Kinderwens vervullen vs relatiebreuk

[Muscleduck]

Ik kan even kort mijn verhaal schetsen: als tiener dacht ik altijd dat ik 2 kinderen wou.. Een jongen en een meisje, je kent het wel. Als ik ouder werd en in een relatie stapte begon ik zeer hard te twijfelen. Ik dacht dat ik een te grote egoïst ging zijn voor kinderen. Mijn vrouw wou wel graag kinderen en na jaren beraad heb ik toch beslist om het te doen. Ik was wel 90 of 95% zeker maar die laatste procenten wogen door om toch te twijfelen. We hebben nu een zoon van 2.5 jaar en hij is echt mijn oogappel. Ik ben gek op dat ventje. Ook al maakt hij mij soms gek

Pas op, een kind krijgen heeft een enorme impact op je leven, dat is niet te onderschatten. Ons leven staat al 2.5 jaar in teken van ons kind en dat zal de komende 15 jaar ook nog zo zijn. Alles volgt zijn ritme: onze slaap, ons werk, onze uitstappen, ... Maar langs de andere kant is het wel geweldig om papa te zijn vind ik zelf. Ik kan het alleszins aanraden.

Je weet dan hoe het gaat. Kind is wat ouder, moeder is vergeten hoe ze heeft afgezien tijdens de bevalling dus ze wil een 2e. Ik twijfel echter ENORM hard. Soms denk ik 'ja, leuk', maar ik ben eind de 30 en ik denk niet dat ik daar energie voor ga hebben. Sowieso zou ik dan als 2e een dochter willen en als ik dan een zoon zou hebben, zou ik toch efkes gewoon moeten worden aan het idee dat het geen dochter is.
Mijn vrouw zei me ook dat ze de vraag had gekregen waarvan ze het meest spijt zou hebben: nog een 2e, of het bij 1 houden. Voor haar is het duidelijk dat ze bij het 2e meer spijt zou hebben. Ik denk bij mij eerder het eerste, en dat 1 kind voor mij echt genoeg is.
To be continued zeker?

 

[aXl_]

Ik ben wel totaal niet goed met vreemde kinderen maar dat is misschien niet zo abnormaal voor mannen? Maar met de kinderen van mijn zus (pubers) en de kinderen van mijn schoonzus (lagere school) heb ik echt wel een goede/leuke band.

ik was zeer ongemakkelijk met kleine kinderen, tot ik er zelf had. Nu niet meer dus.

Nog een belangrijke vraag voor de mensen die 1+ kinderen hebben. Hoe ervaren jullie het verschil tussen 1 kind en 1+ kinderen? Ik heb een maat die ondertussen 3 kinderen heeft en die zegt letterlijk: "Met wat ik nu weet, is 1 kind eigenlijk een hobbyprojectje." Uiteraard is dat 'bij wijze van spreke' maar zit daar een kern van waarheid in? Ik zou sowieso - moest ik voor kinderen gaan - voor 1 kind gaan zonder garantie op een tweede (zeg nooit nooit natuurlijk...).

De chaos-curve gaat exponentieel.

 

[JPV]

Nog een belangrijke vraag voor de mensen die 1+ kinderen hebben. Hoe ervaren jullie het verschil tussen 1 kind en 1+ kinderen? Ik heb een maat die ondertussen 3 kinderen heeft en die zegt letterlijk: "Met wat ik nu weet, is 1 kind eigenlijk een hobbyprojectje." Uiteraard is dat 'bij wijze van spreke' maar zit daar een kern van waarheid in? Ik zou sowieso - moest ik voor kinderen gaan - voor 1 kind gaan zonder garantie op een tweede (zeg nooit nooit natuurlijk...).

Ik heb de indruk dat dit voor iedereen verschilt en dat dit waarschijnlijk aan het karakter van het kind én van de ouders ligt.

