Vanaf 6 mei wordt Hordes of Hunger - afkomstig van Hyperstrange, de makers van het al even brutale Blood West - beschikbaar via Early Access op Steam. In deze dark fantasy survival roguelike die plaatsvindt in de gotische wereld van Ismer, sta jij als Mirah alleen tegenover een gigantische bende mormels met een eindeloze honger. De gametitel is bij deze meteen verklaard.
Het plot van Hordes of Hunger trapt af in het Sanctum, de centrale hub waar je constant zal vertoeven. Initieel is het echter een droge, troosteloze plek die opvallend leeg oogt. Buiten een workshop en je vader – die zowel verkoper als verhaalbrenger is – valt er dan ook zo goed als niets te bespeuren. Maar naarmate je verder geraakt, vestigen zich er steeds meer NPC’s die ook extra mogelijkheden voorzien voor de gameplay. Zoals nieuwe manieren om je uitrusting te versterken, nieuwe recepten om buffs te verkrijgen, en nog een paar verrassingen. Precies, Hordes of Hunger speelt zijn kaarten langzaam maar doeltreffend uit. Dat maakt het best een intrigerend spelletje, en dat zou moeten blijken uit deze preview.
Om te slagen in dat helse karwei, dient Mirah vanuit het Sanctum te reizen naar een aantal afzonderlijke locaties, of beter gezegd: de combat zones. Daar moet ze missies volbrengen via actiegameplay die zowat het midden houdt tussen roguelike overleving en de typische hack ‘n‘ slash. Op het eerste gezicht doet het sterk denken aan Hades – zij het in een duisterder, grimmiger jasje en aan een iets trager tempo zoals dat van de meeste ARPG’s. Dat laatste is geen toeval, want wat meteen opvalt, is hoe diepgaand de RPG-mechanics in deze game wel zijn. Je kiest uit een arsenaal van zwaarden, speren en hamers, elk met hun eigen snelheid, efficiëntie, reikwijdte en specialisaties. Daarnaast kun je je uitrusting aanpassen, upgraden of zelf iets deftigs in elkaar knutselen via de workshop in de hub. Tijdens de runs dien je ook schatkisten te plunderen voor zeldzame gear, al heb je daar sleutels voor nodig die je maar af en toe vindt. Gelukkig kun je alle gevonden sleutels na een succesvolle missie terug meenemen naar het Sanctum. De vele tonnen kapotslaan loont ook – daarin zitten dan weer de meer reguliere, maar o zo broodnodige items om je krachten tijdens de run zelf wat op peil te houden.
Tussen het vechten door, word je trouwens steeds beter in je gebruikte vaardigheden, iets wat extra passieve boosts oplevert in de latere runs. Op elk moment kun je ook terugkeren naar het Sanctum, maar dan verlies je weliswaar al je verzamelde supplies en rations - die laatste zijn healing items die vaak ook status-effecten geven. Daarnaast zijn er ook meals, gemaakt in de keuken door je moeder. Dit soort buffs blijven wel de hele run actief.
De besturing van Hordes of Hunger is duidelijk geoptimaliseerd voor een controller, maar het spel is nog net speelbaar met toetsenbord door het beperkt aantal moves. Qua combat gameplay draait deze game dan weer vooral rond momentum opbouwen. Na een reeks lichtere aanvallen, krijg je tijdelijk een verwoestende heavy attack, waarmee je alle vijanden 360 graden in het rond een mep verkoopt. Je kunt ook een parry en een sidestep uitvoeren uitvoeren, wat bij die laatste eigenlijk neerkomt op een dodge met een cooldown. En, typisch roguelike, naarmate je verder geraakt, krijg je tijdens de runs tijdelijke perks die je sterker maken, al komen die soms ook met flinke nadelen. Tenslotte, om het extra spannend te houden zijn zowel de kaart als je startpositie zelf telkens volledig willekeurig gegenereerd.
Want na het voltooien van de missie bevriest je vader even de tijd, inclusief alle vijanden. Dan krijg je de keuze: ofwel keer je met al je verzamelde loot en resources terug naar het Sanctum, ofwel waag je je aan de ultieme uitdaging: de Guardian van de zone opsporen en uitschakelen om het gebied voorgoed te bevrijden van de vloek die er hangt. Maar als je tussendoor het loodje legt, ben je alles kwijt. Zelfs je zuur verdiende Feathers, waarmee je zaken kunt doen. Het leukste gameplayaspect van Hordes of Hunger blijft dan ook altijd het overwegen van die balans tussen het nemen van misschien onnodig risico of de run tijdig te stoppen, om jezelf dan maar liever gedeeltelijk te belonen.
Grafisch zit het erg goed met Hordes of Hunger. Mede dankzij de achterliggende Unreal Engine 5 krijg je mooie character models en sterke belichtingseffecten voorgeschoteld. En zelfs de in-game illustraties die de lore ondersteunen mogen er zeker zijn. Alleen, tijdens de combat zoomt de camera misschien iets té dynamisch in- en uit. Of deze draait vanzelf, wat de zichtbaarheid van de gevechten niet altijd ten goede komt.
