Bernie.be
Well-known member
Cipiers worden vaak gezien als die mensen die niets anders doen dan staken. Mensen van buitenaf hebben vaak totaal geen benul wat zich afspeelt binnen de gevangenismuren.
Wat nu volgt is een open brief van een collega naar justitie toe;
Een open brief aan justitie
Beste minister,
Ik schrijf deze brief in naam van het (bewakend, maar zeker ook alle) personeel van uw gevangenissen. Met deze nieuwe regering lijkt het alsof onze gebeden misschien gehoord zullen worden, echter is de realiteit dat er al enkele tientallen jaren van onze kant geroepen en van de hogere overheid beloofd wordt of de reactie "het zit in de pijplijn" komt. Ik ga zo vrij zijn om te adviseren met de hoogste dringendheid een loodgieter te contacteren om deze zwaar verstopte pijplijn vrij te maken.
De reden van dit schrijven is, zoals u waarschijnlijk al kan raden, de situatie zoals die vandaag is qua overbevolking en onderbemanning van het personeel. Al jaren worden er dagelijks nieuwe gedetineerden opgesloten op een manier die mensonwaardig is. Op papier zien jullie dit ongetwijfeld ook wel. De realiteit van die overbevolking is jammer genoeg 100 keer erger dan wat er op papier staat. De gevolgen van deze overbevolking wil ik via deze weg graag uit de doeken doen om enigszins een beeld te kunnen geven van wat het opsluiten zonder limiet met zich meebrengt. En ik wil ineens een beeld meegeven van de realiteit van werken in een gevangenis onder de huidige omstandigheden.
Ik ben nu iets meer dan 5 jaar geleden begonnen als penitentiair bewakingsassistent in de gevangenis van Antwerpen. Een nieuwe uitdaging, een job met mogelijkheden en uitdagingen. Er volgde vanaf dag 1 een opleiding in het opleidingscentrum te Brugge. Er ging een nieuwe wereld open en er werd veel geleerd. Na de eerste 2 weken opleiding kwam de eerste dag "op de vloer". Ik zal uzeggen, hetgeen we in Brugge leerden, was mooie theorie. In werkelijkheid is de werkomgeving een pak drukker, moeilijker en vooral stresserender. Elke dag worden er nieuwe gedetineerden aangevoerd die ergens een plaatsje moeten krijgen in een al overbevolkte gevangenis. Officieel is er in Antwerpen plaats voor 438 gedetineerden. Op één of andere wonderbaarlijke manier slagen we er hier toch in om ongeveer een 700 tal mensen te huisvesten. De omstandigheden in het midden gelaten. Op een ruimte van 8 vierkante meter zitten er minimaal 2, maar dikwijls 3 mensen samengehokt. Eén van deze 3 personen moet noodgedwongen op de grond slapen op een tot op de draad versleten matras, in vele gevallen naast het toilet omdat er verder geen plaats is.
Wij als personeel moeten dagelijks mensen zien te overtuigen om toch zo een cel binnen te gaan. Dikwijls gebeurt het dat er problemen onstaan omwille van taal, nationaliteit, roker/niet-roker, hygiëne, religie, ruzies/vetes van buiten de gevangenis,... In het slechtste geval moet de persoon die weigert naar de naakte cel. Intussen ben ik dienstdoende kwartierchef, wat wil zeggen dat ik insta voor een hele verdieping en mijn collega's stuur, begeleid en bijsta waar nodig. op een shift van 8 uur ben ik ¾ van de tijd bezig met oplossingen zoeken omdat er zich problemen voordoen tussen gedetineerden op cel. Deze oplossing houdt in dat ik iemand uit de betreffende cel weghaal en een andere cel zoek. Laat dit nu net HET grote probleem zijn. Er zijn geen vrije plaatsen, dus voor elke oplossing die ik vind creëer ik 2 of dikwijls meer problemen. Het is een vicieuze cirkel waar elke dag opnieuw aan begonnen wordt.