Ik vermoed (maar da's echt een vermoeden) dat 2 héél jonge kinderen gemiddeld gezien véél lastiger is dan 1 kind, maar dat eens de 2 kinderen een zekere leeftijd hebben, ze elkaar wel véél meer bezig houden en daardoor weinig "last" meer zijn. Dat is bij ons alvast het geval.

 

[BigBear]

Nog een belangrijke vraag voor de mensen die 1+ kinderen hebben. Hoe ervaren jullie het verschil tussen 1 kind en 1+ kinderen? Ik heb een maat die ondertussen 3 kinderen heeft en die zegt letterlijk: "Met wat ik nu weet, is 1 kind eigenlijk een hobbyprojectje." Uiteraard is dat 'bij wijze van spreke' maar zit daar een kern van waarheid in? Ik zou sowieso - moest ik voor kinderen gaan - voor 1 kind gaan zonder garantie op een tweede (zeg nooit nooit natuurlijk...).

Ik heb zelf drie kinderen (+ één van mijn vriendin) en uit mijn ervaring is het vetgedrukte onzin. Van nul naar één kind verandert je leven drastisch. Alles is nieuw, je moet alles nog leren en vooral: je moet je leven aanpassen aan je kind. Je moet meer plannen, je sportmomenten vastleggen/wijzigen, je sociaal leven aanpassen, je werk...
Een tweede kind veranderde mijn inziens niet zoveel. Je weet al hoe je de dingen moet aanpakken en je leven is al aangepast aan een kind. Een tweede erbij heeft vooral wat praktische gevolgen, het is een beetje meer werk en een beetje drukker.
De derde was al helemaal zoiets van "Hier nog eentje, die nemen we er ook nog bij"

Nu goed, wat mij betreft is bovenstaande informatie irrelevant. Als je jezelf de vraag stelt of "twee kinderen zoveel meer werk/last is dan één kind", dan vrees ik dat kinderen toch niets voor jou zijn.

 

[Archaos]

De stap van 1 naar 2 is op zich wel groot. Dan heb je regelmatig wel eens het gevoel van 'amai, 1 kindje was toch gemakkelijk...'. Terwijl dat laatste niet echt zo is natuurlijk. Je eerste kind is immers een complete verandering en je moet alles nog leren en gewoon worden, dus die impact is ook niet te onderschatten.

Maar met 2 kinderen moet je plots wel je aandacht verdelen. En je speelt vooral ook op 2 snelheden, dat vooral. Ze zitten allebei in een andere fase en hebben dus allebei een andere soort aandacht nodig de eerste jaren.

Nu ze bij ons ook ouder zijn (lagere school allebei) worden sommige zaken zeker makkelijker. Ze kunnen elkaar ook bezighouden en samen spelen, dat wel. Anderzijds kibbelen en ruziën ze hier best wel veel (2 jongens), dus dat is dan ook weer vermoeiend.

Het is toch ook fijn om maar eens 1 van beiden te hebben voor een (namid)dagje. Dat is toch een pak rustiger en ook dan kan je weer eens rustig aandacht focussen.

 

[kaydoh]

Ik had mijn kinderwens, alé als het al een echte wens was, opgegeven toen ik 40 werd.
Daarna mijn vriendin leren kennen, die een pak jonger was, lang verhaal kort, toch nog papa geworden, maar wel op voorwaarde dat het maar 1 was, met als hoofdreden, net zoals hierboven ook reeds aangehaald werd, ik heb belachelijk veel hobby's die ik ook echt niet wou opgeven, en de sprong van 1 naar 2 zou blijkbaar toch wel stevig zijn. (volgens quasi iedereen in mijn vriendenkring die meer dan 1 kind hebben)

Maar wel héél blij dat het er wel nog van gekomen is, ze is effectief het belangrijkste in mijn leven nu, mijn meisje.

