Opnieuw op eigen benen na een lange relatie

[makila]

Het is vaak een verlangen of nostalgisch gevoel naar een zorgeloze tijd zeker?

Heimwee naar je 25e, zonder de verantwoordelijkheid over kinderen, zonder de last van verbouwingen, vaak minder verantwoordelijkheid nog op je werk, nog een vooruitblik naar de toekomst en een 'alles kan nog'-gevoel...

Of heimwee naar de lagere school?

Als ik er even over nadenk kloeg ik als kind dat school zo vreselijk lang duurde.
Maar dat is gewoon 'niks' tov uw werkuren

Lagere school
* Schooluren van 8u45 tem 15u15
* 3 pauzes waarbij de middagpauze maar liefst een uur duurt
* Woensdag ne halve dag ipv ne hele
* Ongeveer 70 dagen vakantie als ik het even bekijk
Vs
Werkjaren
* Werkuren van 8u tem 16u30 (best case)
* 1 pauze, middagpauze van een half uur, koffie is aan den bureau
* Woensdag gewoon ne hele dag
* 32 dagen vakantie indien niet ziek. Anders kan het verminderen naar minimaal 20 dagen

 

[Dr. Sheldon Cooper]

Of heimwee naar de lagere school?

Als ik er even over nadenk kloeg ik als kind dat school zo vreselijk lang duurde.
Maar dat is gewoon 'niks' tov uw werkuren

Lagere school
* Schooluren van 8u45 tem 15u15
* 3 pauzes waarbij de middagpauze maar liefst een uur duurt
* Woensdag ne halve dag ipv ne hele
* Ongeveer 70 dagen vakantie als ik het even bekijk
Vs
Werkjaren
* Werkuren van 8u tem 16u30 (best case)
* 1 pauze, middagpauze van een half uur, koffie is aan den bureau
* Woensdag gewoon ne hele dag
* 32 dagen vakantie indien niet ziek. Anders kan het verminderen naar minimaal 20 dagen

Ik had geen halve dagen in het middelbaar
Ook nog een hele tijd maar 20 verlofdagen gehad, da's echt peanuts.

 

[makila]

Ik had geen halve dagen in het middelbaar
Ook nog een hele tijd maar 20 verlofdagen gehad, da's echt peanuts.

Lagere school is tot 12 jaar hé
Middelbaar is van 12 tem 18

 

[Dr. Sheldon Cooper]

Lagere school is tot 12 jaar hé
Middelbaar is van 12 tem 18

Alle kinderen hadden ook een halve dag op woensdag in het middelbaar normaal gezien.

 

[makila]

Alle kinderen hadden ook een halve dag op woensdag in het middelbaar normaal gezien.

Ah echt? Dat ben ik precies vergeten, het is lang geleden hé

 

[Wannez]

Waar ik wel bang voor ben is de situatie dat een vriend in zit.
Zijn ex heeft een nieuwe partner, die zit er goed voor, heeft daar een zwembad, pooltafel, flipperkasten, een quad om mee te rijden en de hele hutsekluts.

Wat natuurlijk resulteert dat in de weken dat zijn zoontje bij hem is die heel vaak vraagt wanneer hij terug naar die andere man mag. Of zegt dat het daar leuker is met die andere man.

Fuck dat moet de hel zijn hé, en dat gastje is 5-6 jaar die beseft ook niet wat hij aanricht met wat hij zegt natuurlijk.
Maar damn, kreeg de tranen in mijn ogen als ik er aan dacht toen hij het vertelde.

Dat klinkt qua gevoel gelijkaardig als wat m’n vriendin regelmatig doormaakt met haar zoon. Haar ex had altijd al de neiging te focussen op het materiële en steeds meer te willen. Zolang ze samen waren, hield zij dat nog wat in balans maar na hun breuk is dat dus verder doorgeslagen naar een constante stroom van instant gratifications en impulsaankopen voor zichzelf en hun zoon. Vergelijken en niet kunnen accepteren dat een ander iets (meer/groter) heeft, is daarin een grote drijfveer. Zij wil daar zelf niet in meegaan, bijgevolg heeft hij ook al meermaals uitgesproken liever bij zijn papa te zijn. Heel pijnlijk en niet vanzelfsprekend om dan te proberen bij te brengen dat het leven meer is dan materiële zaken.
Het is ook ironisch dat de zoon recent wel dat inzicht begint te krijgen nu de papa zich een 3e keer op een half jaar tijd laat opnemen wegens depressie; schrijnend dat er zoiets moet gebeuren om in te zien dat geld en bezit alleen niet gelukkig maakt.

