Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

Ik vind de sitautie waar we nu inzitten ook heel ongemakkelijk. Ik weet niet welke verwachtingen zij heeft. Is het de bedoeling dat we nu nog contact houden of moeten we mekaar nu juist gerust laten? Heel lastig.

Hier hadden wij de eerste weken heel veel contact via sms, maar eigenlijk was dat niet super denk ik ik weet het niet.
Nu hebben een pak minder contact en dat helpt wel om er over te geraken.

Ik denk dat we het contact vanzelf wel meer kunnen hervatten op een later tijdsstip als alle wonden volledig genezen zijn is er mss plaats voor vriendschap als dat ooit kan? Geen idee als dat ooit gaat kunnen, maar allé, we hebben nooit ruzie gehad en zijn dat ook niet van plan dus we zien wel.


Waar ik wel bang voor ben is de situatie dat een vriend in zit.
Zijn ex heeft een nieuwe partner, die zit er goed voor, heeft daar een zwembad, pooltafel, flipperkasten, een quad om mee te rijden en de hele hutsekluts.

Wat natuurlijk resulteert dat in de weken dat zijn zoontje bij hem is die heel vaak vraagt wanneer hij terug naar die andere man mag. Of zegt dat het daar leuker is met die andere man.

Fuck dat moet de hel zijn hé, en dat gastje is 5-6 jaar die beseft ook niet wat hij aanricht met wat hij zegt natuurlijk.
Maar damn, kreeg de tranen in mijn ogen als ik er aan dacht toen hij het vertelde.
 
Waar ik wel bang voor ben is de situatie dat een vriend in zit.
Zijn ex heeft een nieuwe partner, die zit er goed voor, heeft daar een zwembad, pooltafel, flipperkasten, een quad om mee te rijden en de hele hutsekluts.

Wat natuurlijk resulteert dat in de weken dat zijn zoontje bij hem is die heel vaak vraagt wanneer hij terug naar die andere man mag. Of zegt dat het daar leuker is met die andere man.

Fuck dat moet de hel zijn hé, en dat gastje is 5-6 jaar die beseft ook niet wat hij aanricht met wat hij zegt natuurlijk.
Maar damn, kreeg de tranen in mijn ogen als ik er aan dacht toen hij het vertelde.
Vanuit het kind perspectief kan je als ouder eigenlijk geen groter compliment krijgen.

De kleine heeft zoveel vertrouwen in zijn papa dat als hij zegt dat hij liever ergens anders is, zijn papa hem niet gaat achterlaten.

Als de papa daar goed op kan reageren, gaat zoiets zelf de band nog meer kunnen versterken.
 
Ik heb, na meer dan 10 jaar en ondertussen een 2e serieuze relatie na mijn echtscheiding, nog altijd een soort van "back up plan" in mijn hoofd om niet in dezelfde put te vallen als toen. Beetje een ontsnappingsreflex zeker? Noem het gerust een 'what if' scenario waarbij al het praktische al half geregeld is in mijn hoofd in het geval van.

Denk ook niet dat dit ooit volledig weg zal gaan.
Ik ben nu 11 jaar samen met mijn vrouw en heb geen serieus backupplan. Enige waar ik aan denk is dat ik in dat scenario terug vrijheid heb om, in de weken dat de dochter niet bij mij is, los mijn goesting te doen.

Dat is ook gewoon hetgene wat ik soms mis aan mijn vrijgezellenbestaan. En dan besef ik dat ik niet meer dezelfde persoon van als die vrijgezel van meer dan 11 jaar geleden. Bovendien heb ik nu een kind en dat is ook een immense factor om mee rekening te houden.
 
Ik ben nu 11 jaar samen met mijn vrouw en heb geen serieus backupplan. Enige waar ik aan denk is dat ik in dat scenario terug vrijheid heb om, in de weken dat de dochter niet bij mij is, los mijn goesting te doen.

Dat is ook gewoon hetgene wat ik soms mis aan mijn vrijgezellenbestaan. En dan besef ik dat ik niet meer dezelfde persoon van als die vrijgezel van meer dan 11 jaar geleden. Bovendien heb ik nu een kind en dat is ook een immense factor om mee rekening te houden.
Jawel, de grijze haren, meer rimpels,... We worden ouder, maar niet altijd wijzer.
 
Dat gevoel heb ik ook wel dat ik denk dat het "voor altijd" gevoel er toch misschien nooit meer zal komen.
Goh ja ik denk dat financiële commitment om zaken samen te doen er hier nooit meer zal komen. Ik zet mezelf nooit meer in een situatie waar heel mijn leven overhoop ligt als iemand anders beslist dat het genoeg is geweest.
 