 

[June]

Nog een belangrijke vraag voor de mensen die 1+ kinderen hebben. Hoe ervaren jullie het verschil tussen 1 kind en 1+ kinderen? Ik heb een maat die ondertussen 3 kinderen heeft en die zegt letterlijk: "Met wat ik nu weet, is 1 kind eigenlijk een hobbyprojectje." Uiteraard is dat 'bij wijze van spreke' maar zit daar een kern van waarheid in? Ik zou sowieso - moest ik voor kinderen gaan - voor 1 kind gaan zonder garantie op een tweede (zeg nooit nooit natuurlijk...).

Of je 1 kind hebt of geen: dat ís de grootst impact op je leven. Maar 1 kind kan je makkelijk even naar je partner doorschuiven: ik douche me terwijl jij aan tafel ontbijt met de kleine. Of uitlogeren doen bij opa en oma. Met twee kleintjes is het: ik douche me terwijl jij zorgt dat de kinderen ontbijten en dan ontbijt jij wanneer ik aangekleed ben en op de kinderen let. Daarna of ervoor ontbijt ik wel. Dit is natuurlijk tot een bepaalde leeftijd. Als ze ouder zijn krijg je ook onderlinge interactie waar je bij aanwezig moet zijn, vaak. Van drama wordt niemand vrolijk en drama in het kwadraat ook niet. .

Ik zag het zo: je loodst kinderen een beetje door de dag, als je ze hebt. Alsof je door de dag de verwarming een beetje bijstelt. En kinderen zijn heel direct: je weet meteen of je iets doet dat daaraan bijdraagt of niet. Tussendoor heb je je voorleesmomenten en kleine gesprekjes, beetje stoeien.

 

[sPELE]

Hier 2 kinderen, niet te schatten hoeveel extra werk dat is vergeleken met 1. Als de 2de eens apart weg is met de mama/grootouder(s)/.. is dat verschil zo merkbaar. Ze zijn wel kort op elkaar, en beide nog in intensieve fases, 4j & 2,5j.
Wat ik persoonlijk ervaar is, als man, dat ook een aanslag op mijn lichaam was. Ik had voor de kinderen nooit rugpijn ervaren, nu moet ik ferm opletten met hoe ik iets til. Het is begonnen door eens een pamper te vervangen in de koffer van de auto, voorovergebogen zijn poep moeten optillen en de pamper onder schuiven.

 

[Booka]

Poll toegevoegd.

 

[Sylverscythe]

Ik denk dat rationeel bekeken één kind voor twee partners gewoon praktisch altijd lichter gaat zijn dan twee? Ik bedoel maar, wij hebben er nu eentje, en dat is een zeer braaf, rustig kind...maar moesten we er twee hebben ben je gewoon meer "bezig", dat lijkt me logisch. Dat neem je er dan ook gewoon bij.

Wat ik persoonlijk ervaar is, als man, dat ook een aanslag op mijn lichaam was. Ik had voor de kinderen nooit rugpijn ervaren, nu moet ik ferm opletten met hoe ik iets til. Het is begonnen door eens een pamper te vervangen in de koffer van de auto, voorovergebogen zijn poep moeten optillen en de pamper onder schuiven.

Ik denk nu wel dat we als man bijlange niet zo hard afzien van een zwangerschap en kind als vrouwen. Mijn vrouw is uit de bevalling gekomen met een groot ijzertekort, had pre-eclampsie de laatste weken, had een gigantische buik waardoor slecht slapen en rugpijn standaard waren, enz. Dat is ook een van de redenen dat het hier waarschijnlijk bij één kind gaat blijven (het praktische aspect, geen grootouders in de buurt, speelt ook).

Zelf deed ik al jaren serieuze krachttraining, en het is ook door de hele tijd mijn dochter op één arm te dragen dat mijn rug eens helemaal geblokkeerd was. Een beetje absurd, maar de gecontroleerde beweging tijdens een sport is wel anders dan de asymmetrische continue spanning om zo'n baby te dragen en in slaap te wiegen. Maar goed, als ik nu één ding moet kiezen dat een aanslag was op mijn lichaam, is het denk ik wel gewoon het slaaptekort.

