Bon, we zijn ondertussen acht weken verder en gisteren is de akte met de verdeling van het huis en de kindregeling getekend. Ik kus mijn handjes dat mijn schoonbroer notaris is en alles er aan een super hoog tempo heeft kunnen doorduwen.
Ik blijf de situatie zien als een situatie waar ik altijd als verliezer uitkom, maar heb het huis kunnen houden wat voor mij toch voelt als een grote morele overwinning. Komend weekend gaat ze verhuizen naar haar nieuwe woonst en vanaf dan kan ik terug beginnen met een eigen stekje op te bouwen, waar ik mijn eigen warmte terug aan zal moeten geven.
De laatste weken waren mentaal een hel met momenten. Uit verdriet en onbegrip helaas een paar keer tegen haar uitgevlogen, maar voor de kinderen komen we nog steeds overeen wat op het einde van de rit het meest belangrijk is.
Wanneer ze volgende week volledig weg is verwacht ik nog wel een slag omdat het huis dan echt "leeg" zal voelen het meeste van de tijd. Niet alleen zij is dan altijd weg, maar ook de kinderen zullen dan de helft van de tijd niet meer in het huis zijn. Zoals ik eerder zei zal het belangrijk zijn om in de komende weken het huis terug wat warmte te geven met mijn eigen touches zodat het voor mij nog altijd wel mijn thuis blijft voelen. Nadat ik heb gevochten (en gewonnen, met mijn financien en niet met haar voor de duidelijkheid) om het huis te houden zou ik het nu ook spijtig vinden moest het niet meer als mijn thuis zou gaan voelen.
To be continued, de weg naar herstel zal de eerste stap zijn vanaf volgende week.
Ja zelfde situatie hier (maar dan zonder kinderen). Ik heb ook gewoon het huis overgenomen, maar dan nog eens letterlijk met alle meubels en decoratie erbij. Het huis was dus voor 99% hetzelfde na dat ze vertrokken is.
Ergens is dat wel gemakkelijk want ik vond alles zeer mooi en ik heb ondertussen wel hier en daar mijn eigen touches gelegd, maar toch blijft het wel nog altijd voelen alsof ik in 'ons' huis woon.
Ik heb ook de gemeenschappelijke auto over genomen en daar heb ik na 2 jaar nog altijd ook het gevoel dat ik in 'onze' auto rond rijd...
Succes dit weekend.
Exact dezelfde situatie hier, ik heb het huis overgenomen en buiten haar kleren is letterlijk alles hier gebleven.
Ik heb ook nogsteeds het gevoel alsof we hier gewoon in ons huis wonen en ze gewoon eventjes weg is lol... Alsof ze hier elk moment terug kan binnenstappen en er is niets gebeurd. Echt een zeer vreemd gevoel, soms lig ik in bed, waar ik ook nogsteeds gewoon aan mijn kant slaap en niet in het midden ofzo en dan kijk ik even naast me en denk ik van "allé, wij zijn uit elkaar, hoe kan dat nu eigenlijk".
Heb ook al wel wat veranderd in de living (zie verbouwtopic), maar das ook alles... Ze zit hier ook nogsteeds in het smart-slot dus komt ook nog gewoon binnen als ze de kleine afzet, of als er wat nodig is voor de kleine.
Beide auto's hier waren van mij, mijn privé auto heeft ze gekregen trouwens in ruil voor de inboedel, was ook het makkelijkste om alles hier te laten. Alle meubels hier zijn veel te groot voor in een appartement.
Succes alleszins voor het weekend, ik herinner me de dag nog dat ik thuis was en de kleerkast was leeg, heb de hele avond geweend.
Ondertussen zijn we hier een 4-tal maand verder en gaat het wel beter met mij, tot fucking ed sheeran op de radio dan eens roet in het eten gooit en je dan weer eens een weekendje emotioneel rondloopt. Maar los daarvan beter het wel, tijd heeft het nodig, das alles.
Maar ik zit ook nogsteeds precies in een fase van ontkenning en ongeloof eigenlijk. Het lastigste vind ik niet weten wat zij denkt of zij toch ook al eens heeft liggen piekeren, of wat er met haar gebeurd als Ed Sheeran onze openingsdans zingt op de radio, dat moet toch ook iets doen? Of één van onze liedjes waar we elkaar hebben leren kennen 14 jaar geleden toen alles is begonnen.
Ik heb al eens afgetoetst naar het waarom, maar die reden is bekend bij de ex, maar wil ze niet meegeven.