 

[nestorius]

Het is vaak een verlangen of nostalgisch gevoel naar een zorgeloze tijd zeker?

Heimwee naar je 25e, zonder de verantwoordelijkheid over kinderen, zonder de last van verbouwingen, vaak minder verantwoordelijkheid nog op je werk, nog een vooruitblik naar de toekomst en een 'alles kan nog'-gevoel...

Voor mij is die tijd gepasseerd en heb eigenlijk niet veel last van heimwee naar die periode. Wat niet betekent dat het nu soms niet té druk is, of te stressvol, maar des te harder is het toch genieten als er nog eens een avondje / weekendje is dat je wat zorgelozer (lees: zonder kinderen) kan doorbrengen in een oase van rust en op je gemak kan genieten.

Alles heeft zijn tijd / periode voor mij. Je wil toch ook wat evolueren als persoon (ook zonder kinderen kan je natuurlijk evolueren).

Al ken ik ook nog wel een paar leeftijdsgenoten, die ook kinderen hebben, die nog héél graag uitgaan, met late uurtjes en lang uitslapen tot gevolg. Als je een goede achterban hebt die vaak op je kinderen willen letten, dan kan dat natuurlijk allemaal als je dat écht wil. Mij zegt het in ieder geval niets meer. Kwaliteit i.p.v. kwantiteit in deze voor mij.

Het gevoel van vastroesten, heb je deels toch ook wel zelf in de hand. Moeilijker natuurlijk met een zware hypotheek en 2-3 jonge kinderen, maar dat betekent niet dat je geen bepaalde uitdagingen of veranderingen in je leven kan brengen.

De vraag is of dat vastroesten is. Onlangs ook nog een duscussie gehad met een vriend die ook blijft uitgaan en uitslapen terwijl hij 3 kinderen heeft. Maar wel commentaar heeft op de rest die niet meer mee doet en hoe wij volgens hem allemaal vastgeroest zitten in ons ouderlijke leven. Ook het geklaag dat hij altijd een van de oudste is op fuiven en cafe. En als je dan vraagt wat het grote verschil is met iemand die zich nog altijd gedraagd als een 18 jarige en nog altijd dezelfde dingen doet als toen hij 18 was blijft het stil natuurlijk. Terwijl dat in mijn ogen ook gewoon vastgeroest zitten is in het leven.

 

[Sylverscythe]

De vraag is of dat vastroesten is. Onlangs ook nog een duscussie gehad met een vriend die ook blijft uitgaan en uitslapen terwijl hij 3 kinderen heeft. Maar wel commentaar heeft op de rest die niet meer mee doet en hoe wij volgens hem allemaal vastgeroest zitten in ons ouderlijke leven. Ook het geklaag dat hij altijd een van de oudste is op fuiven en cafe. En als je dan vraagt wat het grote verschil is met iemand die zich nog altijd gedraagd als een 18 jarige en nog altijd dezelfde dingen doet als toen hij 18 was blijft het stil natuurlijk. Terwijl dat in mijn ogen ook gewoon vastgeroest zitten is in het leven.

Ik denk dat net zoals het extreme geval van ouders die zich volledig wegcijferen voor de kinderen, voorbij wat logisch is, je evengoed mensen hebt die krampachtig lijken te willen bewijzen dat er helemaal niets veranderd is en ze net hetzelfde kunnen doen als vroeger.

Volgens mij zit je daar best ergens tussen.

 

[Archaos]

De vraag is of dat vastroesten is. Onlangs ook nog een duscussie gehad met een vriend die ook blijft uitgaan en uitslapen terwijl hij 3 kinderen heeft. Maar wel commentaar heeft op de rest die niet meer mee doet en hoe wij volgens hem allemaal vastgeroest zitten in ons ouderlijke leven. Ook het geklaag dat hij altijd een van de oudste is op fuiven en cafe. En als je dan vraagt wat het grote verschil is met iemand die zich nog altijd gedraagd als een 18 jarige en nog altijd dezelfde dingen doet als toen hij 18 was blijft het stil natuurlijk. Terwijl dat in mijn ogen ook gewoon vastgeroest zitten is in het leven.

