Je moet ook afwegen wat je allemaal zal verliezen.
-woning verkopen of terug inkopen
-opnieuw moeten beginnen op relatie vlak
-scheiden doet lijden en betekent ook vaak verlies van kennissen en vrienden
-de ironie zou nog kunnen zijn dat je bij een nieuwe relatie iemand leert kennen die al een kind heeft.. en dan krijg je niet alleen een nieuwe partner, maar toch ook dat kind en nog een ex-man erbij !!
Imo mag dat niet meespelen. Al dan niet een kinderwens hebben gaat veel dieper dan dat.
Uit eigen ervaring: als je het niet wil, zet er dan NU een punt achter en blijf niet nog langer aanmodderen. Er is jammer genoeg al te veel tijd verspild.
Ik ben ook met een toenmalige partner uit elkaar gegaan na een relatie van 5 jaar - een nieuwbouw en helemaal opnieuw gestart. Ik had een kinderwens, hij niet. Wij hebben ook lang gedacht ‘we zien wel’, maar naarmate die vraag meer en meer begon te knagen heeft ons dat wel uit elkaar beginnen duwen. Op het moment zelf was die breuk zwaar en onzeker maar achteraf gezien de beste oplossing.
Ik heb uiteindelijk iemand nieuw leren kennen en wij zijn voor een kindje gegaan. Wij waren uiteindelijk niet zo oud als we aan onze kinderwens gestart zijn (34) maar toch is het een hobbelig parcours geweest. Wij hebben 3 miskramen gehad. Januari dit jaar kreeg ik het nieuws dat mijn eicelreserve stevig achteruit ging en ik mogelijk binnen 2 jaar niet meer aan kinderen zou moeten denken. Dat nieuws was veel zwaarder dan die relatiebreuk. Ik sloot mij van alles en iedereen af, vrienden herhalen vaak dat ik diep zat en ze mij als persoon gemist hebben. Al hebben ze in het ziekenhuis onmiddellijk alle registers opengetrokken en vandaag wachten we op de geboorte die zich nu elk moment kan aanbieden.
Zelf als man heb je niet oneindig veel tijd, die tijden zijn voorbij. De kwaliteit van sperma gaat de laatste jaren fel achteruit, er is vorige week nog een artikel rond verschenen, gepubliceerd door 2 fertiliteitsartsen van UZLeuven met harde cijfers omtrent spermakwaliteit. Dat was bij ons de oorzaak van de miskramen, mijn vriend bleek ondanks de op eerste zicht zeer goede scores bij verdere onderzoeken een te hoog DNA-fragmentatie te hebben en dat ligt jammer genoeg aan de leeftijd en vervuiling.
Met de selectietechniek die het ziekenhuis heeft toegepast hebben wij nu enige gemoedsrust dat we nog enkele veelbelovende embryo’s in de vriezer zitten hebben. Ze weten nu ook hoe ze ons kunnen helpen. Er is nog een kans om onze kinderwens volledig in te vullen.
Maar ik wens dit traject absoluut niemand toe.
Als zij nu verderkan, kan ze op zijn minst wat eicellen laten invriezen en op die manier tijd kopen.
Een vriendin komt wat uit dezelfde situatie, zij heeft spijt dat zij niet onmiddellijk eicellen had ingevroren, zij heeft haar kinderwens moeten invullen met donor-eicellen.
Vraag is ik hoeverre uw vriendin echt zeker is dat ze kinderen wil. Maar weet dat als zij dat wil, het emotioneel dagdagelijks zwaar is. Mensen kunnen zich niet onthouden van actief de vraag te stellen ‘En wanneer is het aan jullie?’. Overal waar je komt hakt het beeld van kleine kindjes er in, een onnozele reclame van de komst van de Sint kan heel uw dag kraken etc. Als dat echt diep zit, drijft u dat op den duur als koppel uit elkaar. Ik bleef in die relatie hopen dat hij zou bijdraaien, ik ben blij dat hij heeft ingezien dat dat niet het geval is en heeft doorgezet met de breuk.
)
