Kinderwens vervullen vs relatiebreuk

[Karton]

Hallo iedereen,

Mijn situatie in het kort. Ik ben 35+ jaar en heb al 15 jaar een relatie met een vrouw die in quasi alle opzichten de vrouw van mijn leven is. Over een ding geraken we het echter niet eens: kinderen. Mijn vriendin wilt een kind, ik niet. Dat issue speelt eigenlijk al jaren maar al die tijd heb ik de boot wat afgehouden ("Dat gevoel komt nog wel..."). Nu ben ik 35+ en besef ik: dat gevoel komt helemaal niet, ik wil simpelweg geen kinderen. Maar mijn vriendin dus wel en de situatie is stilaan tot een kookpunt aan het komen. Er zal een kind komen, of anders stopt de relatie.

Mijn vriendin overtuigen om géén kinderen te nemen, is geen optie (meer). Bovendien wil ik dat ook niet. Ik wil niet dat een vrouw haar kinderwens opbergt voor een man. Maar dat is beenhard want dat zou betekenen dat ik de vrouw van mijn leven vrijwillig heb laten gaan. De enigste optie is dat ik 'tot inzicht' kom en besluit om toch voor een kindje te gaan.

De redenen waarom ik geen kinderen wil, zijn uiteenlopend. Ik ben behoorlijk egoïstisch van aard en hecht heel veel belang aan mijn hobby's, sport, rust etc. Bovendien valt een kind momenteel ook niet zo gemakkelijk te rijmen met mijn professioneel leven (onregelmatig, vaak 's avonds en in het weekend werken etc.). Tot slot word ik ook bang van het idee om een kind te nemen. Want vanaf dan loopt er iets rond dat u kan kraken (ongeval, ziekte etc.) En eerlijk is eerlijk, ik ben ook gewoon een beetje een angsthaas en bang voor het onbekende. Ik ben zo iemand die vooraleer hij een nieuwe koptelefoon koopt, eerst zes wekend lang reviews checkt want ik zou anders maar is een miskoop moeten doen...

Enfin, de realiteit is uiteraard iets complexer en genuanceerder maar ik wil hier ook geen gans boek neerschrijven natuurlijk. You get the point. Mijn vriendin wilt kinderen, ik niet, en daar is weinig compromis mogelijk.

Daarom ben ik op zoek naar mensen die in een gelijkaardige situatie zitten/zaten en hoe zij dat ervaren/ervaart hebben. Vooral mensen die aanvankelijk géén kinderen wilden, maar het dan toch gedaan hebben (al dan niet om de relatie in stand te houden). Wat ik niet zoek, zijn "Wat ik zou doen in uw situatie is..." reacties. Cru gezegd maar als je niet effectief in die situatie zit, kan je daar volgens mij ook bitter weinig over zeggen.

Alvast bedankt voor mogelijke reacties & fijn weekend gewenst iedereen!

Ik zat in dezelfde situatie maar omgekeerd (ik wou wel kinderen en mijn vriendin niet) en ik heb daar ook een aparte thread voor gemaakt die hier op de eerste pagina gepost is geweest. Ik heb daar uiteindelijk wel veel aan gehad, ik kan je aanraden om dat eens door te lezen.

Uiteindelijk heb ik die relatie stopgezet. Een paar maanden later heb ik mijn nieuwe vriendin leren kennen, de kinderkwestie is vrij snel besproken geweest, en nu is dat eigenlijk een hele goede relatie waarbij ik nu zeker ben dat ik met iemand samen ben die wel enthousiast kinderen wil. Een groot verschil met mijn ex waarbij ik, zelfs moest ze toen bijdraaien en toch kinderen wou hebben, ik altijd het gevoel ging hebben dat het eigenlijk niet volledig met volle goesting zou zijn. En bij zoiets als kinderen wil ik toch echt wel een partner die er zelf ook 100% voor wil gaan, waarbij het een duidelijke enthousiaste "ja" is, en niet omwille van de relatie/de ander. Kinderen hebben omdat je partner dat wilt lijkt me ook zoiets dat zich op termijn kan wreken in de relatie, zeker als het dan een lastig/moeilijk kind zou blijken te zijn.

