je vraagt toegangsgeld per keer dat je vrouw/partner die gebruikt? Je zet er quota op? En dit zal nu best wel als een extreem voorbeeld klinken, maar dit is nu even een gemeende vraag. Want je partner kan evengoed vinden dat een zwembad op zich heerlijk is, maar vinden dat de totaalkost te hoog ligt. Maar als het er dan is, dan gebruikt hij/zij het even graag. Dus wat doe je dan?

Waarom zou alles 50/50 uitkomen? Het hele idee van een gezinsinkomen en gezamenlijke rekeningen is dat je dat niet uitsplitst, dus je weet dat ook gewoon niet. Ik heb geen enkel idee wiens hobbies, wensen, aankopen, ... het meest kosten. Het interesseert me ook niet. Hetgeen me interesseert is dat iedereen onder dit dak gelukkig is en dat er genoeg gespaard wordt zodat we naar leuke toekomstdoelen kunnen toewerken.

Je doet hier hetzelfde wat je mij verwijt want een camera is ook alweer iets totaal anders dan een GSM he?
Een camera zouden we nu ook wel gemeenschappelijk nemen aangezien dat logischerwijze vooral bedoeld zou zijn om gezinsuitstappen en familiefeestjes te filmen.
Een GSM (waar het over ging) daarintegen is iets dat je persoonlijk draagt/bezit/gebruikt. In dat geval lijkt het mij zinloos om dat gemeenschappelijk te kopen. Ook als ik mijn vrouw juwelen koop, betaal ik dat uit mijn eigen zak. Omdat ik dit zie als een persoonlijk geschenk van mij voor een persoonlijk bezit van haar, en dus niet iets dat we gemeenschappelijk kopen a la 'van ons, aan ons'.
Omgekeerd als ik een playstation 5 wil hebben: ofwel koop ik dat voor mezelf, ofwel doet zij mij dat cadeau, maar nooit gemeenschappelijk.

Over het zwembad: waarom zou ik mijn vrouw daarvoor geld willen vragen of de toegang verbieden? Als gasten bij ons thuis komen zwemmen vraag ik daar toch ook geen geld voor? De insteek is dat ik graag genoeg in de tuin wil kunnen zwemmen om daarin 30k te investeren en zij niet. Het is niet omdat dat voor mij persoonlijk zeer belangrijk is, dat ik haar daarom wil verplichten om 15k bij te leggen in iets dat haar veel minder tot niet interesseert en liever voor iets anders gebruikt of spaart. Voor mij is de meerwaarde dat ikzelf kan zwemmen en dat de kinderen zich daarin kunnen vermaken. Ik zie dat zwembad dan ook niet als een persoonlijk bezit. Het is eerder een persoonlijk cadeau van mij aan het gezin maar waarvan ik de hoofdgebruiker ben.
Als zij even graag als mij zou zwemmen, is het natuurlijk een ander verhaal, want dan zouden we dat logischerwijze weer wel samen kopen.

Punt is, zowel mijn vrouw als ik hebben totaal andere excessen en luxe waar we graag geld aan willen uitgeven, en dit zonder dat we ons daarbij schuldig hoeven te voelen dat we daarmee ook een deel van het inkomen van de partner gebruiken en of dit wel 50/50 gebeurt. Dat is net het verstikkende. Imo is er niets eerlijkers dan dat ieder zijn eigen persoonlijke inkomen gebruik voor het bekostigen van die persoonlijke excessen.

Het klinkt nu allemaal veel complexer dan dat het in de praktijk verloopt want op het moment van de aankoop is dat voor ons beiden zeer vanzelfsprekend wat persoonlijk en wat gemeenschappelijk is, we praten daar eigenlijk zelfs niet over.

 

[Guazala]

Punt is, zowel mijn vrouw als ik hebben totaal andere excessen en luxe waar we graag geld aan willen uitgeven, en dit zonder dat we ons daarbij schuldig hoeven te voelen dat we daarmee ook een deel van het inkomen van de partner gebruiken en of dit wel 50/50 gebeurt. Dat is net het verstikkende. Imo is er niets eerlijkers dan dat ieder zijn eigen persoonlijke inkomen gebruik voor het bekostigen van die persoonlijke excessen.

Bij ons is dit ook het geval. Wij storten beide op een gemeenschappelijke rekening om de dagdagelijkse kosten te betalen en de rest blijft eigen. Voor ons werkt dit, maar wij werken allebei fulltime, hebben geen extreem verschillend loon en hebben geen kinderen die ook hun deeltje van de pot moeten krijgen.

Maar ik kan mij perfect voorstellen dat dat enkel kan werken als je van een juist uitgangspunt vertrekt.