Gelukkig zijn het merendeel van de conflicten enkel woorden onderling en gebeurt er verder niets. Maar, jammer genoeg gebeuren er ook meer dan genoeg serieuze incidenten. Enkele daarvan halen het nieuws, de meerderheid echter niet. Bovenop de overbevolking en de problemen die dit met zich meebrengt, zitten er ook een hele hoop mensen met psychiatrische problematieken in de gevangenis. Hier zijn wij als bewakend personeel niet voor opgeleid, dus kunnen wij alleen maar handelen naar goeddunken. Deze mensen handelen soms zeer drastisch naar zichzelf of naar ons. Graag wil ik even een opsomming geven van enkele incidenten die mij zijn bijgebleven op de 5 jaar dat ik deze job beoefen:
Een gelukte zelfmoordpoging door verhanging (ik was 4 dagen bezig). Het oog van een gedetineerde uitgestoken met een vork door een medegedetineerde. Een stuk van het oor afgesneden door een medegedetineerde. Meerdere zelfmoorpogingen. Gedetineerden die zichzelf met scheermesjes bewerken tot de stukken vlees er langs hangen en gapende wonden hebben. Een geïnterneerde die zijn eigen keel 3x met een stuk blik opensnijdt. Het bekende geval van de marteling die het nieuws gehaald heeft. Een gedetineerde die zijn celgenoot met een pan op het hoofd sloeg op regelmatige basis,...
Dan van gedetineerden naar collega's toe: zonder aanleiding een slag naar een vrouwelijke collega. Een vrouwelijke collega die een cel werd binnegetrokken en klem raakte tussen de deur met blessure aan de arm tot gevolg. Een aanranding van een vrouwelijke collega door een geïnterneerde die ook dreigde om haar over de ballustrade te gooien (2 verdiepingen). Een aanranding van een medewerkster van PSD. Een aanval naar het hoofd van een collega met een hoekprofiel dat uit de muur geprutst werd. Zonder aanleiding een slag op mijn kin, gewoon omdat de kans zich voordeed.
Het personeel is niet voorbereid op deze situaties, laat staan opgeleid als men start. Desondanks moeten wij deze soms gruwelijke situaties tot een goed einde zien te brengen. Geloof me vrij, als men een cel binnen moet gaan die onder het bloed hangt of waar een gedetineerde erin geslaagd is zichzelf op te hangen, dat kruipt in je kleren en laat sporen na. Veel van deze situaties zouden voorkomen kunnen worden als wij de tijd zouden hebben om ons werk onder normale omstandigheden zouden kunnen uitvoeren. Als wij met 2 collega’s op de gang zouden staan zoals normaal de bedoeling is. Als er ruimte zou zijn om bij problemen de gedetineerden van elkaar weg te plaatsen. Die ruimte is er niet, met alle gevolgen zoals agressie vandien.
Daarbij komt dan de laatste evolutie in geweld naar personeel met molotovs op auto's en zelfs tegen de voordeur. Er heerst een groot gevoel van onveiligheid en in de steek gelaten te worden. "Het zit in de pijplijn" is tot mijn grote spijt een antwoord waar wij niet langer tevreden mee kunnen blijven.
Ik kan nog voorbeelden blijven opnoemen, maar de essentie van de zaak is: Dit zijn zaken die in eerste instantie al totaal niet zouden mogen gebeuren. Maar ik wil met deze voorbeelden vooral de mentale impact benadrukken. Elk van deze incidenten heeft een zware impact op de werkvloer. Niet iedereen is ijskoud en ongevoelig en kan na een incident gewoon verder zijn gang gaan zonder daar nog verder over na te denken. Ook wij zijn maar mensen. Mensen die meestal alleen instaan voor een gang waar tussen 30 en 80 gedetineerden 8 uur lang vragen hebben, frustraties uiten, geweld hanteren onderling of naar ons, emotioneel volledig eronderdoor gaan door omstandigheden, ... Voor elk van de net genoemde situaties staat die ene collega dagdagelijks in. Men zou verlof nemen om even te bekomen van de toch moeilijke omstandigheden waarin wij werken. Echter, door het grote personeelstekort gebeurt het maar al te vaak dat de mogelijkheid tot verlof niet bestaat. Dus bijgevolg komt de keuze: ofwel doorwerken en er op den duur onderdoor gaan door de opbouwende stress en mentale vermoeidheid, ofwel ziek vallen. Mentaal is deze job zeer zwaar, als er een uitdrukking was die de ernst hiervan zou kunnen beschrijven, zou ik deze gebruiken maar zwaar en uitputtend zijn woorden die wij al lang voorbij gestreefd zijn. Elke dag, om het even plastisch uit te drukken, spelen wij menselijke tetris in de hoop dat alles goed komt tussen de gedetineerden onderling, want er zijn geen mogelijkheden om problemen zomaar op te lossen. Elke dag lopen wij de benen onder ons lijf uit om aan de gedetineerden hun rechten te voldoen. Echter zijn wij gedwongen om deze rechten met de voeten te treden, want wij zijn degenen die hen in veel te kleine cellen proppen.