Het is niet omdat je relatie stopt dat je daardoor ook elkaar verliest. Ik hoor mijn ex nog frequent. Maar ik denk dat we beter zijn als vrienden. Ik zie die wel nog graag en zij mij ook maar je kan gewoon niet functioneren als koppel zo. Bizar genoeg belde ze me enkele maanden na de breuk op om te vertellen dat ze haar bedacht had en na al die jaren dan toch kinderen wou! Maar ik kon dat moeilijk geloven. Dat lijkt me een ommekeer om mij/de relatie terug te hebben. Het bracht me wel even in een moeilijk parket, want omdat die band er nog is wou ik haar wel geloven en daarin mee gaan, maar ik kon haar eigenlijk niet geloven. Ze zal het wel menen, maar om de verkeerde redenen.

Ik denk dat er in jouw situatie weinig keuze is. Je hebt maar twee opties. Ofwel hou je voet bij stuk en stopt de relatie (waarmee je zelfs mogelijks op slechte voet kan eindigen als ze het gevoel krijgt dat je haar te lang aan het lijntje hebt gehouden). Ofwel plooi je en ga je toch voor een kind in de hoop dat je er mee kan leven / dat het toch een positief verhaal wordt. Gewoon bij elkaar blijven zonder dat er iets gebeurt kan niet goed aflopen.

 

[Mr.Anderson]

Zijn er mensen die op voorhand afspraken hebben gemaakt met hun partner? Misschien niet letterlijk op papier maar toch... Afspraken over vrijetijdsbestedingen, wie er eventueel professioneel een stapje terug zet indien noodzakelijk,...

Absoluut. Ook toen het eerste er was hebben we gaandeweg in overleg bijgestuurd waar nodig. Enkele hobby's heb ik geschrapt of even in de koelkast gestopt. Ik heb sport ook echt nodig en heb daarin wel een ijzeren discipline. In plaats van na mijn werk te trainen, train ik 's avonds wanneer iedereen in bed zit. Evengoed kan ik 's morgens vooraleer iedereen wakker is gaan lopen. Kwestie van prioriteiten te stellen. There is always a way.

Met kinderen is de deur achter u dichttrekken en gaan en staan waar je wilt voorbij. Het vergt veel planning en jullie moeten goed op elkaar afgestemt zijn. Die verandering heeft tijd nodig.

Ik ben ook iemand zoals u die 6 weken lang reviews zal lezen vooraleer ik een koptelefoon koop. Schrik om een verkeerde keuze te maken. Heel content dat ik voor kinderen gegaan ben. Het is een verrijking die ik mij vooraf nooit had kunnen inbeelden en ik zou er de vrouw van mijn leven niet voor laten schieten. Maar zoals eerder gezegd, elke situatie is anders en enkel jij kan dat voor jezelf uitmaken.

 

[Sylverscythe]

En to be fair is het ook niet altijd slim om die stap niet te zetten puur omdat je graag sport. Ik ken 3 mensen (2 venten en 1 vrouw) die nooit kinderen wouden omdat ze elke dag sporten (1 ultraloper, de andere 2 speelde elke dag paddel en tennis). We zijn nu jaren verder en guess what?
De ultraloper is ondertussen 45 en zijn lichaam kan dat intensief sporten niet meer aan. Die andere 2 sporten een pak minder omdat hun vrienden/vriendinnen waarmee ze normaal sporten nu ook kinderen hebben.

Ja, dat was ook wat ik me bedacht. Het zal wel een karaktertrek van mij zijn, maar tenzij er hier mensen topsporter zijn begrijp ik die instelling niet echt. Als je sport voor je plezier/gezondheid/mentale gezondheid is het volgens mij toch niet zo'n probleem om tijdelijk minder te sporten? Ik deed wedstrijden, ik trainde religieus 3 keer per week zo'n 2 uur. Dat was krachtsport dus een home gym aangeschaft en sinds mijn dochter er is train ik thuis. Gewoon makkelijker en sneller. Ik zou op dit moment (ze is iets ouder dan 2 jaar) weer naar de gym kunnen en wedstrijden meedoen, maar mijn prioriteiten zijn ook wel veranderd. En ja, op je 38ste recupereer je niet meer zoals vroeger.