Stel dat je er samen voor kiest dat een van beide halftijds gaat werken om voor het huishouden en de kinderen te zorgen. Die keuze zorgt ervoor dat de andere zijn/haar carrière kan uitbouwen. Door die keuze verlaagt de ene partij zijn/haar inkomen substantieel, terwijl de andere net zijn/haar inkomen serieus de hoogte in kan jagen.
In dat geval is er toch niks meer eerlijk aan een systeem waarbij elk zijn persoonlijke foliekes moet betalen met eigen geld, terwijl dat budget door een gezamenlijke keuze extreem ongelijk is geworden?

 

[ugar]

Een GSM is nu net 1 van de meest persoonlijke toestellen die je kan hebben. Daar is weinig gemeenschappelijk, de ene gaat daar altijd meer gehecht aan zijn dan de andere of daar meer geld aan willen uitgeven.

En dus? Misschien geeft de andere partner dan weer wat meer uit aan zijn/haar fiets? Of aan sportabonnementen... Hier hebben we trouwens beiden een GSM van vergelijkbare kost

Wij zullen duidelijk nooit het koppel zijn van de kleffe romantiek waarbij we doen alsof we een Siamese tweeling zijn en alles van 'ons' is. Dat voelt eerlijk gezegd als een extreem verstikkende relatie aan die we nooit zouden kunnen volhouden.

Ja hoor, want op een volwassen manier met de financiële kant van een relatie omgaan staat gelijk aan kleffe romantiek en Siamese tweeling. Wij hebben andere hobby's en mijn vrouw gaat ook minstens twee keer per jaar een week-end op reis zonder me. Erg verstikkend hoor, onze relatie.

We zijn naast een koppel ook nog steeds twee aparte individuen die hebben leren leven met onze verschillen.

Neen? Ahh maar dat kan inderdaad niet zonder strikte financiële scheiding. Want dan MOET je alles gelijk en samen doen. Dan wordt je aparte identiteit geschrapt door de notaris

We gunnen elkaar daardoor ook die gebreken, evenals de vrijheid om 5 verkeersboetes te sprokkelen. De reden dat dat werkt, is mede omdat je elkaar ook de persoonlijke financiële vrijheid en verantwoordelijkheid geeft over persoonlijke keuzes.

Als een zeer nabij familielid hoogzwanger doodgereden is door iemand die te snel reed en je neef op 18-jarige leeftijd doodgereden is door een dronken automobilist, dan kijk je anders op verkeerscriminaliteit. Ik zou gewoon niet met zo'n krapuul kunnen samenleven.

Wil zij perse een dure SUV van Duitse makelarij terwijl ik liever met een Japanse wagen rij? Prima, dat koopt ze zelf.

Mijn vrouw is zelf haar wagen gaan kopen (als in privébezit), zonder dat ik erbij was. Dat kan ze helemaal autonoom. En ik heb helemaal autonoom mijn nieuwe bedrijfswagen gekozen, net zoals mijn privé speedpedelec.

Wil ik perse een zwembad in de tuin? Prima, ik betaal dan alles zelf wel.

Goed zo. Proficiat.
Als ik een zwembad wil, discussieer ik daar met mijn vrouw over. Net zoals jij dat volgens mij moet doen met jouw vrouw, met de vraag of zij wel een zwembad wil in de tuin. Of is je tuin ook mooi in twee gedeeld qua eigendom?

Als alle extra persoonlijke noden/kosten dan toch eerlijk 50/50 uitkomen, wat is dan nog het nut om dat allemaal van een gezamenlijke geldpot te betalen? Netto komt het op hetzelfde neer door het van je eigen rekening te betalen.

Mijn vrouw verdient nog niet de helft van wat ik verdien. Met hetzelfde diploma als mij. Omdat zij voor de opvoeding instond terwijl ik deeltijds in 't buitenland carrière was aan 't maken. Ik beschouw mijn inkomsten dus niet als die van mij alleen, zij zou ook dat soort loon kunnen opstrijken, maar dat konden we niet allebei de kinderen hebben. Zij heeft die stap opzij gezet...

Ik zou het belachelijk artificieel vinden, zo'n opdeling en zeggen dat dit van mij en en dat van haar is. We zijn met het wettelijk stelsel getrouwd, alle aangroei van kapitaal is ook gewoon van ons. En als we ooit zouden scheiden, dan zullen we dat wel delen.

 

[JPV]

Als ik een zwembad wil, discussieer ik daar met mijn vrouw over. Net zoals jij dat volgens mij moet doen met jouw vrouw, met de vraag of zij wel een zwembad wil in de tuin. Of is je tuin ook mooi in twee gedeeld qua eigendom?

Dit is het mooiste voorbeeld van hoe "elk beslist zelf, zelfs in een huwelijk" in de praktijk moeilijk werkt.