Ja ja, mee eens hoor.

Ik denk alleen dat veel mensen van pakweg 40 met een gezin, een baan die ze al x jaar hebben zonder dat er veel verandert, vaak dezelfde weekplanning, een partner waar het vuur niet meer mee oplaait, ... ook wel het gevoel kunnen hebben dat ze vastgeroest zijn, en daarom misschien teruggrijpen of hunkeren naar het verleden.

Maar een gezinsleven moet niet betekenen dat je vastroest natuurlijk, en dat heb je zeker voor een (groot) deel wel zelf in de hand.

 

[NicolasBE]

Ik moet wel zeggen, sinds onze zoon wat ouder is (nu 17) hebben mijn vrouw en ik terug het uitgaansleven ontdekt. Het grote voordeel is dat alles op wandelafstand is waar we wonen.
De nieuwe "vrienden" en kennissen in dat uitgaansleven zijn allemaal onze eigen leeftijd en we amuseren ons rot. De nuance is natuurlijk dat we thuis geen "verplichtingen" meer hebben en dus kunnen uitslapen zonder ons schuldig te voelen. We vertrekken dikwijls in het weekend samen met de zoon om iets te eten, en nadien gaan we elk onze gang.
Maar het zou eigenlijk nooit bij me opgekomen zijn om zo'n levensstijl te doen wanneer we "vastgeroest zaten in het ouderlijk leven". Toen zaten we meer in het vereningsleveven (school, gezinsbond, etc) die samengingen met de leeftijd van de zoon.
De essentie die ik altijd gevonden heb is niet vast te klampen aan vriendschappen, en vooral geen hoge verwachtingen te hebben. De vrienden waar we tien jaar geleden oudejaar mee vierden en naar Werchter gingen zien we ook niet meer, en ze zijn vervangen door andere passanten.

 

[HUSKE]

Lijkt me ook moeilijk.

Toen wij gestart zijn samen hadden we beiden niets, dusja dan was het makkelijk alles gemeenschappelijk.
Maar nu, ik heb nu mijn huis, als er hier iemand bij zou komen is dat al weer wat lastiger, wat moet je dan gaan doen, iemand laten inkopen, iemand laten betalen maandelijks?

Achja, die dingen zien we wel als het zo ver is, ik ben alles behalve op zoek haha, er zou eens iemand mogen komen, maar meer dan een tandenborstel zal ze toch niet moeten meebrengen voorlopig

Al staan ze ook niet in de rij aan te schuiven

Ik heb ook voor die keuze gestaan en heb uiteindelijk mijn huis verkocht en samen met mijn vrouw een ander huis gekocht.
We hebben wel enkel het huis in de gemeenschap en de gezamelijke rekening om de lopende kosten te betalen. Ik ben daar wel strikter in nu, waar ik vroeger bvb de grondbelasting en andere grote rekeningen alleen betaalde split ik nu alles door 2. Ze wou de helft (mits schuldbekentenis), ze betaald de helft.

Al de rest is en blijft apart (valkeniersbeding) en mijn inleg in het huis is netjes beschreven en wordt mee geindexeerd. Als mijn vrouw zou besluiten te vertrekken ben ik financieel in staat om hier alleen te blijven (maar eigenlijk is het voor een alleenstaande met kind in co-ouderschap wel wat te groot).

Ik heb nu eerder het probleem dat ik de schuldgraad wat verder zou willen afbouwen omdat ik redelijk wat aan de kant schuif, maar dan moet ik terug naar de notaris om dat te beschrijven etc. Ik weet dat schulden hebben niet heel slecht is (aan 1% intrest) en dat evengoed extra kan beleggen, maar slaap gewoon beter als ik minder schulden tov de bank heb.

 

[Avondland]

Ik ga hier grotendeels mee akkoord. Natuurlijk heb ik soms heimwee naar vroeger (jong zijn, boerenfuiven, met een hoop vrienden op vakantie) maar we hebben dat gehad, en ik ben ook nuchter genoeg om te beseffen dat het niet meer terugkomt. Moest ik mijn relatie opblazen daarvoor denk ik eigenlijk vooral dat ik me stierlijk zou vervelen na enkele weken.

Ik zou me wel bezig kunnen houden, maar afhankelijk hoe die relatie uit elkaar spat weet ik niet of ik een nieuwe relatie zou willen hebben.