Pas op, opnieuw wil ik niemand hier wijsmaken dat alles even goed gaat met kinderen als zonder hé. Als je geen hopen tijd in je kinderen steekt doe je het volgens mij verkeerd. Maar op uitzonderingen zoals intensieve duursporten na kan je volgens mij wel op niveau blijven/je terugval beperkt houden door het even rustig aan te doen. Ik denk persoonlijk ook dat je tijdens de onvermijdelijke periode van te weinig slaap in het begin meer kwaad dan goed doet door intensief te sporten. Afspraken maken en plannen is gewoon nodig als je kinderen hebt, maar dat zal ook zo zijn als je niet sport en je hobby wij wijze van spreken voor te TV hangen is.

Maar uiteindelijk moet je zo'n beslissing toch wel nemen door op een langere tijdsschaal te kijken dan de volgende paar jaar denk ik. Ja, op dit moment steek je veel tijd in sport/hobby X, maar hoe cruciaal is dat werkelijk voor je geluk in je verdere leven? En als je die activiteit wil blijven doen tot je doodvalt, denk je dan dat je een groot nadeel gaat ondervinden door dat een periode minder intensief/niet uit te oefenen?

Dit alles natuurlijk als je er iets van kinderwens is, als je dat sowieso kleine monsters vindt, ja dan blijf je beter bij je hobby

 

[JPV]

Wij hebben zelf nooit getwijfeld aan kinderen (ik wou er vier, zij 2, het zijn er 2 geworden omdat haar lichaam zwangerschapsgewijs op is)

We hebben wél afspraken gemaakt op voorhand en dat lijkt me logisch, of je nu beide écht kinderen wil of de wens vooral van 1 kant komt. En ik denk dat dit belangrijk is bij élk gezin: bespreek op voorhand welke impact je een kind "toelaat" te hebben onder normale omstandigheden. Je kan niet alles voorspellen, maar besef dat de kans groot is dat je de eerste 2 jaar véél minder kan doen dan gedacht (en de jaren erna ook iets minder).

Bij ons was het duidelijk:
- ik was verantwoordelijk bij ziekte buiten schoolvakanties, zij tijdens schoolvakanties (kwestie van opvang, ...)
- ik zette mijn "carrierewens" de eerste jaren weg. Toen de zoon 4 was, ben ik wel naar Brussel gaan werken (=grote afstand).
- inkomsten zijn gemeenschappelijk. Eens je een kind hebt, heb je anders een extra discussiepunt (kledij, eten, ... wie betaalt dat en bepaalt hoeveel iets mag komsten)? Wie betaalt de lagere carrierekans van iemand?

Dat vriendin deels om medische, deels om praktische redenenen (mijn Brussel-werk) eerst 4/5e en daarna halftijds ging werken, was dan allemaal geen probleem meer, want eigenlijk was dat op voorhand al uitgemaakt dat dit geen gevolgen ging hebben.

Zet voor jezelf eens de punten waarom je geen kinderen wil in 3 kolommen:
- Wil ik absoluut niet aan toegeven en zie ik ook geen oplossing voor (bvb ik wil nooit kakpampers moeten uitdoen)
- Wil ik absoluut niet aan toegeven, maar als ze me X toestaat, dan is dat voor mij opgelost (bvb ik wil kunnen sporten, maar de eerste jaren is de donderdag gewoon mijn momentje uit)
- Wil ik gerust aan toegeven, ik ben geen moeilijke mens (bvb één week per jaar mag ze gerust alleen op verlof en zet ik een wasknijper op mijn neus bij kakpampers)

Bespreek dit open met je vrouw en trek daarna je conclusies. Besef echter wel dat hoe je het ook draait of keert, vanaf dat je een kind hebt, ben je altijd gebonden aan elkaar, zélfs als je nadien uit elkaar gaat.

 

[June]

En ik denk dat dit belangrijk is bij élk gezin: bespreek op voorhand welke impact je een kind "toelaat" te hebben onder normale omstandigheden. Je kan niet alles voorspellen, maar besef dat de kans groot is dat je de eerste 2 jaar véél minder kan doen dan gedacht (en de jaren erna ook iets minder).

