Al jaren volg ik dit forum en een aantal topics hier. Heel zelden post ik iets. De laatste zes maanden heb ik dit topic met meer aandacht gevolgd…vele verhalen die hier passeren zijn pijnlijk herkenbaar. Ik heb lang getwijfeld of ik het mijne hier wil delen. Het is inderdaad kerst, de feestdagen zijn aangebroken en dat zijn nu net die dagen waar ik zo pijnlijk, vol paniek tegenop zag. Het zit namelijk zo. Dit jaar waren mijn vrouw en ik 27 jaar samen. Twee kinderen, de ene al volwassen , de andere een puber. Onze relatie was…een rollercoaster, maar tegelijk ook een baken van stabiliteit. We hebben onze kinderen opgevoed, we zijn van nul begonnen. Zij 17, ik 18 jaar. Onze relatie was de laatste jaren niet 100%, maar ja, welke relatie is dat wel, na 27 jaar? We zagen elkaar graag, we hadden een goede vriendenkring, we zaten vol plannen. De kinderen zijn eindelijk wat groter, alle twee een goede job. Meer reizen, dingen samen doen. Ondanks enkele minpunten voelde ik me oké in de relatie. Ok, onze fysieke aantrekkingskracht naar elkaar toe was niet meer 100%, maar toch. Ik zag het zitten, we gingen samen oud worden. Maar de laatste jaren groeiden we wat uit elkaar. Zij is enorm gefocust op haar lichaam. 6x per week naar de gym, een personal trainer. Eten afwegen. Haar lichaam veranderde. Ik loop wel graag eens, maar mijn eten afwegen enzo is en blijft een brug te ver. Elk zijn ding. We hoeven niet alles samen te doen! Zij sprak vorig jaar al eens over een open relatie. Misschien zou dat ons leven een boost geven? Een beetje de sleur eruit halen? Ik blokkeerde, ik zag dit niet zitten. Ik wilde hierover nadenken ik vroeg dus tijd. Maar ja, jullie kunnen het al raden. Mevrouw kon niet wachten, leerde online een andere man kennen en sprak er een aantal x mee af. Ze werd verliefd. Ik vermoedde iets, maar liet betijen. Tot in mei van dit jaar de bom ontplofte. Ze zei wat er aan de hand was en eindelijk werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Ze wilde een ‘pauze’ ontdekken wat die gevoelens met die nieuwe man betekenen. Mijn hart was gebroken. 27 jaar samen... Schock. Paniek. Niet meer kunnen slapen. De zomer was een hel. Birdnesting gedaan. Zij deed ondertussen verder. Wilde vrienden blijven, maar het ging niet meer. Elke x als ik haar zag brak mijn hart. Uren hebben we gepraat. Ik heb nooit gesmeekt dat ze terug zou komen. Wel duizend x gevraagd of ze zeker was. Mijn hoofd wist snel. Dit is voorbij. Ze is weg. In november verbrak ik alle contact. Mijn hart had veel, veel meer tijd nodig. We zijn de EOT aan het opmaken. Het huis zal ik overkopen. We spreken enkel nog via mail en indien nodig bellen we over de kinderen. Afstand nemen heeft enorm geholpen. Eindelijk verminderde de pijn. Ik ging naar therapie. Wat was er gebeurd? Welke rollercoaster zit ik op? Hoe komt dit? Wat ligt bij mij? Wat ligt bij haar? Zal ik nu altijd alleen zijn? Zal ik eenzaam worden?
Dit was niet het plan!
Maar kijk. Lezen, praten, bewegen. Verdriet een plaats geven. Er niet van weglopen. Genieten van het moment, van de band met mijn kinderen. Oude vriendschappen die terug openbloeien en steviger zijn dan ooit. Dit kan ik aan. Alleen, maar niet eenzaam.
Deze keiharde rauwe rouw is iets enorm confronterends. Elke stadium doorloop ik, doorleef ik en ik merk, we zijn nu +6 maand verder en elke dag wordt beter. Ik heb van kerst genoten. De trouwring zit weggestopt in een doos. De foto’s ook. Binnen enkele weken is het birdnesting voorbij en is ze hier weg. Eindelijk, Eindelijk kan ik beginnen aan een nieuw leven. Het is zwaar, het zal nog zwaar worden, maar er liggen enorme kansen voor me.
Ik las het boek Hogejaku, vol Japanse spreuken en deze spreuk bleef mij bij.
“Ga niet achter de mensen die weggaan, het is beter om gewoon afscheid te nemen.”
Dat heb ik gedaan, daar ben ik mee bezig. Wie weet vertel ik straks mijn avonturen in het Datingtopic. Met deze post wil ik aan allen die hier middenin zitten meegeven: pak aan wat je moet aanpakken. Treur, maar blijf niet treuren. Bewegen, sociaal zijn, nieuwe verbindingen maken. Het helpt allemaal. Het is echt. Ze is weg. Ga verder. Fijne feestdagen.
Dit was niet het plan!
Maar kijk. Lezen, praten, bewegen. Verdriet een plaats geven. Er niet van weglopen. Genieten van het moment, van de band met mijn kinderen. Oude vriendschappen die terug openbloeien en steviger zijn dan ooit. Dit kan ik aan. Alleen, maar niet eenzaam.
Deze keiharde rauwe rouw is iets enorm confronterends. Elke stadium doorloop ik, doorleef ik en ik merk, we zijn nu +6 maand verder en elke dag wordt beter. Ik heb van kerst genoten. De trouwring zit weggestopt in een doos. De foto’s ook. Binnen enkele weken is het birdnesting voorbij en is ze hier weg. Eindelijk, Eindelijk kan ik beginnen aan een nieuw leven. Het is zwaar, het zal nog zwaar worden, maar er liggen enorme kansen voor me.
Ik las het boek Hogejaku, vol Japanse spreuken en deze spreuk bleef mij bij.
“Ga niet achter de mensen die weggaan, het is beter om gewoon afscheid te nemen.”
Dat heb ik gedaan, daar ben ik mee bezig. Wie weet vertel ik straks mijn avonturen in het Datingtopic. Met deze post wil ik aan allen die hier middenin zitten meegeven: pak aan wat je moet aanpakken. Treur, maar blijf niet treuren. Bewegen, sociaal zijn, nieuwe verbindingen maken. Het helpt allemaal. Het is echt. Ze is weg. Ga verder. Fijne feestdagen.
