Review: Absolum

Van de makers van Streets of Rage 4 is sinds 9 oktober een nieuwe titel verschenen die de gameplay van een old-school 2D beat ‘em up combineert met roguelite-elementen. Twee genres die ieder op zichzelf al veel fans hebben, zijn in deze titel op slimme wijze met elkaar verweven. Zelf kan ik de laatste jaren best genieten van roguelite games, maar ben ik minder bekend met klassieke beat ‘em ups. Of deze unieke combinatie van genres goed uitpakt in Absolum zal ik jullie uitgebreid vertellen, want ik heb de game de afgelopen tijd behoorlijk veel gespeeld.

Absolum speelt zich af in het land Talamh, waar na een rampzalige gebeurtenis een verbod op magie is ingevoerd. Zonnekoning Azra heerst er met ijzeren hand en laat iedereen executeren die toch magische krachten durft te gebruiken. Het wrange is dat hij zelf juist magie gebruikt om andere tovenaars te kunnen onderdrukken. Gelukkig is er een groep rebellerende magiërs die opkomt voor hun recht om toverkrachten te gebruiken en zij proberen Azra van de troon te stoten. Als speler kruip je in de huid van verschillende personages die deel uitmaken van dit verzet. Het verhaal draait om hun zoektocht naar het verslaan van de Zonnekoning en zijn generaals, en zo magie terug te winnen voor het onderdrukte volk van Talamh.

Nog één run om dit of dat nog eens uit te testen​

Wanneer je Absolum begint te spelen, voelt het meteen aan alsof je in een stripboek bent beland. De artstyle lijkt handgetekend net zoals in een strip. Het ziet er niet alleen geweldig uit, maar straalt ook pure charme uit. Als kind was ik een fervent stripboekliefhebber, met een enorme collectie aan boeken waar ik urenlang in kon verdwalen als klein jongetje. Diezelfde nostalgie kwam meteen terug toen ik Absolum zag; de visuele stijl raakte me direct en nam me mee terug naar die tijd.

Zoals ik al aangaf, combineert de game het roguelite-genre met een vleugje 2D beat ‘em up - een unieke combinatie die verrassend goed werkt. Elke run draait om het verslaan van vijanden, het verzamelen van resources en het ontdekken van nieuwe elementen in de wereld om zo vooruitgang te boeken. Met elke poging kun je je personage versterken door nieuwe vaardigheden vrij te spelen of bestaande te verbeteren. Zo kun je bijvoorbeeld je aantal levens verhogen, een extra poging krijgen na je dood en tal van andere buffs en upgrades inzetten. Het roguelite-element werkt uitstekend en zorgt ervoor dat je jezelf steeds weer betrapt op de gedachte “Nog één run om dit of dat nog eens uit te testen.”

Speciale moves voelen telkens fantastisch aan om uit te voeren​

Er zijn in totaal vier speelbare personages, elk met hun eigen wapens en unieke vaardigheden. In het begin zijn er slechts twee beschikbaar, maar naarmate je vordert in het verhaal, ontgrendel je twee extra krijgers. Toen ik begon, voelde ik me meteen aangetrokken tot de zwaardvechter Galandra, met wie ik de eerste uren heb doorgebracht. Het tweede personage, Karl, is een scherpschutter met een geweer en sprak me persoonlijk wat minder aan. Over de andere twee laat ik niets los, die kun je beter zelf ontdekken. Elk personage beschikt over standaard aanvallen, aangevuld met special moves die meer schade aanrichten of meerdere vijanden tegelijk kunnen raken. Deze hebben een korte cooldown, maar voelen telkens fantastisch aan om uit te voeren. De gevechten zelf zijn erg goed uitgewerkt, met unieke bazen en vijanden die per gebied variëren - iets wat het geheel lekker fris houdt.

Elk gebied heeft zijn eigen soundtrack, en sommige nummers klinken ronduit fantastisch.

Hoewel de combat sterk aanvoelt en genoeg diepgang biedt via upgrades, komt er na verloop van tijd wel sporadisch een beetje sleet op de formule. Je merkt dat je met wat knoppengeram soms net zo ver komt als wanneer je probeert tactisch te spelen. Dat is jammer, want daardoor voelt het gevechtssysteem na enige tijd minder bevredigend aan. Tijdens langere speelsessies kan het bovendien wat repetitief worden. Gelukkig is de game niet overdreven lang. In een uur of vijftien bereik je het einde, waardoor het plezier behouden blijft en het nooit echt gaat slepen.

Het verhaal als tweede viool​

Het verhaal zelf is vermakelijk, al haalt het niet het niveau van een game als Hades, waar het op vele vlakken soms aan doet denken. De dialogen met NPC’s zijn leuk, maar missen hier en daar wat diepgang. Het verhaal stoort nergens, maar was voor mij zeker niet de hoofdreden om te blijven spelen. Ook wil ik nog vermelden dat het spel volledig in co-op gespeeld kan worden zodra je de centrale hub voor de eerste keer hebt bereikt. Helaas heb ik dit aspect niet kunnen uitproberen, omdat ik geen vrienden had die de game ook bezaten en het wachten op een willekeurige speler me iets te lang duurde. Het is echter fijn dat het spel deze optie biedt, en het lijkt me wel extra leuk om samen met een vriend of vriendin door het avontuur te spelen.

Wat Absolum wél echt onderscheidt, is de muziek. Elk gebied heeft zijn eigen soundtrack, en sommige nummers klinken ronduit fantastisch. Ook het sounddesign en de voice-acting zijn van degelijk niveau, op dat vlak heb ik niets dan lof voor Absolum. En ook op technisch vlak kan ik enkel maar positief zijn, want de game loopt enorm soepel op de PS5 aan zestig frames per seconde, en ik heb geen haperingen of drops ervaren.

Conclusie

Absolum schotelt ons een unieke en geslaagde combinatie voor van twee geliefde genres, al werkt het ene net iets beter dan het andere. De artstyle is geweldig en doet denken aan een stripboek. De combat voelt goed aan en is leuk om te hanteren, al komt er na een aantal uur wat sleet op de formule, wat spijtig is. Ook kun je met button mashing even ver komen als met tactiek gebruiken, wat eveneens jammer is. De muziek en het sounddesign zijn daarentegen van hoog niveau en een genot om te ervaren. Hoewel het verhaal best tof is om te volgen, is het zeker niet van meesterlijk niveau. Het zijn vooral de roguelite-elementen die de gameplayloop interessant houden en zorgen voor de verslavende factor van het spel. Al bij al heb ik best genoten van het spel, al zijn er misschien net iets te veel minpunten om het een echte topper te noemen.

Pro

• Unieke combinatie van genres
• Artstyle lijkt op een stripboek
• Het roguelite-gedeelte is verslavend
• Mogelijkheid om in co-op te spelen
• Game draait vloeiend op zestig frames per seconde
• Muziek en sounddesign zijn van hoog niveau

Con

• Verhaal is niet slecht, maar mist diepgang
• Repetitie duikt na uren spelen soms toch een beetje op
• Button mashen werkt vaak net zo goed als tactiek gebruiken

7.5

Over

Beschikbaar vanaf

9 oktober 2025

Gespeeld op

1. PlayStation 5

Beschikbaar op

1. Nintendo Switch
2. PC
3. PlayStation 4
4. PlayStation 5

Genre

1. Fighting
2. Roguelite

Ontwikkelaar

1. Dotemu
2. Guard Crush Games
3. Supamonks

Uitgever

1. Dotemu

Website

Officiële website

Partnerlink

Koop hier en steun ons!