Bij ons was het duidelijk:
- ik was verantwoordelijk bij ziekte buiten schoolvakanties, zij tijdens schoolvakanties (kwestie van opvang, ...)
- ik zette mijn "carrierewens" de eerste jaren weg. Toen de zoon 4 was, ben ik wel naar Brussel gaan werken (=grote afstand).
- inkomsten zijn gemeenschappelijk. Eens je een kind hebt, heb je anders een extra discussiepunt (kledij, eten, ... wie betaalt dat en bepaalt hoeveel iets mag komsten)? Wie betaalt de lagere carrierekans van iemand?

Dat vriendin deels om medische, deels om praktische redenenen (mijn Brussel-werk) eerst 4/5e en daarna halftijds ging werken, was dan allemaal geen probleem meer, want eigenlijk was dat op voorhand al uitgemaakt dat dit geen gevolgen ging hebben.

Zet voor jezelf eens de punten waarom je geen kinderen wil in 3 kolommen:
- Wil ik absoluut niet aan toegeven en zie ik ook geen oplossing voor (bvb ik wil nooit kakpampers moeten uitdoen)
- Wil ik absoluut niet aan toegeven, maar als ze me X toestaat, dan is dat voor mij opgelost (bvb ik wil kunnen sporten, maar de eerste jaren is de donderdag gewoon mijn momentje uit)
- Wil ik gerust aan toegeven, ik ben geen moeilijke mens (bvb één week per jaar mag ze gerust alleen op verlof en zet ik een wasknijper op mijn neus bij kakpampers)

Bespreek dit open met je vrouw en trek daarna je conclusies. Besef echter wel dat hoe je het ook draait of keert, vanaf dat je een kind hebt, ben je altijd gebonden aan elkaar, zélfs als je nadien uit elkaar gaat.

Het lijkt zo bijna een flow chart waaruit volgt een Ja of Nee.

Er zit veel grijs tussen wit en zwart.

Misschien vind jij jouwzelf heel schappelijk met dat zij een weekje weg mag en jij dan wel een knijper op je neus zet maar van zoveel rekenkunde sta ik te kijken. Na alle poepluiers verdient ze wel meer dan 1 weekje weg. Ik ken toch wel veel vrouwen die zeggen, dat weekje is flink aan de krenterige kant, dat ik daar “toestemming” voor krijg maar met de luiers doe je gewoon mee!

Keuzes zijn niet altijd binair, helaas. Het is niet perse een optelsom alsof je een belastingformulier invult. Zelfs al zou 1 van jullie twee dat wel zijn, is de kans klein dat jullie dat beide zijn mét een kind dat zich ook daar naar laat voegen. De kans dat je denkt dat je helemaal top een strak afsprakenschema hebt gemaakt dat overeenkomstig in lijn loopt met de realiteit is klein. En daarmee àlles dichtgetimmerd hebt. De realiteit van de praktijk zal je afspraken eerder bepalen dan dat je de realiteit vorm geeft zodat jullie afspraken overeind blijven. Maar dat is niet erg want zo gaan die dingen nu eenmaal en uiteindelijk wordt er altijd wel een oplossing voor gevonden.

Natuurlijk kan je “afspraken maken” maar noem ze dan “een voornemen”. Dan haal je die torenhoge hypotheek eraf. Enne, ik ben ook iemand die 6 weken nodig heeft om uit te zoeken welke oortjes ik wil en dat doe ik nog steeds. Soms heb ik 7 weken nodig omdat het zoeken even op pauze moest omdat iets anders voorrang had. So what? Lekker belangrijk.

Ik denk dat je jouw angst groter maakt dan het is maar daarmee ben je niet geholpen. Ik zou je aanraden met een derde jouw angsten te bespreken. Hoe reeel zijn ze en waar komen ze vandaan. En misschien blijft het een nee, laat je vriendin dan gaan en maak het uit. Dat zij haar verlangens niet kan verwezenlijken omdat jij die niet ook hebt, is heel egoïstisch. Dat is niet bevorderlijk voor een relatie. Ik ken een aantal relaties op leeftijd waar de stille verwijten voelbaar zijn.