Trouwens, als ik morgen een moto wil kopen, dan zou mijn vrouw dat tegenhouden. Niet omdat ik dat niet mag van haar, wel omdat ze me kent en mijn verstrooidheid als motard een groot risico is op de weg, groter dan met de auto. De kans dat ik doodga is iets waar zij ook mag over meebeslissen. Ben ik het niet eens met haar? Dan discussieren we hierover of gaan we uit elkaar. Maar dat is dan niet omwille van de prijs van zo'n moto, maar omwille van gemeenschappelijke visie.

De discussie over roken met kinderen heb ik op dezelfde manier zoals hiernet grotendeels "gewonnen", ze is gestopt toen ze zwanger werd (eerder bekwam ik niet). Mocht roken niet schadelijk zijn, mocht ze van mij gerust op gemeenschappelijke kosten sigaretten roken. een relatie is geven en nemen. Wie dat niet kan op financieel niveau, zal evengoed problemen hebben op andere niveau's.

 

[Deleted member 658]

En dus? Misschien geeft de andere partner dan weer wat meer uit aan zijn/haar fiets? Of aan sportabonnementen... Hier hebben we trouwens beiden een GSM van vergelijkbare kost

Ja hoor, want op een volwassen manier met de financiële kant van een relatie omgaan staat gelijk aan kleffe romantiek en Siamese tweeling. Wij hebben andere hobby's en mijn vrouw gaat ook minstens twee keer per jaar een week-end op reis zonder me. Erg verstikkend hoor, onze relatie.

Neen? Ahh maar dat kan inderdaad niet zonder strikte financiële scheiding. Want dan MOET je alles gelijk en samen doen. Dan wordt je aparte identiteit geschrapt door de notaris

Als een zeer nabij familielid hoogzwanger doodgereden is door iemand die te snel reed en je neef op 18-jarige leeftijd doodgereden is door een dronken automobilist, dan kijk je anders op verkeerscriminaliteit. Ik zou gewoon niet met zo'n krapuul kunnen samenleven.

Mijn vrouw is zelf haar wagen gaan kopen (als in privébezit), zonder dat ik erbij was. Dat kan ze helemaal autonoom. En ik heb helemaal autonoom mijn nieuwe bedrijfswagen gekozen, net zoals mijn privé speedpedelec.

Goed zo. Proficiat.
Als ik een zwembad wil, discussieer ik daar met mijn vrouw over. Net zoals jij dat volgens mij moet doen met jouw vrouw, met de vraag of zij wel een zwembad wil in de tuin. Of is je tuin ook mooi in twee gedeeld qua eigendom?

Mijn vrouw verdient nog niet de helft van wat ik verdien. Met hetzelfde diploma als mij. Omdat zij voor de opvoeding instond terwijl ik deeltijds in 't buitenland carrière was aan 't maken. Ik beschouw mijn inkomsten dus niet als die van mij alleen, zij zou ook dat soort loon kunnen opstrijken, maar dat konden we niet allebei de kinderen hebben. Zij heeft die stap opzij gezet...

Ik zou het belachelijk artificieel vinden, zo'n opdeling en zeggen dat dit van mij en en dat van haar is. We zijn met het wettelijk stelsel getrouwd, alle aangroei van kapitaal is ook gewoon van ons. En als we ooit zouden scheiden, dan zullen we dat wel delen.

Mijn aandachtsspanne is nu ook weer niet zo kort dat je iedere zin gescheiden moet quoten.

'Misschien geeft de andere partner dan weer wat meer uit aan X of Y?'
->
Het makkelijke van persoonlijke zaken persoonlijk aan te kopen, is nu net:
1. dat hiermee persoonlijke en gemeenschappelijke onkosten per definitie gescheiden worden gehouden zodat er achteraf geen 'misschien meer/minder' vraagtekens kunnen ontstaan.
2. om verschillen in onkosten tussen partners van diens eigen geld toe te kunnen laten.
3. dat ieder van ons met zijn persoonlijke spaarrekening zijn eigen goesting doet zonder dat overleg of goedkeuring van de andere daarbij vereist is.

Nergens zeg ik dat jouw manier van omgaan met geld onvolwassen zou zijn he. Maar voor zowel mijn vrouw als mezelf zou die manier van met geld omgaan een rompslomp zijn, in naam van wat .... romantiek?
Wij hoeven niet alles dat we persoonlijk willen kopen eerst met elkaar te bespreken of te delen, omdat we dat nu eenmaal niet met geld van een gemeenschappelijke rekening doen.
En ik heb het ook niet over de koopactie zelf he. Ik kan me voorstellen dat je vrouw dat eerst met jou bespreekt als ze voor zichzelf een nieuwe wagen gaat kopen en daarvoor 20k van de spaarrekening haalt. Ook al koopt ze die wagen in de winkel alleen, ik ga ervan uit dat ze op voorhand tenminste met jou besproken heeft binnen welke prijscategorie ze met haar keuze zal blijven?

