Sinds eind september kunnen we aan de slag met de Early Access-versie van Endless Legend 2. Een Early Access-game bespreken is nooit evident: per definitie is zo’n spel nog niet af, en elke patch kan het gevoel alweer volledig veranderen. Is de nieuwste van Amplitude Studios nu al de moeite waard? Of wacht je beter nog even met het verkennen van de wereld van Saiadha?
First things first: Humankind, van dezelfde studio, heb ik gespeeld en kon ik zeker smaken, maar de Endless-reeks is voor mij compleet nieuw terrein. Een frisse blik dus - en die eerste indruk was letterlijk: “hoe the f*ck is dit een Early Access-game?” Vijf speelbare, asymmetrische facties die elk uniek aanvoelen én spelen, een prachtig vormgegeven wereld, en een spel dat zelfs in de late game nog opvallend vlot draait, met nauwelijks wachttijden tussen beurten. Op het eerste zicht lijkt dit gewoon een afgewerkt product. Toch? Nou … zodra je wat verder geraakt, en vooral wanneer je de verschillende systemen en lagen van de gameplay begint te doorgronden – en geloof me, dat duurde wel even, want Endless Legend 2 is rijk aan mechanics – wordt het wel duidelijk waarom het nog in Early Access zit. Placeholder teksten, bugged quests, en vooral: een AI die te vaak gewoon niets doet. Zelfs op de hoogste moeilijkheidsgraad vormt ze eigenlijk nooit een uitdaging.
Saiadha – de planeet waarop alles zich afspeelt – ziet er schitterend uit, maar voelt misschien mede door dat systeem soms ook wat “gamey” aan, met biotopen die niet altijd logisch in elkaar overlopen. Bovendien zijn de werelden, zelfs op kleinere kaarten, vaak wat te groot. Dat kan deels liggen aan de passieve AI, die weinig uitbreidt of initiatief neemt, maar waar ik in Civilization meestal op “huge” speel, koos ik hier al snel voor een veel compactere map.
De herspeelbaarheid lijdt daar ook wat onder. Elke factie heeft z’n eigen verhaal, maar dat verhaal is telkens hetzelfde wanneer je die factie opnieuw speelt. Je bent niet verplicht om de verhaallijn te volgen – al komt er vroeg of laat altijd een soort geforceerd narratief einde, waarna je gewoon verder kan spelen alsof er niets gebeurd is – maar wie dat verhaal links laat liggen, mist wel unieke bonussen, items en helden. De eerste keer is het cool, daarna begint het wat in de weg te zitten van wat voor mij de kern van het spel zou moeten zijn.
En los van dat verhaal: Endless Legend 2 biedt een frisse kijk op het genre en weet je snel weer te besmetten met het gekende “one more turn”-virus. In vergelijking met veel andere Early Access-games is dit al een opvallend rijke ervaring. Toch is de veel te passieve AI voorlopig echt een struikelblok. Dat valt zeker nog een mouw aan te passen in deze fase van de ontwikkeling, maar zorgt er wel voor dat ik op dit moment zou aanraden om nog even te wachten met zelf de wereld van Saiadha in te duiken. Geef Amplitude Studios dus nog wat tijd – als ze die goed gebruiken, dan kan dit spel zeker uitgroeien tot een topper binnen het genre, eentje die zich duidelijk weet te onderscheiden van de rest.
First things first: Humankind, van dezelfde studio, heb ik gespeeld en kon ik zeker smaken, maar de Endless-reeks is voor mij compleet nieuw terrein. Een frisse blik dus - en die eerste indruk was letterlijk: “hoe the f*ck is dit een Early Access-game?” Vijf speelbare, asymmetrische facties die elk uniek aanvoelen én spelen, een prachtig vormgegeven wereld, en een spel dat zelfs in de late game nog opvallend vlot draait, met nauwelijks wachttijden tussen beurten. Op het eerste zicht lijkt dit gewoon een afgewerkt product. Toch? Nou … zodra je wat verder geraakt, en vooral wanneer je de verschillende systemen en lagen van de gameplay begint te doorgronden – en geloof me, dat duurde wel even, want Endless Legend 2 is rijk aan mechanics – wordt het wel duidelijk waarom het nog in Early Access zit. Placeholder teksten, bugged quests, en vooral: een AI die te vaak gewoon niets doet. Zelfs op de hoogste moeilijkheidsgraad vormt ze eigenlijk nooit een uitdaging.