 

[JPV]

Het lijkt zo bijna een flow chart waaruit volgt een Ja of Nee.

ik zie niet in waar je dat leest in mijn tekst, dat is het verre van.

Maar ja, de keuze zal uiteindelijk wel binair zijn: ga je voor de relatie verder te zetten of niet. En daar kan je met je partner over babbelen en zet je best vooraf je eigen punten op een rijtje. of je dat nu met mijn manier van werken of met een ander doet, je moet voor jou gewoon even nadenken wat écht belangrijk is en wat gewoon een angst is.

 

[Pana]

Ik zat in dezelfde situatie en wij zijn na 16j uit elkaar moeten gaan (Er waren wel nog andere redenen, maar deze waren een gevolg van het verschil in kinderwens).
Mijn redenen zijn (behalve professioneel) dezelfde als die van jou + ik heb nu al problemen met slaap en vermoeidheid/stress.
Ook heb ik aan mijn kant geen opvangnet (vader overleden en moeder is verhuisd naar het buitenland).

Anderzijds val ik op sociaal vlak wel wat uit de boot nu want alle vrienden hebben kinderen dus die komen amper buiten en hoor ik weinig tot niet meer. En als ze afspreken is het vaak onder elkaar, net door de kinderen. Ik neem ze dat niet kwalijk maar het is iets waarmee ik voorheen geen rekening heb gehouden waardoor ik in een serieus sociaal gat ben gevallen.

 

[ttz-85]

Ik ga misschien heel direct zijn, maar als ik je openingspost lees, vind ik dat je niet aan kinderen moet beginnen. Niemand kan je vertellen hoe jij het vaderschap gaat ervaren. Het is de motivatie (100%, niets minder) om eraan te beginnen die je door de moeilijke momenten zal loodsen en die je zaken zal helpen relativeren zoals minder sporten, minder uitgaan etc. Als ik het zo lees, twijfel je om heel wat redenen. Die twijfel gaat volgens mij altijd terug de kop opsteken als het even wat minder gaat.

 

[Five-seveN]

Gij moet beslissen of gij een kind wilt en dat dan laten weten aan uw vriendin en uw conclusies trekken samen.

En niet binnen 10 jaar “ik heb mijn kinderdroom voor u opgegeven en wat krijg ik in de plaats???”… soort discussies. Dat wil je niet dat gaat niet.

Als hij toch een kind blijft willen en zij niet en gij denkt dat ge dat gewoon kunt blijven laten aanzwengelen zoals nu dan komt er een moment waarop het toch eindigt in een break of erger nog in bedrog. Zij met iemand dat geen kind wilt van haar of gij met iemand dat wel kinderen wil.

Of gij maakt het na het kopen van een huis uit en uw “splinternieuwe” crush heeft “toevallig” een bevalling 7 maanden later. Dat is echt misselijkmakend voor iedereen.

 

[Il_Falco]

Echt helpen kan ik je niet maar ik zit wel in een beetje gelijkaardige moeilijke situatie. Mijn vriendin heeft het 3 weken geleden uitgemaakt en de hoofdreden is ook dat zij toch persé een kind wil en ik blijf bij mijn standpunt dat ik er geen wil en gezien haar gezondheidsklachten leek het mij al zeker geen goed idee en had ik de vrees dat ik er vaak voor ging moeten opdraaien. Zelf werk ik ook in shiften wat kinderen er niet makkelijker op had gemaakt.

Wat het extra moeilijk maakt is dat wij een nieuwbouw hebben gezet met 21% BTW in 2022/2023 op de minst gunstige periode qua prijzen en met een iets bovengemiddelde afwerking. Een huis dat ook nog niet volledig klaar is (nog geen tuin/oprit/dressing/afgewerkte zolder). Moesten we dit nu verkopen dan doen we wellicht €100 000 per persoon verlies. Nochtans wist ze al na enkele maanden in de relatie dat ik met zekerheid geen kinderen wou. Het compromis was dat er wel honden mochten zijn dan.

