In plaats van melancholie kan je ook halsoverkop richting een nieuwe relatie gaan om die leegte opgevuld te krijgen maar dat is ook niet altijd een goed idee. Eerst zien dat het goed zit in het koppeke en de nieuwe situatie en dan inderdaad verder kijken.
Thanks man. Dat is altijd het plan geweest. Even zien dat het met de dochter alleen lukt en dan zal ik wel zien of ik er een toevoeging bij wil. Een snoepertje tussendoor kan nog wel, maar ik hoef heus niet bij iemand op de schoot te gaan huilen over hoe hard ik nog afzie, terwijl ik met die persoon in een nieuwe relatie zit. Horror. Dat moet in het begin vooral een tijd zijn van ontzorgen en leuke dingen doen. Hoe een ander dat wilt invullen, moeten ze maar zelf weten.
'Kei goed dat het al beter met je gaat! Leuk om te horen. Hier is het niet echt om haar dat de emoties zijn, eerder om de kleine. Als het daar allemaal uiteindelijk goed mee loopt, zal het ook wel vlotten. Al merk ik daar ook wel dat het nu opeens heel concreet is voor haar.Succes makker!
Hier ondertussen 4 maand later en gaat stilletjes beter. Ben niet meer zo bezig met wat ze aan het doen is en dergelijke.
Al denk ik vaak nog wel eens van damn ik mis mijn gezin. Heb er een week egypte opzitten met vrienden en de eerste 2 dagen was ik vrij somber in de romantische setting kon ik even alleen maar denken dat ik er liever met mijn gezin was. Maar de laatste dagen waren beter
Soms voelt het wel nogsteeds allemaal niet echt aan, alsof ze opeens terug thuiskomt na een weekendje weg ofzo…
Mijn zoon gaf me ook een update over mijn ex. Die denkt nog altijd dat ze iets of wat subtiel is, maar vanaf dat ze uit het huis was, was ze al met iemand aant afspreken.
Klopt. Allemaal goed en wel dat ze al een ander heeft, maar als uw klein dan afkomt met ik noem hem Papa X. Laat zitten. Noem hem maar X. Enfin. Ze kent die dude een jaar.
Oh, zo eens amper 2 maand gedate, en bleef dan ook af en toe slapen. En soms had ze de kinderen. Dan probeer je als kinderloze man je toch ook wel te integreren en te interesseren aan haar kroost, aangezien het wel serieus was...
Liever dat dan iemand die het als een last ziet. Pak nu dat hij ook kinderen heeft, dan gaan die hem papa noemen, dus kan het mij wel inbeelden of ik het graag zou hebben is een andere zaak.
Wat is voldoende zeker?
Een plusouder moet helemaal niet papa genoemd worden. Meer zelfs, het staat in onze kindregeling dat het niet mag.
Hoe ga je dat afdwingen?
"Papa" is dan ook een soort eretitel die je niet zomaar aan iedereen geeft. Als je wat respect hebt voor je ex-partner in de rol als moeder en vader hou je daar rekening mee. Als kinderen worden geïnstrumentaliseerd in de (levenslange) nasleep van een vechtscheiding kan het wel eens lelijk worden en dat wreekt zich.
Je trekt een belangrijke stukje weg: als iemand zijn eigen kinderen hem papa noemen, kan ik mij voorstellen dat kleine kinderen dit overnemen. Bijvoorbeeld papa X of papa Y, met X de naam van de papa of diens zoon Y.
Ik zou het eigenlijk vreemd vinden dat kinderen iemand anders papa of mama noemen als je eigen relatie met je kinderen goed is, tenzij ze nog zo jong zijn dat ze verward raken. Is dat geen titel die ze aan een bepaalde persoon linken? Ik weet ook niet of dat iets is dat spontaan gebeurt zonder dat een ouder dat een beetje "pusht".