De soundtrack blijkt echter hét schot in de roos. Episch tijdens het heetst van de strijd, dromerig wanneer het er even rustiger aan toe gaat – en vooral: hij blijft hangen. Ook de voice acting vond ik verrassend overtuigend, al is er (voorlopig?) geen lip-sync zichtbaar tijdens de dialogen – de mondjes blijven helaas gewoon toe. Al zijn er voorlopig geen moderne grafische instellingen zoals upscaling of frame generation beschikbaar, de performance is op enkele sporadische haperingen na al heel stabiel. Een toch wel opvallende bug die ik opmerkte is dat wanneer je een screenshot neemt via Steam, de controllerinput volledig stopt tot je het spel opnieuw opstart. Maar goed, dit is dan ook een Early Access-build, en wat er nu al in zit, is behoorlijk indrukwekkend.
Het plot van Hordes of Hunger trapt af in het Sanctum, de centrale hub waar je constant zal vertoeven. Initieel is het echter een droge, troosteloze plek die opvallend leeg oogt. Buiten een workshop en je vader – die zowel verkoper als verhaalbrenger is – valt er dan ook zo goed als niets te bespeuren. Maar naarmate je verder geraakt, vestigen zich er steeds meer NPC’s die ook extra mogelijkheden voorzien voor de gameplay. Zoals nieuwe manieren om je uitrusting te versterken, nieuwe recepten om buffs te verkrijgen, en nog een paar verrassingen. Precies, Hordes of Hunger speelt zijn kaarten langzaam maar doeltreffend uit. Dat maakt het best een intrigerend spelletje, en dat zou moeten blijken uit deze preview.
Slachten in stijl is niet langer enkel voor doorgewinterde slagers
Vanaf het moment dat je vader je opdraagt om het sluimerende kwaad – we hoorden die term al vaker voorbijkomen, dat zogenaamde Veil – te verdrijven, en je opvangt dat je meerdere Guardians zal moeten verslaan, besef je al: dat wordt weer afzien. En toch is deze premisse eerder pro forma dan memorabel, typisch van het soort "de wereld is in gevaar, en jij bent de laatste hoop", maar eerlijk? Dat stoorde me nauwelijks. De kracht van deze game zit hem immers vooral in de gameplay zelf, en net deze scoorde dus pluspunten bij mij.Om te slagen in dat helse karwei, dient Mirah vanuit het Sanctum te reizen naar een aantal afzonderlijke locaties, of beter gezegd: de combat zones. Daar moet ze missies volbrengen via actiegameplay die zowat het midden houdt tussen roguelike overleving en de typische hack ‘n‘ slash. Op het eerste gezicht doet het sterk denken aan Hades – zij het in een duisterder, grimmiger jasje en aan een iets trager tempo zoals dat van de meeste ARPG’s. Dat laatste is geen toeval, want wat meteen opvalt, is hoe diepgaand de RPG-mechanics in deze game wel zijn. Je kiest uit een arsenaal van zwaarden, speren en hamers, elk met hun eigen snelheid, efficiëntie, reikwijdte en specialisaties. Daarnaast kun je je uitrusting aanpassen, upgraden of zelf iets deftigs in elkaar knutselen via de workshop in de hub. Tijdens de runs dien je ook schatkisten te plunderen voor zeldzame gear, al heb je daar sleutels voor nodig die je maar af en toe vindt. Gelukkig kun je alle gevonden sleutels na een succesvolle missie terug meenemen naar het Sanctum. De vele tonnen kapotslaan loont ook – daarin zitten dan weer de meer reguliere, maar o zo broodnodige items om je krachten tijdens de run zelf wat op peil te houden.
Tussen het vechten door, word je trouwens steeds beter in je gebruikte vaardigheden, iets wat extra passieve boosts oplevert in de latere runs. Op elk moment kun je ook terugkeren naar het Sanctum, maar dan verlies je weliswaar al je verzamelde supplies en rations - die laatste zijn healing items die vaak ook status-effecten geven. Daarnaast zijn er ook meals, gemaakt in de keuken door je moeder. Dit soort buffs blijven wel de hele run actief.
De besturing van Hordes of Hunger is duidelijk geoptimaliseerd voor een controller, maar het spel is nog net speelbaar met toetsenbord door het beperkt aantal moves. Qua combat gameplay draait deze game dan weer vooral rond momentum opbouwen. Na een reeks lichtere aanvallen, krijg je tijdelijk een verwoestende heavy attack, waarmee je alle vijanden 360 graden in het rond een mep verkoopt. Je kunt ook een parry en een sidestep uitvoeren uitvoeren, wat bij die laatste eigenlijk neerkomt op een dodge met een cooldown. En, typisch roguelike, naarmate je verder geraakt, krijg je tijdens de runs tijdelijke perks die je sterker maken, al komen die soms ook met flinke nadelen. Tenslotte, om het extra spannend te houden zijn zowel de kaart als je startpositie zelf telkens volledig willekeurig gegenereerd.