Nadat 1 van haar beste vriendinnen bevallen is, is stilaan die kinderwens sterker en sterker geworden bij haar. Tot het punt dat ze nu, 1,5 jaar later, de relatie heeft beëindigd.

Voorlopig wonen we dus nog wel samen en gaat dat ook nog prima. We hebben dan ook geen ruzie ofzo en kunnen perfect vriendschappelijk met elkaar omgaan. We willen het liefst dat 1 van ons hier kan blijven wonen maar elkaar uitkopen kunnen we momenteel niet.

Ik vrees echter de moment dat 1 van ons zou beginnen daten terug, dat kan het wel eens moeilijker gaan maken om nog te kunnen samenwonen.

En mentaal is het best wel moeilijk en pijnlijk nog omdat ik haar wel nog graag zie. Zelf ben ik er dus echt nog niet aan toe om me actief open te stellen voor iemand anders.

 

[willydrama]

Ik breek echt mijn hoofd over wat mij ervan weerhoudt om aan kinderen te beginnen. En de schrik voor 'de hel op aarde' is toch wel een zeer grote. Schrik dat ik niet meer ga slapen, schrik dat ik een stort van vuile pampers ga moeten leven, schrik dat mijn vriendin en ik constant gaan kibbelen, schrik dat ik niet meer ga kunnen sporten, schrik dat mijn job daar enorm onder ga lijden,... Ik besef nu wel dat ik enkel de doemscenario's voor m'n ogen zie verschijnen. Dat dat ook plezant kan zijn (want dat is het toch ook met momenten vermoed ik?) dringt voorlopig niet tot mij door.

Als ik dat zo lees dan staat dit allemaal niet in steen gebeiteld, de opening is er dus (no pun intended), als al die andere mannen dit overleefden waarom jij dan niet ? Doe de denkoefening: zou je die twijfels ook hebben gehad als je nu in 1994 leefde ? Heeft men die ook vandaag in een lagere sociale klasse dan de jouwe ? Over twaalf maanden zonder kinderen een bepaald lifestyle ding doen is geen vooruitgang voor u zelf als mens, over twaalf maanden een kind hebben wel.

 

[June]

En mentaal is het best wel moeilijk en pijnlijk nog omdat ik haar wel nog graag zie. Zelf ben ik er dus echt nog niet aan toe om me actief open te stellen voor iemand anders.

Je scheef iets dat mij opviel; zij wist van jou al dat jij geen kinderen wilde. Jij bent daarin niet veranderd maar misschien vond ze dat helemaal geen probleem omdat zij er ook zo over dacht en niet had verwacht dat die gevoelens zouden veranderen. En toen haar vriendin bevallen was, is er bij haar definitief iets veranderd.

Dat het uit is maar jullie nog wel samen wonen: kan me voorstellen dat zoiets heel ingewikkeld is, ja bevreemdend zelfs.

 

[|nfected]

Eerst en vooral: dikke merci aan iedereen voor jullie respectvolle en behulpzame reacties. Waardeer ik echt enorm dus grote dank daarvoor.

Ik breek echt mijn hoofd over wat mij ervan weerhoudt om aan kinderen te beginnen. En de schrik voor 'de hel op aarde' is toch wel een zeer grote. Schrik dat ik niet meer ga slapen, schrik dat ik een stort van vuile pampers ga moeten leven, schrik dat mijn vriendin en ik constant gaan kibbelen, schrik dat ik niet meer ga kunnen sporten, schrik dat mijn job daar enorm onder ga lijden,... Ik besef nu wel dat ik enkel de doemscenario's voor m'n ogen zie verschijnen.

Sta jij met alles zo negatief in het leven? Of alleen met kinderen?

Al van uw punten met uitzondering relatie is puur planning. Als je eens slaap nodig doe een beurten systeem met je partner voor de nachten. Sporten doe je wanneer kinderen slaapt of tijdens werk lunch pauze. Terug 1000% oplossingen voor iets dom als sporten. Werk onder lijden. De hele wereld is gebaseerd op ouders die werken. Pampers vervangen wat kan daar nu een probleem voor zijn buiten luiheid? Ja dat kan stinken en dan? Of is zoveel moeite op 1x per 2-3 dagen een vuilbak te ledigen in de grote vuilbakken en die dan buiten te zetten.