 

[Sylverscythe]

Ik zou me wel bezig kunnen houden, maar afhankelijk hoe die relatie uit elkaar spat weet ik niet of ik een nieuwe relatie zou willen hebben.

Mijn idee was vooral dat ik niet meer dezelfde persoon was als toen ik twintig was. Eenmaal thuis van het werk in een leeg huis thuiskomen (neem een kinderloze week) om dan uiteindelijk wat te doen. Ja, ik zou dat allemaal weer kunnen opvullen met hobby's, maar het leven is nu eenmaal verder gegaan, en mijn vrienden zitten ook gewoon in het hele patroon van ouders met kinderen. Ik ben ook niet echt de persoon om dan maar met de nieuwe vrienden van de dag wat te doen. Ik zal het anders zeggen, ik zal me wel bezig houden, maar of ik gelukkiger zou zijn is wat anders.

 

[Avondland]

Ik moet wel zeggen, sinds onze zoon wat ouder is (nu 17) hebben mijn vrouw en ik terug het uitgaansleven ontdekt. Het grote voordeel is dat alles op wandelafstand is waar we wonen.
De nieuwe "vrienden" en kennissen in dat uitgaansleven zijn allemaal onze eigen leeftijd en we amuseren ons rot. De nuance is natuurlijk dat we thuis geen "verplichtingen" meer hebben en dus kunnen uitslapen zonder ons schuldig te voelen. We vertrekken dikwijls in het weekend samen met de zoon om iets te eten, en nadien gaan we elk onze gang.
Maar het zou eigenlijk nooit bij me opgekomen zijn om zo'n levensstijl te doen wanneer we "vastgeroest zaten in het ouderlijk leven". Toen zaten we meer in het vereningsleveven (school, gezinsbond, etc) die samengingen met de leeftijd van de zoon.
De essentie die ik altijd gevonden heb is niet vast te klampen aan vriendschappen, en vooral geen hoge verwachtingen te hebben. De vrienden waar we tien jaar geleden oudejaar mee vierden en naar Werchter gingen zien we ook niet meer, en ze zijn vervangen door andere passanten.

Als ik naar mijn situatie kijk heeft mijn sociale leven een kaalslag ondergaan na een verbouwingen, corona en een kind. Heb nog een drietal aparte vrienden die ik twee of drie keer per jaar zie en dan nog via mijn vrouw wat bevriende koppels. Ik vind dat weinig en ook al is het contact met de ouders van de vriendinnen van mijn dochter aangenaam zijn dat eerder kennissen dan vrienden.

Ik kijk toch wel uit naar nieuwe vriendschappen, maar voorbij een bepaalde leeftijd is dat niet zo evident. Misschien later, als de dochter ouder is?

 

[kay-gell]

Als ik naar mijn situatie kijk heeft mijn sociale leven een kaalslag ondergaan na een verbouwingen, corona en een kind. Heb nog een drietal aparte vrienden die ik twee of drie keer per jaar zie en dan nog via mijn vrouw wat bevriende koppels. Ik vind dat weinig en ook al is het contact met de ouders van de vriendinnen van mijn dochter aangenaam zijn dat eerder kennissen dan vrienden.

Ik kijk toch wel uit naar nieuwe vriendschappen, maar voorbij een bepaalde leeftijd is dat niet zo evident. Misschien later, als de dochter ouder is?

De vraag is ook of je dat nodig hebt?
Ik heb ook zo nog 2 vrienden die ik amper zie die ik al 30 jaar meesleur, eentje woont in het buitenland wat het ook al niet makkelijk maakt.

Voor de rest zijn dat inderdaad bevriende koppels waar we al eens wat mee gaan eten of die eens langskomen thuis of omgekeerd.
Als we weggaan met ons twee komen we ook altijd wat mensen tegen soms blijven die plakken, soms zetten we ons pad alleen verder.
Ik wil dan ook nog tijd maken om mijn ouders, zus,... te zien.
Voor mij is dat ook echt genoeg.

Ik kan ook van de momenten alleen of met mijn vriendin genieten. Ook na padel of boksen, blijf ik eigenlijk nooit plakken terwijl er veel dat dan wél doen.
Ik zie er gewoon niet altijd de meerwaarde van in. Wat niet wil zeggen dat ik asociaal ben ofzo, maar als ik al een uur met mensen gesport heb is het goed en wil ik daarna gewoon rustig naar huis.