Een loop van uitroeien en opdrachten volbrengen, met overleving als de rode draad
Elke run is opgedeeld in verschillende fases. Eerst komt er een fase waarin je tientallen vijanden dient af te slachten, ofwel net een ronde die uitsluitend draait rond overleven tegen de klok. Daarna volgt een missie-gerichte fase, waarin je bijvoorbeeld objecten dient te vernietigen, of net een specifieke vijand moet zoeken om deze af te maken. Ook tijdens deze fasen blijft echter die dekselse horde op je inhakken; de rust komt pas achteraf terug.Die balans tussen het nemen van misschien onnodig risico, en de run tijdig te stoppen.
Want na het voltooien van de missie bevriest je vader even de tijd, inclusief alle vijanden. Dan krijg je de keuze: ofwel keer je met al je verzamelde loot en resources terug naar het Sanctum, ofwel waag je je aan de ultieme uitdaging: de Guardian van de zone opsporen en uitschakelen om het gebied voorgoed te bevrijden van de vloek die er hangt. Maar als je tussendoor het loodje legt, ben je alles kwijt. Zelfs je zuur verdiende Feathers, waarmee je zaken kunt doen. Het leukste gameplayaspect van Hordes of Hunger blijft dan ook altijd het overwegen van die balans tussen het nemen van misschien onnodig risico of de run tijdig te stoppen, om jezelf dan maar liever gedeeltelijk te belonen.
Schoonheid bestaat, zelfs tijdens constant gevaar
De zones - in deze Early Access-fase zes in totaal - zijn in iedere geval erg sfeervol vormgegeven. Denk bijvoorbeeld aan rustieke dorpjes vlakbij de zee in de bakende zon, maar ook aan pikdonkere, benepen straatjes in steden waar achter elke hoek tientallen zo’n mormels schuilen. Er is geen kaart, maar tijdens de quests krijg je gelukkig wel markers te zien bovenaan je scherm, wat enigszins helpt bij de oriëntatie. Toch moet je soms op je gevoel afgaan, want je weet nooit wat de volgende opdracht zal zijn noch waar deze plaats zal vinden op de map, en dat maakt elke run onvoorspelbaar en razend spannend.Elke run is onvoorspelbaar en razend spannend.
Grafisch zit het erg goed met Hordes of Hunger. Mede dankzij de achterliggende Unreal Engine 5 krijg je mooie character models en sterke belichtingseffecten voorgeschoteld. En zelfs de in-game illustraties die de lore ondersteunen mogen er zeker zijn. Alleen, tijdens de combat zoomt de camera misschien iets té dynamisch in- en uit. Of deze draait vanzelf, wat de zichtbaarheid van de gevechten niet altijd ten goede komt.
De soundtrack blijkt echter hét schot in de roos. Episch tijdens het heetst van de strijd, dromerig wanneer het er even rustiger aan toe gaat – en vooral: hij blijft hangen. Ook de voice acting vond ik verrassend overtuigend, al is er (voorlopig?) geen lip-sync zichtbaar tijdens de dialogen – de mondjes blijven helaas gewoon toe. Al zijn er voorlopig geen moderne grafische instellingen zoals upscaling of frame generation beschikbaar, de performance is op enkele sporadische haperingen na al heel stabiel. Een toch wel opvallende bug die ik opmerkte is dat wanneer je een screenshot neemt via Steam, de controllerinput volledig stopt tot je het spel opnieuw opstart. Maar goed, dit is dan ook een Early Access-build, en wat er nu al in zit, is behoorlijk indrukwekkend.
Conclusie
Hordes of Hunger is een verrassend veelzijdige action roguelike waarin brutale hack ‘n slash, moderne ARPG, én survivors-like adrenaline op magistrale wijze samensmelten. De atmosfeer die de spelwereld uitstraalt is zo donker en intrigerend als het in combi maar zijn kan, de combat verloopt soepel en biedt talloze mogelijkheden om een eigen speelstijl toe te passen, én de uitdagingsgraad ligt erg hoog. Maar net dat allemaal tezamen, maakt het spelletje superverslavend. En jazeker, er is nog genoeg om op te knappen, zoals onder meer de lip-sync en het ongewenste roteren en zoomen van de camera. Als Hyperstrange echter voortborduurt op de huidige kwaliteit richting full release, dan wordt dit wel eentje om in de gaten te houden.
Over
Beschikbaar vanaf
6 mei 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
Genre
- Action
- Hack and slash
- Roguelike
- RPG
- Survival
Ontwikkelaar
- Hyperstrange
Uitgever
- Kwalee