Als dat uw echte bekommernissen zijn, wel simpel. Laat uw vriendin vrij want je bent duidelijk niet klaar voor kinderen hou haar dan ook niet tegen

 

[Likes]

Sta jij met alles zo negatief in het leven? Of alleen met kinderen?

...

Heb zelf 3 kinderen, maar ik vind zijn bezorgdheden toch niet zo overdreven hoor. Elk moet nog steeds beslissen wat hij wil/kan verdragen en dat geldt ook voor kinderen.

Nog meer dan voor ik zelf kinderen had, vind ik dat het helemaal ok is om geen kinderen te hebben. Genoeg 'ouders' die kinderen nemen omdat het 'moet' maar zich dan beperken tot het hoogst nodige qua betrokkenheid: kinderen die élke vakantie op kamp moeten, 's morgens zo snel mogelijk in de opvang en 's avonds na school ook zolang mogelijk (en niet omdat het moet in combinatie met het werk), familie-uitstapjes zijn not done etc.

Zo erger ik mij ook aan mensen die kinderen krijgen en dan verbaasd zijn dat het eigenlijk wel lastig is en dat heel hun leven veranderd. Brick Top doet dan tenminste op voorhand wat denkwerk.

 

[|nfected]

Ik vind het absoluut ok om geen kinderen te willen. Daar kan niemand op zich problemen mee hebben. En kinderen is compromissen maken in uw leven en is hard werk. Maar dat is een relatie ook alleen is kinderen nog harder werk.

Ik snap gewoon niet dat je mid 30’s zijt gepasseerd en dus niet weet wat je wilt. Bij kinderen ben je ofwel all in en dan maak je van praktische oplossingen voor die non issues as diapers en sporten. Ofwel kies je voor jezelf en daar is absoluut niets mis mee maar wees dan eerlijk met je partner en maak het gedaan.

Maar u proberen te verdedigen achten zaken die je praktisch kan oplossen is gewoon niet proper naar de vriendin toe. Wees eerlijk met jezelf en u vriendin. We zijn 2024 genoeg mensen die voor hun eigen kiezen en dus geen kinderen nemen en in mijn kring zie ik daar niemand op neerkijken hoor.

 

[June]

ik zie niet in waar je dat leest in mijn tekst, dat is het verre van.

Niet letterlijk maar er bestaat ook zoiets als contekst.

Maar ja, de keuze zal uiteindelijk wel binair zijn: ga je voor de relatie verder te zetten of niet. En daar kan je met je partner over babbelen en zet je best vooraf je eigen punten op een rijtje. of je dat nu met mijn manier van werken of met een ander doet, je moet voor jou gewoon even nadenken wat écht belangrijk is en wat gewoon een angst is.

Ja, precies wat is eigenlijk het probleem? gewoon babbelen, puntjes op een rij en klaar.
Lees er anders eens een boekje over.

 

[Sir.Killalot]

Ik ga misschien heel direct zijn, maar als ik je openingspost lees, vind ik dat je niet aan kinderen moet beginnen. Niemand kan je vertellen hoe jij het vaderschap gaat ervaren. Het is de motivatie (100%, niets minder) om eraan te beginnen die je door de moeilijke momenten zal loodsen en die je zaken zal helpen relativeren zoals minder sporten, minder uitgaan etc. Als ik het zo lees, twijfel je om heel wat redenen. Die twijfel gaat volgens mij altijd terug de kop opsteken als het even wat minder gaat.

Hoh, dat kan je toch niet met zo veel stelligheid zeggen. Genoeg ouders die op voorhand twijfels hadden of eigenlijk geen kinderen wouden, en van zodra dat kleine wonder de eerste keer in hun armen ligt hemel en aarde verzetten voor dat kind. Er zijn er natuurlijk ook bij wie die klik niet volgt, maar dat weet je niet op voorhand.

 

[Wilcao]

Ik vind het absoluut ok om geen kinderen te willen. Daar kan niemand op zich problemen mee hebben. En kinderen is compromissen maken in uw leven en is hard werk. Maar dat is een relatie ook alleen is kinderen nog harder werk.