 

[Avondland]

De vraag is ook of je dat nodig hebt?
Ik heb ook zo nog 2 vrienden die ik amper zie die ik al 30 jaar meesleur, eentje woont in het buitenland wat het ook al niet makkelijk maakt.

Voor de rest zijn dat inderdaad bevriende koppels waar we al eens wat mee gaan eten of die eens langskomen thuis of omgekeerd.
Als we weggaan met ons twee komen we ook altijd wat mensen tegen soms blijven die plakken, soms zetten we ons pad alleen verder.
Ik wil dan ook nog tijd maken om mijn ouders, zus,... te zien.
Voor mij is dat ook echt genoeg.

Ik kan ook van de momenten alleen of met mijn vriendin genieten. Ook na padel of boksen, blijf ik eigenlijk nooit plakken terwijl er veel dat dan wél doen.
Ik zie er gewoon niet altijd de meerwaarde van in. Wat niet wil zeggen dat ik asociaal ben ofzo, maar als ik al een uur met mensen gesport heb is het goed en wil ik daarna gewoon rustig naar huis.

Geen grote hoop vrienden nodig, maar zo nu en dan eens een pint pakken en leuteren aan een toog over het leven en de staat van de wereld mis ik wel. Die vrienden wonen dan ook ver weg, mochten die hier vlakbij wonen was dat uiteraard een ander verhaal.

Maar gaat hier stilaan wel offtopic.

 

[Tjiftjaf]

Geen grote hoop vrienden nodig, maar zo nu en dan eens een pint pakken en leuteren aan een toog over het leven en de staat van de wereld mis ik wel. Die vrienden wonen dan ook ver weg, mochten die hier vlakbij wonen was dat uiteraard een ander verhaal.

Maar gaat hier stilaan wel offtopic.

Om hier toch on-topic op in te pikken: met het verlies van mijn vriendin ben ik wel heel blij dat ik de afgelopen twee jaar terug meer heb geïnvesteerd in persoonlijke relaties binnen mijn vriendenkring. Anders was ik nu helemaal alleen geweest.

Als introvert heb ik niet persee een grote nood aan veel contact waardoor ik soms 'vergeet' om mijn vrienden te zien. Tot dat je dan op een bepaald moment vaststeld dat je geen vast onderdeel meer bent van die vriendenkring en dat kan toch ook wel best pijnlijk zijn.

 

[HUSKE]

Als introvert heb ik niet persee een grote nood aan veel contact waardoor ik soms 'vergeet' om mijn vrienden te zien. Tot dat je dan op een bepaald moment vaststeld dat je geen vast onderdeel meer bent van die vriendenkring en dat kan toch ook wel best pijnlijk zijn.

Ik heb veel kennissen, maar heel weinig echte vrienden. Mijn vrouw en ik zijn alle 2 weken een weekend alleen en dan gaan we wel eens weg iets drinken en we komen altijd wel wat volk tegen dat we kennen. Of we nodigen vrienden/kennissen eens uit om hier te komen eten/drinken.

1 van mijn beste maten heb ik nu 2 jaar niet gezien irl omdat het moeilijk afspreken is met partner met onregelmatige uren en hij 2 en ik 3 (plus)kinderen, maar als die mij belt of omgekeerd met een probleem, laten we alles vallen en stappen we in de auto en rijden we naar elkaar. Echte vrienden heb je voor het leven ongeacht of je elkaar vaak ziet.

 

[Chickenlal]

Heb ook maar een 2-3 tal vrienden eigenlijk die ik een handvol keer op een jaar zie, maar wel via bericht heel vaak contact mee heb.

Ben ook heel erg introvert dus heb er ook niet zo heel veel nood aan.

Daten intereseert me ook echt 0,0, zeker als introvert haha. Ben bang van mensen

 

[Green Mamba]

Klinkt allemaal heel bekend. Niet gek veel vrienden want het meeste was gezamenlijk en langs haar kant. Toevallig zijn die "vriendschappen" dan na de relatie ook ineens gedaan. Niet super introvert en ook niet heel uitbundig. Zou het eerder als ambivert zien.

Daten wel okay, maar dat gaat dan ook weer vervelen na een tijdje. Op een bepaalde leeftijd heb je ook wel iets van rugzak en voorkeuren al probeer ik daar wel met een open vizier naar te kijken.