Goh ja ik denk dat financiële commitment om zaken samen te doen er hier nooit meer zal komen. Ik zet mezelf nooit meer in een situatie waar heel mijn leven overhoop ligt als iemand anders beslist dat het genoeg is geweest.

Lijkt me ook moeilijk.

Toen wij gestart zijn samen hadden we beiden niets, dusja dan was het makkelijk alles gemeenschappelijk.
Maar nu, ik heb nu mijn huis, als er hier iemand bij zou komen is dat al weer wat lastiger, wat moet je dan gaan doen, iemand laten inkopen, iemand laten betalen maandelijks?

Achja, die dingen zien we wel als het zo ver is, ik ben alles behalve op zoek haha, er zou eens iemand mogen komen, maar meer dan een tandenborstel zal ze toch niet moeten meebrengen voorlopig :D

Al staan ze ook niet in de rij aan te schuiven :rofl: :rofl:
 
Goh ja ik denk dat financiële commitment om zaken samen te doen er hier nooit meer zal komen. Ik zet mezelf nooit meer in een situatie waar heel mijn leven overhoop ligt als iemand anders beslist dat het genoeg is geweest.
Idem ik ben nu al 6 jaar met mijn nieuwe vriendin en we hebben een gezamenlijke rekening om gemeenschappelijke kosten te dekken waar we elk zelfde bedrag opzetten. Elk behoud zijn loon, geen eigendommen samen maar elk apart.

Terwijl mijn vorige relatie gewoon alles samen was zie ik dat nu nooit nog van ze leven gebeuren wat ik opzich wel jammer vind dat men vriendin de dupe is van men vorige relatie maar wil het gewoon niet meer meemaken.
 
Ik ben nu 11 jaar samen met mijn vrouw en heb geen serieus backupplan. Enige waar ik aan denk is dat ik in dat scenario terug vrijheid heb om, in de weken dat de dochter niet bij mij is, los mijn goesting te doen.

Dat is ook gewoon hetgene wat ik soms mis aan mijn vrijgezellenbestaan. En dan besef ik dat ik niet meer dezelfde persoon van als die vrijgezel van meer dan 11 jaar geleden. Bovendien heb ik nu een kind en dat is ook een immense factor om mee rekening te houden.

De ex van mijn beste vriendin is om die reden vertrokken. Na 15 jaar huwelijk en met 2 kinderen mistte hij de vrijheid van zijn vrijgezellenbestaan en is er om die reden vandoor gegaan. Die is in een enorm zwart gat gevallen toen hij besefte dat de wereld rondom hem niet meer die van 15 jaar geleden was: dat hij geen vrienden meer had die (om de week) het weekend tot kot in de nacht wilden gaan feesten, die doordeweeks na hun werk tot laat pinten wilden pakken en hij bleek ook iets minder goed in de datingmarkt te liggen dan hij zelf had ingeschat.

Toen hij met hangende pootjes terug kwam, had zij al beseft dat ze eigenlijk best ok was zonder hem en dat er in hun relatie toch wel meer dingen scheef zaten die nooit benoemd waren geweest. Ondertussen zijn we meer dan 5 jaar verder en heeft zij een nieuwe, stabiele relatie met een toffe man. Hij is nu stilaan uit zijn put aan het kruipen en is na een aantal korte relaties (met de meest foute vrouwen, gaande van Flodderstoestanden tot bordeeluitbaatster) eindelijk een beetje rust aan het vinden in zijn leven.

Om maar te zeggen: het verleden is vaak gewoon het verleden en bestaat niet meer, niet enkel jijzelf bent anders, maar ook al die anderen uit dat verleden.
 
De ex van mijn beste vriendin is om die reden vertrokken. Na 15 jaar huwelijk en met 2 kinderen mistte hij de vrijheid van zijn vrijgezellenbestaan en is er om die reden vandoor gegaan. Die is in een enorm zwart gat gevallen toen hij besefte dat de wereld rondom hem niet meer die van 15 jaar geleden was: dat hij geen vrienden meer had die (om de week) het weekend tot kot in de nacht wilden gaan feesten, die doordeweeks na hun werk tot laat pinten wilden pakken en hij bleek ook iets minder goed in de datingmarkt te liggen dan hij zelf had ingeschat.