Maar ook daar, om bij de discussie te blijven, je weet dat dit allemaal kan gebeuren en je neemt dat er gewoon bij als je kinderen wil denk ik. Ook omdat het allemaal in periodes gaat natuurlijk.

 

[Booka]

Hier 1 dochter van 6 jaar, maar ik heb toch nog altijd wel een verlangen naar een tweede kind.
Of dat er nog van gaat komen, dat hangt van mijn vrouw af.
2025 gaan we sowieso wel de knop doorhakken, want veel langer wachten wil ik ook niet meer.

En aangezien ik nog een tweede kind wil, wil ook meteen zeggen dat ik enorm blij ben dat ik een kind heb.
Heel veel geluk met haar, ze is enorm braaf, rustig en lief. Dan pas weet je wat echte liefde is.

 

[|nfected]

@Brick Top

Het is ok om schrik te hebben van de unknown van een kind en het werk die daarbij komt. Uiteindelijk heeft iedereen dat wel in een bepaalde mate.

De enigste vraag die je moet stellen ben je ok om voor de rest van uw leven uw kind op de eerste plaats te zetten. Als dat JAp is al de rest bijzaak.

Ik heb ook graag mijn huis proper en bij de baby fase is dat redelijk simpel zelfs. Gewoon een diaper bin ergens zetten. Bij de kleuters is het al wat anders. Mijn jongste komt thuis en eerste wat hij doet is naar zijn speelgoed gaan en alles uitkieperen. Elke avond hem dan herinneren dat hij moet opkuisen. Ja dat is lastig maar als je dan hun glimlach ziet verdwijnt dat wel. Oudste is nu al 8j daar is het meer rondrijden voor sporten bij ons. Hij doet nu competitie zwemmen dus als hij gaat oefenen zwem ik ook. En geen compassie als hij wilt racen tegen mij, ik ga voluit

Zoals alles in het leven is er een oplossing. Zolang je maar all in gaat met kinderen.

Hier een kennis waar de man niet echt 100% overtuigd was voor kinderen maar dan gedaan heeft voor de kinderwens van zijn partner. De partner is spijtig genoeg veel te vroeg gestorven door aggressieve kanker. En hij kan het dus niet aan om voltijds voor de kinderen te moeten zorgen. Dumpt ze constant bij de grootouders en hij heeft nu een vriendin dus meer daar mee bezig dan zijn kinderen. En zijn kinderen zien daar echt van af en dus echt niet gelukkig.

Ik zeg absoluut niet dat jij dit zou doen, maar was gewoon een voorbeeld als je beslist voor kinderen moet het altijd voor all in zijn wat er ook gebeurt in de toekomst. Als je dat kan opbrengen kan je echt de wereld aan hoe lastig het ook zal zijn op momenten.

 

[Pana]

Over twaalf maanden zonder kinderen een bepaald lifestyle ding doen is geen vooruitgang voor u zelf als mens, over twaalf maanden een kind hebben wel.

Met alle respect maar dat is echt niet aan u om te bepalen.

 

[Il_Falco]

Je scheef iets dat mij opviel; zij wist van jou al dat jij geen kinderen wilde. Jij bent daarin niet veranderd maar misschien vond ze dat helemaal geen probleem omdat zij er ook zo over dacht en niet had verwacht dat die gevoelens zouden veranderen. En toen haar vriendin bevallen was, is er bij haar definitief iets veranderd.

Dat het uit is maar jullie nog wel samen wonen: kan me voorstellen dat zoiets heel ingewikkeld is, ja bevreemdend zelfs.

Zij wou er aanvankelijk eerder wel maar ze kon ermee leven dat er geen kind zou zijn als ik dat echt niet wou op voorwaarde dat ze dan wel altijd honden mocht hebben (die waren er trouwens al bij de start van de relatie) zodat ze niet alleen is als ik er niet ben en ze daar liefde aan kan geven.