Gelukkig heerst er een enorme collegialiteit en kameraadschap onder de collega's, wat deze job enigszins draagbaar maakt. Voor de collega's vinden wij dikwijls als we zelf uitgeput zijn toch de motivatie om naar het werk te vertrekken om onze collega's niet in de steek te laten.
Het aftandse gebouw (uit 1855!) maakt al deze miserie niet beter. De technische dienst verdient een dikke pluim voor alle werk dat zij dagelijks verrichten om de boel draaiende te houden. Alle herstellingen die dagelijks moeten gebeuren tellen samen op tot een lijst waar Sinterklaas zelfs achterover van zou vallen.
In naam van alle personeel dat in de Belgische gevangenissen werkt doe ik de oproep om nu eindelijk en alstublieft werk te maken van oplossingen. Alles wat nu op tafel ligt, maak er werk van. Wij zitten op ons tandvlees, al lang. Desondanks blijven we de boel draaiende houden. Luister voor een keer naar de oproep die wij via de stakingen doen maar waar geen gehoor aan gegeven wordt. Zorg voor een veiligere werkomgeving. Investeer in aanwervingen en maak de job aantrekkelijk. Waardeer de job en geef de mensen een loon dat equivalent is aan het werk dat verzet wordt.
Staken is onze enige manier om onze vraag over te maken. Enkel is er niemand die ervan wakker ligt als wij staken. Behalve de gedetineerden heeft niemand anders er last van. In tegenstelling tot bv de NMBS of de lijn. Als zij staken ligt het land plat en heeft heel België er last van en bijgevolg komt hun vraag wel aan. Voor de buitenwereld zijn wij luie mensen die liever staken dan werken. Maar alleen U kan deze situatie veranderen. Ook al is uw ambtstermijn beperkt en zal het daarna weer doorgeschoven worden naar de volgende die zich het hoofd mag breken over de kwestie, uw mensen gaan er onderdoor.
Wat ik wel wil meegeven is een positieve noot. Ondanks alles, is deze job de mooiste job die ik al gedaan heb. Mede door de collega's.
Nogmaals: Maak er alstublieft eindelijk een keer werk van.
Vriendelijke groet,
Een personeelslid, zwaar teleurgesteld in een falend justitie systeem.
Edit Crew: dit topic is verplaatst vanuit Algemeen, vandaar de mogelijk afwijkende toon in het begin hier.
Wat nu volgt is een open brief van een collega naar justitie toe;
Een open brief aan justitie
Beste minister,
Ik schrijf deze brief in naam van het (bewakend, maar zeker ook alle) personeel van uw gevangenissen. Met deze nieuwe regering lijkt het alsof onze gebeden misschien gehoord zullen worden, echter is de realiteit dat er al enkele tientallen jaren van onze kant geroepen en van de hogere overheid beloofd wordt of de reactie "het zit in de pijplijn" komt. Ik ga zo vrij zijn om te adviseren met de hoogste dringendheid een loodgieter te contacteren om deze zwaar verstopte pijplijn vrij te maken.
De reden van dit schrijven is, zoals u waarschijnlijk al kan raden, de situatie zoals die vandaag is qua overbevolking en onderbemanning van het personeel. Al jaren worden er dagelijks nieuwe gedetineerden opgesloten op een manier die mensonwaardig is. Op papier zien jullie dit ongetwijfeld ook wel. De realiteit van die overbevolking is jammer genoeg 100 keer erger dan wat er op papier staat. De gevolgen van deze overbevolking wil ik via deze weg graag uit de doeken doen om enigszins een beeld te kunnen geven van wat het opsluiten zonder limiet met zich meebrengt. En ik wil ineens een beeld meegeven van de realiteit van werken in een gevangenis onder de huidige omstandigheden.
Ik ben nu iets meer dan 5 jaar geleden begonnen als penitentiair bewakingsassistent in de gevangenis van Antwerpen. Een nieuwe uitdaging, een job met mogelijkheden en uitdagingen. Er volgde vanaf dag 1 een opleiding in het opleidingscentrum te Brugge. Er ging een nieuwe wereld open en er werd veel geleerd. Na de eerste 2 weken opleiding kwam de eerste dag "op de vloer". Ik zal uzeggen, hetgeen we in Brugge leerden, was mooie theorie. In werkelijkheid is de werkomgeving een pak drukker, moeilijker en vooral stresserender. Elke dag worden er nieuwe gedetineerden aangevoerd die ergens een plaatsje moeten krijgen in een al overbevolkte gevangenis. Officieel is er in Antwerpen plaats voor 438 gedetineerden. Op één of andere wonderbaarlijke manier slagen we er hier toch in om ongeveer een 700 tal mensen te huisvesten. De omstandigheden in het midden gelaten. Op een ruimte van 8 vierkante meter zitten er minimaal 2, maar dikwijls 3 mensen samengehokt. Eén van deze 3 personen moet noodgedwongen op de grond slapen op een tot op de draad versleten matras, in vele gevallen naast het toilet omdat er verder geen plaats is.