Toen hij met hangende pootjes terug kwam, had zij al beseft dat ze eigenlijk best ok was zonder hem en dat er in hun relatie toch wel meer dingen scheef zaten die nooit benoemd waren geweest. Ondertussen zijn we meer dan 5 jaar verder en heeft zij een nieuwe, stabiele relatie met een toffe man. Hij is nu stilaan uit zijn put aan het kruipen en is na een aantal korte relaties (met de meest foute vrouwen, gaande van Flodderstoestanden tot bordeeluitbaatster) eindelijk een beetje rust aan het vinden in zijn leven.

Om maar te zeggen: het verleden is vaak gewoon het verleden en bestaat niet meer, niet enkel jijzelf bent anders, maar ook al die anderen uit dat verleden.
Wel ja, dat dus. Dat gemis geef ik een plaats en ik kijk er soms wat nostalgisch naar (zeker als het druk is en ik niets liever wil dan gewoon met mijn boek in de zetel gaan zitten en met gerust gelaten wil worden zonder me aan te trekken van al die volwassen en verantwoordelijke shit) maar niet met pijnlijke weemoed. Ik apprecieer andere dingen nu en ik ga over pakweg 5 of 10 jaar nog andere dingen ontdekken. Een mens blijft groeien en veranderen zolang hij leeft en dat maakt ook dat je die groei niet zomaar kan terugdraaien en verwachten dat de hele context en omgeving mee terugdraait.
 
De ex van mijn beste vriendin is om die reden vertrokken. Na 15 jaar huwelijk en met 2 kinderen mistte hij de vrijheid van zijn vrijgezellenbestaan en is er om die reden vandoor gegaan. Die is in een enorm zwart gat gevallen toen hij besefte dat de wereld rondom hem niet meer die van 15 jaar geleden was: dat hij geen vrienden meer had die (om de week) het weekend tot kot in de nacht wilden gaan feesten, die doordeweeks na hun werk tot laat pinten wilden pakken en hij bleek ook iets minder goed in de datingmarkt te liggen dan hij zelf had ingeschat.

Toen hij met hangende pootjes terug kwam, had zij al beseft dat ze eigenlijk best ok was zonder hem en dat er in hun relatie toch wel meer dingen scheef zaten die nooit benoemd waren geweest. Ondertussen zijn we meer dan 5 jaar verder en heeft zij een nieuwe, stabiele relatie met een toffe man. Hij is nu stilaan uit zijn put aan het kruipen en is na een aantal korte relaties (met de meest foute vrouwen, gaande van Flodderstoestanden tot bordeeluitbaatster) eindelijk een beetje rust aan het vinden in zijn leven.

Om maar te zeggen: het verleden is vaak gewoon het verleden en bestaat niet meer, niet enkel jijzelf bent anders, maar ook al die anderen uit dat verleden.

Allemaal goed en wel dat het leven inderdaad niet meer zo leuk zal zijn dan wanneer je 25, en vrijgezel was.
Maar dat wil ook niet zeggen dat je tevreden moet zijn met een leven waarin je ongelukkig bent.

Ik zie zo veel mensen (mezelf incluis soms) zich elke dag naar het werk slepen.
Als je dan dagelijks thuis komt bij een partner waar je al jaren geen liefde meer voelt (om welke reden dan ook), gecombineerd met de vermoeidheid van kinderen, dan kan je lichaam wel eens stuiptrekken.
 
Allemaal goed en wel dat het leven inderdaad niet meer zo leuk zal zijn dan wanneer je 25, en vrijgezel was.
Maar dat wil ook niet zeggen dat je tevreden moet zijn met een leven waarin je ongelukkig bent.

Ik zie zo veel mensen (mezelf incluis soms) zich elke dag naar het werk slepen.
Als je dan dagelijks thuis komt bij een partner waar je al jaren geen liefde meer voelt (om welke reden dan ook), gecombineerd met de vermoeidheid van kinderen, dan kan je lichaam wel eens stuiptrekken.
Niemand zegt dat je tevreden moet zijn met een ongelukkig bestaan. Maar als dertiger met kinderen je relatie verbreken omdat je terug een onbezorgde twintiger wil zijn is nogal naïef
 
Allemaal goed en wel dat het leven inderdaad niet meer zo leuk zal zijn dan wanneer je 25, en vrijgezel was.
Maar dat wil ook niet zeggen dat je tevreden moet zijn met een leven waarin je ongelukkig bent.

Ik zie zo veel mensen (mezelf incluis soms) zich elke dag naar het werk slepen.
Als je dan dagelijks thuis komt bij een partner waar je al jaren geen liefde meer voelt (om welke reden dan ook), gecombineerd met de vermoeidheid van kinderen, dan kan je lichaam wel eens stuiptrekken.
Natuurlijk, maar ik denk dat de vraag ook wel is waarom je ongelukkig bent. In dat voorbeeld lijkt een vergelijking met een (geromantiseerd) verleden ook wel een rol te spelen. Enfin, is dat geen huizenhoog cliché, het gevoel van "is dit het nu?"