Tidefalls en andere nieuwigheden
Voor iemand wiens 4X-ervaring vooral bij Civilization ligt, voelt Endless Legend 2 tegelijk herkenbaar én verfrissend aan. De grootste innovatie is de Tidefall-mechanic: op gezette tijden trekt de oceaan zich terug, waardoor nieuwe gebieden bereikbaar worden en eerder geïsoleerde regio’s plots met elkaar verbonden raken. Het maakt verkenning en expansie doorheen alle spelstadia boeiend.Saiadha – de planeet waarop alles zich afspeelt – ziet er schitterend uit, maar voelt misschien mede door dat systeem soms ook wat “gamey” aan, met biotopen die niet altijd logisch in elkaar overlopen. Bovendien zijn de werelden, zelfs op kleinere kaarten, vaak wat te groot. Dat kan deels liggen aan de passieve AI, die weinig uitbreidt of initiatief neemt, maar waar ik in Civilization meestal op “huge” speel, koos ik hier al snel voor een veel compactere map.
Een verhaalgedreven 4X
Wat Endless Legend 2 echt onderscheidt van pakweg Civilization, is de nadruk op het verhaal. De game leunt zwaar op RPG-elementen: quests, unieke verhaallijnen per factie en helden die je kunt levelen en uitrusten met gear. Ik weet eerlijk gezegd nog niet of ik daar helemaal fan van ben. Enerzijds triggeren die verhalen me: ik wil weten wat elke factie drijft, mijn helden sterker maken, betere uitrusting vinden. Anderzijds merk ik dat ze me afleiden van wat ik gewoonlijk wil doen in dit soort games: mijn rijk uitbouwen, diplomatie voeren en oorlog plannen.Endless Legend 2 biedt een frisse kijk op het genre en weet je snel weer te besmetten met het gekende “one more turn”-virus.
De herspeelbaarheid lijdt daar ook wat onder. Elke factie heeft z’n eigen verhaal, maar dat verhaal is telkens hetzelfde wanneer je die factie opnieuw speelt. Je bent niet verplicht om de verhaallijn te volgen – al komt er vroeg of laat altijd een soort geforceerd narratief einde, waarna je gewoon verder kan spelen alsof er niets gebeurd is – maar wie dat verhaal links laat liggen, mist wel unieke bonussen, items en helden. De eerste keer is het cool, daarna begint het wat in de weg te zitten van wat voor mij de kern van het spel zou moeten zijn.
Wachten of spelen?
Voor wie zoekt naar een meer verhaalgedreven 4X-game, waarin helden, quests en verkenning een grotere rol spelen dan pure empire-building, lijkt Endless Legend 2 alvast een schot in de roos te worden. Het verhaal kan wat repetitief worden, maar met nu al vijf unieke facties in deze vroege versie ben je sowieso wel even zoet.En los van dat verhaal: Endless Legend 2 biedt een frisse kijk op het genre en weet je snel weer te besmetten met het gekende “one more turn”-virus. In vergelijking met veel andere Early Access-games is dit al een opvallend rijke ervaring. Toch is de veel te passieve AI voorlopig echt een struikelblok. Dat valt zeker nog een mouw aan te passen in deze fase van de ontwikkeling, maar zorgt er wel voor dat ik op dit moment zou aanraden om nog even te wachten met zelf de wereld van Saiadha in te duiken. Geef Amplitude Studios dus nog wat tijd – als ze die goed gebruiken, dan kan dit spel zeker uitgroeien tot een topper binnen het genre, eentje die zich duidelijk weet te onderscheiden van de rest.
Conclusie
Endless Legend 2 buigt het klassieke 4X-recept om tot een meer verhaalgedreven ervaring, met helden, quests en verkenning in de hoofdrol. Dat levert zowel voor- als nadelen op, maar het staat vast dat Amplitude Studios goed op weg is naar een unieke topper binnen het genre – al zal het van je eigen smaak afhangen of hij écht boven de rest uitsteekt. Indrukwekkend wat het spel nu al biedt voor een Early Access-titel, al heeft Amplitude richting release zeker nog werk met de veel te passieve AI.
Over
Beschikbaar vanaf
22 september 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
Genre
- Strategy
Ontwikkelaar
- Amplitude Studios
Uitgever
- Hooded Horse