Ik snap gewoon niet dat je mid 30’s zijt gepasseerd en dus niet weet wat je wilt. Bij kinderen ben je ofwel all in en dan maak je van praktische oplossingen voor die non issues as diapers en sporten. Ofwel kies je voor jezelf en daar is absoluut niets mis mee maar wees dan eerlijk met je partner en maak het gedaan.

Maar u proberen te verdedigen achten zaken die je praktisch kan oplossen is gewoon niet proper naar de vriendin toe. Wees eerlijk met jezelf en u vriendin. We zijn 2024 genoeg mensen die voor hun eigen kiezen en dus geen kinderen nemen en in mijn kring zie ik daar niemand op neerkijken hoor.

Vind ik een beetje te zwart-wit. Toen mijn vriendin en ik begonnen te daten waren we 28 (ik) en zij 26. Ik wist toen nog niet zeker of ik kinderen wou en zij wel. Laat me zeggen dat ik op dat moment evengoed had kunnen leven met het idee om geen kinderen te hebben. Uiteindelijk toch ervoor gegaan en zou het direct opnieuw doen, maar om nu te zeggen dat je 100% zeker bent (of moet zijn) op die leeftijd vind ik wat overdreven.

 

[zarathustra]

Het compromis was dat er wel honden mochten zijn dan.

wat?

Het compromis voor kinderen is iets dat je bij wijze van spreken wegsmijt als het te veel kost om te maken?

 

[Brick Top]

Sta jij met alles zo negatief in het leven? Of alleen met kinderen?

Jawel! Ben van nature een zéér negatief ingesteld persoon; al is dat dankzij mijn vriendin (en ook wel met wat ouder te worden) wel fel gebeterd. Maar een optimist zal ik nooit worden vrees ik. Ik zie gewoon van alles de gevaren/het negatieve in en daar kan ik weinig aan doen. Raar genoeg ben ik wel nooit depressief geweest in mijn leven of dergelijke, nog niet bijna zelfs. En op een rare manier zie ik soms ook nog wel de charme in van mijn negatieve aard. Maar op andere momenten (zoals het moment waarop je moet beslissen of je aan kinderen begint of niet) hindert die aard mij wel enorm ja.

Wil ook even benadrukken dat ik geen probleem heb met pampers. Met dat voorbeeld wilde ik gewoon duidelijk maken dat ik er tegenop kijk om 24/24 in een stort te leven omdat er overal speelgoed, kledij, pampers etc. liggen. Maar ik ben wel iemand die zijn verantwoordelijkheid neemt. Doe ik nu ook al in het huishouden en dat zou met een kind niet anders zijn. Zo ben ik dan ook weer wel.

Ik ben wel totaal niet goed met vreemde kinderen maar dat is misschien niet zo abnormaal voor mannen? Maar met de kinderen van mijn zus (pubers) en de kinderen van mijn schoonzus (lagere school) heb ik echt wel een goede/leuke band.

Nog een belangrijke vraag voor de mensen die 1+ kinderen hebben. Hoe ervaren jullie het verschil tussen 1 kind en 1+ kinderen? Ik heb een maat die ondertussen 3 kinderen heeft en die zegt letterlijk: "Met wat ik nu weet, is 1 kind eigenlijk een hobbyprojectje." Uiteraard is dat 'bij wijze van spreke' maar zit daar een kern van waarheid in? Ik zou sowieso - moest ik voor kinderen gaan - voor 1 kind gaan zonder garantie op een tweede (zeg nooit nooit natuurlijk...).

Edit: Ik ben een kind niet aan het vergelijken met een hobby hé, voor alle duidelijkheid. Maar ik heb de afgelopen weken heel veel gesproken met vrienden/kennissen met kinderen en ben wel tot 'de conclusie' gekomen dat mensen met 1 kind dat precies als veel minder zwaar ervaren dan de mensen die 1+ kinderen hebben (zeker als die kinderen kort na elkaar zijn gekomen). Dus wou ook wel is horen hoe jullie dat ervaren/ervaarden.