Iedereen moet dat voor zichzelf uitmaken maar de versie zoals we die hier te lezen krijgen laat dat nu niet een geweldige beslissing lijken.
 
Ik zie zo veel mensen (mezelf incluis soms) zich elke dag naar het werk slepen.
Als je dan dagelijks thuis komt bij een partner waar je al jaren geen liefde meer voelt (om welke reden dan ook), gecombineerd met de vermoeidheid van kinderen, dan kan je lichaam wel eens stuiptrekken.
Mensen vergeten soms dat ze in het leven zelf ook actie kunnen en mogen ondernemen. Als dit iemands gevoel is op het werk en in een relatie, wordt het tijd om er aan te werken en zelf te verbeteren. Indien dit niet mogelijk is, is het misschien tijd om tenminste in 1 van de 2 gevallen de werk/liefdesrelatie te verbreken.
 
Gisterenavond in bed was het toch weer van dat. Opeens "papaaa, waarom kan mama hier eigenlijk niet terug komen wonen, kunnen jullie niet terug liefjes worden. Dat zou ik echt heel graag willen".

Pfff dat zijn toch nog moeilijk momenten, vroeger was mijn eerste instinct van "ik ook", maar das al minder.

Nu zeg ik gewoon dat het belangrijkste is dat mama en papa jou heel graag zien en alles voor jou doen om goed voor jou te zorgen.

Maarja, dan is zijn antwoord als jullie alles voor mij doen, waarom kan mama dan niet terugkomen :support:

Hij zegt dat ook enkel tegen mij, tegen haar spreekt hij niet van zo'n dingen, echt vreemd.
Niet dat ik expliciet tegen haar zeg wat hij tegen mij zegt, maar ik pols soms wel eens.

Dat zijn toch de momenten dat je zelf nog eens een avondje depri van zou worden.
 
Niemand zegt dat je tevreden moet zijn met een ongelukkig bestaan. Maar als dertiger met kinderen je relatie verbreken omdat je terug een onbezorgde twintiger wil zijn is nogal naïef

Dat is nu wel een reden dat die van mij en ik redelijk zeker zijn toch geen kinderen te willen.
Het leven is mooi zo: we gaan nog vaak uit, gaan vaak uiteten, op reis,.. Hebben op dit moment enorm veel vrijheid.
Aan de andere kant ergens ook wel jammer want het vaderschap heeft zeker zijn mooie aspecten, maar het leven voor ons is op dit moment echt te mooi en zorgeloos.
 
Dat is nu wel een reden dat die van mij en ik redelijk zeker zijn toch geen kinderen te willen.
Het leven is mooi zo: we gaan nog vaak uit, gaan vaak uiteten, op reis,.. Hebben op dit moment enorm veel vrijheid.
Aan de andere kant ergens ook wel jammer want het vaderschap heeft zeker zijn mooie aspecten, maar het leven voor ons is op dit moment echt te mooi en zorgeloos.
Dat is natuurlijk meer iets voor de discussie rond heb hebben van kinderen of niet. Persoonlijk heb ik niet het gevoel dat ik nu "nuttige" vrijheid mis ten opzichte van vroeger.

Wel voor kinderen gaan en x jaar later terug willen naar vroeger, wat die anekdote leek te zeggen, vind ik ook nogal onrealistisch. Allez het klinkt een beetje als de stereotype (mid/quarter)life crisis eigenlijk.
 
Dat is natuurlijk meer iets voor de discussie rond heb hebben van kinderen of niet. Persoonlijk heb ik niet het gevoel dat ik nu "nuttige" vrijheid mis ten opzichte van vroeger.

Wel voor kinderen gaan en x jaar later terug willen naar vroeger, wat die anekdote leek te zeggen, vind ik ook nogal onrealistisch. Allez het klinkt een beetje als de stereotype (mid/quarter)life crisis eigenlijk.

Ja, is inderdaad een andere discussie.
Als je dan de beslissing neemt of ze komen er by accident moet je mans genoeg zijn om voor die kinderen te zorgen en de juiste prioriteiten te stellen in het leven.
 
Het is vaak een verlangen of nostalgisch gevoel naar een zorgeloze tijd zeker?

Heimwee naar je 25e, zonder de verantwoordelijkheid over kinderen, zonder de last van verbouwingen, vaak minder verantwoordelijkheid nog op je werk, nog een vooruitblik naar de toekomst en een 'alles kan nog'-gevoel...