En uiteraard bespreek ik ook met mijn vrouw ook wel of er een zwembad komt, en zoja, waar dat dan in de tuin juist zal staan en hoe groot, welke kleur, etc ... Maar dat is dan geen financiële discussie, net zoals de autonomie die jouw vrouw heeft om een wagen te kiezen geen financiële autonomie is.

Uiteindelijk komt de reden dat je een opdeling 'artificieel' vind, puur voort uit het feit dat jullie lonen ongelijk zijn.
En de reden dat wij die opdeling dan weer logisch vinden, komt puur omdat onze lonen in elkaars buurt liggen.

 

[ThomasMore]

Mijn vrouw verdient nog niet de helft van wat ik verdien. Met hetzelfde diploma als mij. Omdat zij voor de opvoeding instond terwijl ik deeltijds in 't buitenland carrière was aan 't maken. Ik beschouw mijn inkomsten dus niet als die van mij alleen, zij zou ook dat soort loon kunnen opstrijken, maar dat konden we niet allebei de kinderen hebben. Zij heeft die stap opzij gezet...

Ik zou het belachelijk artificieel vinden, zo'n opdeling en zeggen dat dit van mij en en dat van haar is. We zijn met het wettelijk stelsel getrouwd, alle aangroei van kapitaal is ook gewoon van ons. En als we ooit zouden scheiden, dan zullen we dat wel delen.

Zo denk je er nu over. Het kan echter net zo goed zijn dat op het moment van de scheiding je mening helemaal anders is. Er is dan immers een reden waarom je gaat scheiden en die kan je visie op de verdeling wel 's veranderen. Dat kan je niet voorspellen, dat zal altijd een verrassing zijn en in elk geval een serieuze financiële aderlating, zeker voor degen die het meest financiële middelen heeft ingebracht.

Ik hoop dat het je niet zal overkomen.

Wie beslist van alles op een hoop te gooien en kiest voor wettelijk stelsel of gemeenschap van goederen blijft maar beter bij elkaar. En ik weet ook wel dat dat het uitgangspunt is van elk huwelijk - je trouwt niet met in het achterhoofd al te denken aan een scheiding - maar louter statistisch is er een behoorlijke kans dat het je huwelijk zal treffen. Op dat moment is het gekozen wettelijk stelsel een molensteen want, zo heb ik ondervonden, er valt behoorlijk wat te verdelen. Door die verdeling zijn er in in veel echtscheidingen cash-flow problemen en zal je snel assets moeten liquideren. Mogelijk zijn jullie dan verplicht jullie woning te verkopen of zo...

Allemaal te vermijden door niet te trouwen of voor een huwelijkscontract te kiezen.

Als het lief van Thomas More beslist een punt achter onze relatie te zetten dan is er geen enkele discussie mogelijk over wie wat krijgt. Het enige gemeenschappelijke hier is, bij wijze van spreken, het eten in de frigo. Vastgoed, spaartegoeden, beleggingen, meubelen, spullen, de hele mikmak is duidelijk van één van ons beiden.

Nope, simpel hier:

- We hebben elk onze eigen woning
- Lief woont bij mij en heeft hier wel wat meubelen en decoratie gekocht. Dat is van haar en zal altijd van blijven. Als ze vertrekt dan weet ik dat ik een nieuw bed zal moeten kopen bvb.
- We hebben elk onze eigen bankrekeningen waarop onze inkomens toekomen.
- Enige gemeenschappelijke is een rekening waar we elke maand geld op storten om den elentriek te betalen en naar den aldi te gaan. Als daar op het moment van de scheiding al geld zou opstaan dan moet dat worden verdeeld. Da's gewoon leefgeld. Da's niet zo dat we hier elk pak koeken of bus melk in twee splitsen he...

- Koop ik een cadeau voor mijn lief dan is dat van haar en hoef ik de helt niet terug als ze het zou afbollen. Gegeven is gegeven... Dus de Chanel, daar ben ik me nu bewust van dat ik dat geld kwijt ben.

- Wil ik die design bureaustoel, koersfiets of moto kopen dan doe ik dat met mijn geld. Zij mag haar collectie schoenen en geraffineerde lingerie of yoga lessen met de vriendinnen met haar geld bekostigen (fictieve voorbeelden ter illustratie )

Pretty simple zo.

Ah en ze is hier gedomicilieerd dus ook niet zo dat ik haar van vandaag op morgen op straat zou kunnen zetten voor een banaal meningsverschil, ook al wonen we in mijn huis.