Wij als personeel moeten dagelijks mensen zien te overtuigen om toch zo een cel binnen te gaan. Dikwijls gebeurt het dat er problemen onstaan omwille van taal, nationaliteit, roker/niet-roker, hygiëne, religie, ruzies/vetes van buiten de gevangenis,... In het slechtste geval moet de persoon die weigert naar de naakte cel. Intussen ben ik dienstdoende kwartierchef, wat wil zeggen dat ik insta voor een hele verdieping en mijn collega's stuur, begeleid en bijsta waar nodig. op een shift van 8 uur ben ik ¾ van de tijd bezig met oplossingen zoeken omdat er zich problemen voordoen tussen gedetineerden op cel. Deze oplossing houdt in dat ik iemand uit de betreffende cel weghaal en een andere cel zoek. Laat dit nu net HET grote probleem zijn. Er zijn geen vrije plaatsen, dus voor elke oplossing die ik vind creëer ik 2 of dikwijls meer problemen. Het is een vicieuze cirkel waar elke dag opnieuw aan begonnen wordt.
Gelukkig zijn het merendeel van de conflicten enkel woorden onderling en gebeurt er verder niets. Maar, jammer genoeg gebeuren er ook meer dan genoeg serieuze incidenten. Enkele daarvan halen het nieuws, de meerderheid echter niet. Bovenop de overbevolking en de problemen die dit met zich meebrengt, zitten er ook een hele hoop mensen met psychiatrische problematieken in de gevangenis. Hier zijn wij als bewakend personeel niet voor opgeleid, dus kunnen wij alleen maar handelen naar goeddunken. Deze mensen handelen soms zeer drastisch naar zichzelf of naar ons. Graag wil ik even een opsomming geven van enkele incidenten die mij zijn bijgebleven op de 5 jaar dat ik deze job beoefen:
Een gelukte zelfmoordpoging door verhanging (ik was 4 dagen bezig). Het oog van een gedetineerde uitgestoken met een vork door een medegedetineerde. Een stuk van het oor afgesneden door een medegedetineerde. Meerdere zelfmoorpogingen. Gedetineerden die zichzelf met scheermesjes bewerken tot de stukken vlees er langs hangen en gapende wonden hebben. Een geïnterneerde die zijn eigen keel 3x met een stuk blik opensnijdt. Het bekende geval van de marteling die het nieuws gehaald heeft. Een gedetineerde die zijn celgenoot met een pan op het hoofd sloeg op regelmatige basis,...
Dan van gedetineerden naar collega's toe: zonder aanleiding een slag naar een vrouwelijke collega. Een vrouwelijke collega die een cel werd binnegetrokken en klem raakte tussen de deur met blessure aan de arm tot gevolg. Een aanranding van een vrouwelijke collega door een geïnterneerde die ook dreigde om haar over de ballustrade te gooien (2 verdiepingen). Een aanranding van een medewerkster van PSD. Een aanval naar het hoofd van een collega met een hoekprofiel dat uit de muur geprutst werd. Zonder aanleiding een slag op mijn kin, gewoon omdat de kans zich voordeed.
Het personeel is niet voorbereid op deze situaties, laat staan opgeleid als men start. Desondanks moeten wij deze soms gruwelijke situaties tot een goed einde zien te brengen. Geloof me vrij, als men een cel binnen moet gaan die onder het bloed hangt of waar een gedetineerde erin geslaagd is zichzelf op te hangen, dat kruipt in je kleren en laat sporen na. Veel van deze situaties zouden voorkomen kunnen worden als wij de tijd zouden hebben om ons werk onder normale omstandigheden zouden kunnen uitvoeren. Als wij met 2 collega’s op de gang zouden staan zoals normaal de bedoeling is. Als er ruimte zou zijn om bij problemen de gedetineerden van elkaar weg te plaatsen. Die ruimte is er niet, met alle gevolgen zoals agressie vandien.