 

[June]

Zij wou er aanvankelijk eerder wel maar ze kon ermee leven dat er geen kind zou zijn als ik dat echt niet wou op voorwaarde dat ze dan wel altijd honden mocht hebben (die waren er trouwens al bij de start van de relatie) zodat ze niet alleen is als ik er niet ben en ze daar liefde aan kan geven.

Ja snap het wel. Mensen kunnen altijd van mening veranderen. De gevolgen zijn lastiger als je in hebt gezet op volledige het 1 of het ander.

Een voorbeeld; een vriend van mij kreeg een nieuwe vriendin en zij besloten al snel dat zij geen kinderen wilden. Zij vond dat zij daarom een operatie moest ondergaan. Vraag me niet waarom. Ik vond het heel bijzonder, zeg maar.

En zij vond/zij vonden dan ook dat hij een operatie daartoe moest ondergaan. Ik denk dat zij dat eiste want ik zie hem er niet voor aan vrijwillig zelf met dat voorstel te komen. Als ik hem was geweest, ook niet! Geen goedkope operaties, wel volledige gedekt door het ziekenfonds.
Tot zij rondom haar 40ste de kriebels kreeg én wel een kind wilde. Zij moest haar operatie terugdraaien en hij de zijne en toen natuurlijk een vruchtbaarheidsbehandeling. Toen hadden ze ook nog heel veel geluk want zij raakte zwanger en beviel van een gezond en lief kind.

Allemaal gedekt door het ziekenfonds. Waarbij je denkt, gut had dat niet voor iets veel beters kunnen worden besteed als je rekening had gehouden met de mogelijkheid dat je misschien ooit eens van gedachte zou veranderen.

 

[Sir. K]

Ik wou 1 of 2 kinderen, zij 2 of 3. De keuze voor kinderen was dus snel gemaakt. Enkel de leeftijd waarop we aan kinderen zouden beginnen week wat af. Zij was er veel sneller klaar voor dan ik. Daar ergens toch een compromis in gevonden en door (helaas) twee miskramen is het uiteindelijk de leeftijd geworden waar ik mezelf comfortabel bij voelde. Momenteel lopen er hier twee gezonde pagadders rond van ondertussen bijna 5 en bijna 7. Het gesprek voor een derde popt nog eens op, maar daar wil ik precies toch niet echt op toegeven. Een breekpunt is het gelukkig niet.

Als er iets is dat ik kan meegeven: een kind moet een weloverwogen keuze zijn. Je kan gerust de mening van anderen vragen, maar in essentie is het vooral belangrijk om jezelf af te vragen waarom je écht geen kind zou willen. Redenen a la "ik ga geen vrije tijd meer hebben" of "mijn huis gaat er rommelig bijliggen" vind ik zelf drogredenen. Mogelijks schuilt er wel iets anders achter? Daarnaast moet je die zaken gewoon open en eerlijk bespreken met uw partner.

Als daaruit voortkomt dat je écht geen kind wilt, maar het toch zou doen voor uw partner, dan zou ik aanraden om er toch nog eens goed over na te denken. Een kind verandert uw leven inderdaad volledig, maar ook de relatie met uw partner. Kleine frustraties kunnen snel opstapelen tot grote issues en dan denk ik dat de kans groot is dat het op een dag alsnog fout afloopt.

Ik ben ook een twijfelaar en zie ook vaak snel het negatieve (of eerder wat ik mis als ik een bepaalde keuze maak), maar op vlak van mijn kinderen heb ik daar nooit zo over gedacht. Ik zou ze nooit meer kunnen missen, maar eis ook wel mijn vrije tijd op. En dat mag mijn vriendin zeker ook

 

[anonymousMF]

Ik heb zelf drie kinderen (+ één van mijn vriendin) en uit mijn ervaring is het vetgedrukte onzin. Van nul naar één kind verandert je leven drastisch. Alles is nieuw, je moet alles nog leren en vooral: je moet je leven aanpassen aan je kind. Je moet meer plannen, je sportmomenten vastleggen/wijzigen, je sociaal leven aanpassen, je werk...
Een tweede kind veranderde mijn inziens niet zoveel. Je weet al hoe je de dingen moet aanpakken en je leven is al aangepast aan een kind. Een tweede erbij heeft vooral wat praktische gevolgen, het is een beetje meer werk en een beetje drukker.
De derde was al helemaal zoiets van "Hier nog eentje, die nemen we er ook nog bij"

Nu goed, wat mij betreft is bovenstaande informatie irrelevant. Als je jezelf de vraag stelt of "twee kinderen zoveel meer werk/last is dan één kind", dan vrees ik dat kinderen toch niets voor jou zijn.

Ik vond de impact van 1 kind op mijn leven nog wel meevallen. Hangt er vanaf wat je gewoonlijk doet zeker, maar met eentje moest ik niet echt veel opgeven. Ook naar moeite ben je niet continu bezig omdat je met 2 voor 1 kind bent. Maar ik spendeerde zoiezo veel tijd met familie waar je gewoon de kinderen meeneemt, en ook geen zotte hobbies of reisambities (reis zonder kinderen of met 1 was niet zo verschillend). Ook met het werk viel dat perfect te combineren, onder andere omdat mijn mama graag oppast als em ziek was + er zijn er zelden ziek bij ons.

Vooral bij 2 kinderen hebben we dan vanalles veranderd. Met het werk, veel minder naar events en feestjes gegaan omdat dat met 2 kinderen toch te onpraktisch bleek. Ook ben je (ik) niet makkelijk alleen met 2 kleine kinderen bent, dus apart dingen doen werd ook zeldzaam. Reizen werd ook wat rustiger, met 2 kleine kinderen op city trip in een drukke stad is wat minder aangenaam omdat je nooit rust hebt (elk is met 1 kind bezig 95% van de tijd).

Bij 3 was daar dan nog een schepje bovenop, met echt nooit rust, maar kwa levenstijl is het wel min of meer zoals met 2.

Er is 2 jaar tussen de kinderen en ze zijn nu nog heel klein (0,2,4), dus dat zal wel veranderen als ze ouder zijn (tenzij we er nog een 4e bijnemen ).

 

[zina90]

Opvallende resultaten momenteel van de poll - iedereen lijkt tevreden met de gemaakte keuze.

 

[TNTim]

Nog een belangrijke vraag voor de mensen die 1+ kinderen hebben. Hoe ervaren jullie het verschil tussen 1 kind en 1+ kinderen?

Ik ervoer dat als gaan van relatieve rust, die ik eindelijk teruggevonden had na kind 1, naar complete chaos en dat gevoel heeft toch een paar jaar geduurd. Ze volgden hier wel redelijk kort op elkaar, er zit 19 maanden tussen mijn twee kinderen.

(We hadden het idee dat als we ze kort op elkaar konden krijgen, dat dan de kans het grootst was dat ze veel aan mekaar zouden hebben.
In de praktijk blijkt dit vooralsnog te kloppen, 95% van de tijd zijn ze twee handen op één buik. Maar dat maakt het wel wat pittiger...)

 

[Brick Top]

Ik ervoer dat als gaan van relatieve rust, die ik eindelijk teruggevonden had na kind 1, naar complete chaos en dat gevoel heeft toch een paar jaar geduurd. Ze volgden hier wel redelijk kort op elkaar, er zit 19 maanden tussen mijn twee kinderen.

(We hadden het idee dat als we ze kort op elkaar konden krijgen, dat dan de kans het grootst was dat ze veel aan mekaar zouden hebben.
In de praktijk blijkt dit vooralsnog te kloppen, 95% van de tijd zijn ze twee handen op één buik. Maar dat maakt het wel wat pittiger...)

Bedoel je dat je je rust had gevonden dankzij je eerste kind? Of bedoel je dat het aanvankelijk geen rust was met je eerst kind, maar dat je dat dan wel hebt teruggevonden op een bepaald ogenblik?