Voor mij is die tijd gepasseerd en heb eigenlijk niet veel last van heimwee naar die periode. Wat niet betekent dat het nu soms niet té druk is, of te stressvol, maar des te harder is het toch genieten als er nog eens een avondje / weekendje is dat je wat zorgelozer (lees: zonder kinderen) kan doorbrengen in een oase van rust en op je gemak kan genieten.

Alles heeft zijn tijd / periode voor mij. Je wil toch ook wat evolueren als persoon (ook zonder kinderen kan je natuurlijk evolueren).

Al ken ik ook nog wel een paar leeftijdsgenoten, die ook kinderen hebben, die nog héél graag uitgaan, met late uurtjes en lang uitslapen tot gevolg. Als je een goede achterban hebt die vaak op je kinderen willen letten, dan kan dat natuurlijk allemaal als je dat écht wil. Mij zegt het in ieder geval niets meer. Kwaliteit i.p.v. kwantiteit in deze voor mij.

Het gevoel van vastroesten, heb je deels toch ook wel zelf in de hand. Moeilijker natuurlijk met een zware hypotheek en 2-3 jonge kinderen, maar dat betekent niet dat je geen bepaalde uitdagingen of veranderingen in je leven kan brengen.
 
Het is vaak een verlangen of nostalgisch gevoel naar een zorgeloze tijd zeker?

Heimwee naar je 25e, zonder de verantwoordelijkheid over kinderen, zonder de last van verbouwingen, vaak minder verantwoordelijkheid nog op je werk, nog een vooruitblik naar de toekomst en een 'alles kan nog'-gevoel...

Voor mij is die tijd gepasseerd en heb eigenlijk niet veel last van heimwee naar die periode. Wat niet betekent dat het nu soms niet té druk is, of te stressvol, maar des te harder is het toch genieten als er nog eens een avondje / weekendje is dat je wat zorgelozer (lees: zonder kinderen) kan doorbrengen in een oase van rust en op je gemak kan genieten.

Alles heeft zijn tijd / periode voor mij. Je wil toch ook wat evolueren als persoon (ook zonder kinderen kan je natuurlijk evolueren).

Al ken ik ook nog wel een paar leeftijdsgenoten, die ook kinderen hebben, die nog héél graag uitgaan, met late uurtjes en lang uitslapen tot gevolg. Als je een goede achterban hebt die vaak op je kinderen willen letten, dan kan dat natuurlijk allemaal als je dat écht wil. Mij zegt het in ieder geval niets meer. Kwaliteit i.p.v. kwantiteit in deze voor mij.

Het gevoel van vastroesten, heb je deels toch ook wel zelf in de hand. Moeilijker natuurlijk met een zware hypotheek en 2-3 jonge kinderen, maar dat betekent niet dat je geen bepaalde uitdagingen of veranderingen in je leven kan brengen.
Ik ga hier grotendeels mee akkoord. Natuurlijk heb ik soms heimwee naar vroeger (jong zijn, boerenfuiven, met een hoop vrienden op vakantie) maar we hebben dat gehad, en ik ben ook nuchter genoeg om te beseffen dat het niet meer terugkomt. Moest ik mijn relatie opblazen daarvoor denk ik eigenlijk vooral dat ik me stierlijk zou vervelen na enkele weken.
 
Gisterenavond in bed was het toch weer van dat. Opeens "papaaa, waarom kan mama hier eigenlijk niet terug komen wonen, kunnen jullie niet terug liefjes worden. Dat zou ik echt heel graag willen".

Pfff dat zijn toch nog moeilijk momenten, vroeger was mijn eerste instinct van "ik ook", maar das al minder.

Nu zeg ik gewoon dat het belangrijkste is dat mama en papa jou heel graag zien en alles voor jou doen om goed voor jou te zorgen.

Maarja, dan is zijn antwoord als jullie alles voor mij doen, waarom kan mama dan niet terugkomen :support:

Hij zegt dat ook enkel tegen mij, tegen haar spreekt hij niet van zo'n dingen, echt vreemd.
Niet dat ik expliciet tegen haar zeg wat hij tegen mij zegt, maar ik pols soms wel eens.

Dat zijn toch de momenten dat je zelf nog eens een avondje depri van zou worden.

Als hij zon dingen zegt, kan je er alleen maar trots op zijn dat hij kan zeggen wat hij voelt en hoe hij zich voelt.

De mijne zegt ook dingen dat hij niet zegt tegen mijn madam....
 
Terug
Bovenaan