Daarbij komt dan de laatste evolutie in geweld naar personeel met molotovs op auto's en zelfs tegen de voordeur. Er heerst een groot gevoel van onveiligheid en in de steek gelaten te worden. "Het zit in de pijplijn" is tot mijn grote spijt een antwoord waar wij niet langer tevreden mee kunnen blijven.
Ik kan nog voorbeelden blijven opnoemen, maar de essentie van de zaak is: Dit zijn zaken die in eerste instantie al totaal niet zouden mogen gebeuren. Maar ik wil met deze voorbeelden vooral de mentale impact benadrukken. Elk van deze incidenten heeft een zware impact op de werkvloer. Niet iedereen is ijskoud en ongevoelig en kan na een incident gewoon verder zijn gang gaan zonder daar nog verder over na te denken. Ook wij zijn maar mensen. Mensen die meestal alleen instaan voor een gang waar tussen 30 en 80 gedetineerden 8 uur lang vragen hebben, frustraties uiten, geweld hanteren onderling of naar ons, emotioneel volledig eronderdoor gaan door omstandigheden, ... Voor elk van de net genoemde situaties staat die ene collega dagdagelijks in. Men zou verlof nemen om even te bekomen van de toch moeilijke omstandigheden waarin wij werken. Echter, door het grote personeelstekort gebeurt het maar al te vaak dat de mogelijkheid tot verlof niet bestaat. Dus bijgevolg komt de keuze: ofwel doorwerken en er op den duur onderdoor gaan door de opbouwende stress en mentale vermoeidheid, ofwel ziek vallen. Mentaal is deze job zeer zwaar, als er een uitdrukking was die de ernst hiervan zou kunnen beschrijven, zou ik deze gebruiken maar zwaar en uitputtend zijn woorden die wij al lang voorbij gestreefd zijn. Elke dag, om het even plastisch uit te drukken, spelen wij menselijke tetris in de hoop dat alles goed komt tussen de gedetineerden onderling, want er zijn geen mogelijkheden om problemen zomaar op te lossen. Elke dag lopen wij de benen onder ons lijf uit om aan de gedetineerden hun rechten te voldoen. Echter zijn wij gedwongen om deze rechten met de voeten te treden, want wij zijn degenen die hen in veel te kleine cellen proppen.
Gelukkig heerst er een enorme collegialiteit en kameraadschap onder de collega's, wat deze job enigszins draagbaar maakt. Voor de collega's vinden wij dikwijls als we zelf uitgeput zijn toch de motivatie om naar het werk te vertrekken om onze collega's niet in de steek te laten.
Het aftandse gebouw (uit 1855!) maakt al deze miserie niet beter. De technische dienst verdient een dikke pluim voor alle werk dat zij dagelijks verrichten om de boel draaiende te houden. Alle herstellingen die dagelijks moeten gebeuren tellen samen op tot een lijst waar Sinterklaas zelfs achterover van zou vallen.
In naam van alle personeel dat in de Belgische gevangenissen werkt doe ik de oproep om nu eindelijk en alstublieft werk te maken van oplossingen. Alles wat nu op tafel ligt, maak er werk van. Wij zitten op ons tandvlees, al lang. Desondanks blijven we de boel draaiende houden. Luister voor een keer naar de oproep die wij via de stakingen doen maar waar geen gehoor aan gegeven wordt. Zorg voor een veiligere werkomgeving. Investeer in aanwervingen en maak de job aantrekkelijk. Waardeer de job en geef de mensen een loon dat equivalent is aan het werk dat verzet wordt.
Staken is onze enige manier om onze vraag over te maken. Enkel is er niemand die ervan wakker ligt als wij staken. Behalve de gedetineerden heeft niemand anders er last van. In tegenstelling tot bv de NMBS of de lijn. Als zij staken ligt het land plat en heeft heel België er last van en bijgevolg komt hun vraag wel aan. Voor de buitenwereld zijn wij luie mensen die liever staken dan werken. Maar alleen U kan deze situatie veranderen. Ook al is uw ambtstermijn beperkt en zal het daarna weer doorgeschoven worden naar de volgende die zich het hoofd mag breken over de kwestie, uw mensen gaan er onderdoor.
Wat ik wel wil meegeven is een positieve noot. Ondanks alles, is deze job de mooiste job die ik al gedaan heb. Mede door de collega's.
Nogmaals: Maak er alstublieft eindelijk een keer werk van.
Vriendelijke groet,
Een personeelslid, zwaar teleurgesteld in een falend justitie systeem.
Edit Crew: dit topic is verplaatst vanuit Algemeen, vandaar de mogelijk afwijkende toon in het begin hier.
Laatst bewerkt door een moderator:
