Gedurende Capcoms langlopende en inmiddels lucratieve carrière van welgeteld 46 jaar, verzon de firma ettelijke fighting games. Het merendeel van dit assortiment telde vooral heruitgaven met nieuwe aanwinsten en/of wijzigingen vergeleken met voorafgaande edities, maar vergeleken met het hedendaagse Capcom, vervaardigden ze ook verschillende franchises. Vandaag interesseert jammer genoeg enkel Street Fighter hen, op het vlak van nagelnieuwe vervolgen, tot het punt dat een geanticipeerde en vernieuwde overeenkomst met Marvel het Japanse bedrijf schijnbaar ontglipte. Toch steekt Capcom de laatste tijd hun handen uit de mouwen om zo de vergeten titels van weleer uit de opbergkast te halen, voor wat het waard is. Niet alleen mooi meegenomen vanwege de multiplatform distributie van zulke compilaties, waarmee ze hun potentieel publiek verbreden, maar ook omdat men deze telkens met cruciale features voorziet. Heuse opknapbeurten, laat ons zeggen …
Capcom Fighting Collection 2 is met andere woorden het nieuwste voorbeeld van dit retro-game geïnspireerde initiatief, na het positieve onthaal van dergelijke verzamelingen zoals onder meer Marvel vs Capcom: Arcade Classics. Er is echter één groot verschil met de firma’s nieuwste pakket: in tegenstelling tot het merendeel van hun vorige collecties, bevat dit exemplaar nu ook driedimensionale titels, waarvan we sommigen voor het laatst een relatieve eeuwigheid geleden zagen. Tuurlijk, Street Fighter Alpha 3 UPPER is het rare buitenbeentje dat men op overschot had en waarvoor men blijkbaar geen ander thuis vond, maar bekijk het resterende aanbod even. Beide Capcom vs. SNK-games? Twee decennia sinds de meest recente keren dat deze op gaming hardware belandden. Capcom Fighting Evolution kon je enkel tijdens de zesde generatie consoles bemachtigen, terwijl Plasma Sword, beide Power Stone-spellen en Project Justice tot nu toe zelfs nóg ontoegankelijker waren voor de huidige gamer. De gemiddelde lengte tussen aparte releases loopt dus ver uiteen, om het zacht uit te drukken, en dat is voor liefhebbers van het genre reden genoeg om de verdiende schepping van deze collectie te celebreren!
Dat de ontwikkelaars van dienst appreciatie koesteren voor hun oudere werk, of dat van hun vertrokken collega’s, merk je dus aan hetgeen dat ze voor Capcom Fighting Collection 2 weglegden. Ze garandeerden om te beginnen optimale speelbaarheid, dankzij lage input latency en features waarover de meeste spellen vroeger niet beschikten. Iedere aanwezige titel geniet nu van een Training Mode bijvoorbeeld, compleet met quasi alle instellingen die vandaag als de standaard worden beschouwd, plus extraatjes zoals zichtbare hitboxes. Je kan verschillende regionale versies selecteren, wat in sommige instanties andere gameplay nuances teweeg brengt, en verder breidde men het multiplayer-component uit. Niet alleen wegens de implementatie van responsieve rollback netcode en door middel van modi zoals Custom Matches of lobbies met spectator-functionaliteit, maar omdat je sinds kort ook lokale knokpartijen kunt organiseren via Offline Versus. Een recente aanwinst die men achteraf bij bepaalde voorafgaande collecties erbij gooide, à propos. Daarbovenop kun je de onderlinge resolutie van 3D-elementen opdrijven, wat de beeldkwaliteit uiteraard bevoordeelt, en men sleutelde aan specifieke eigenaardigheden, gaande van situationele quirks (die je al dan niet kunt activeren) tot bugs/glitches. Een wijder gamma van configuratie-opties voor de controls ontbreekt evenmin en in deze verzameling staat nogmaals een bijbehorende media galerij paraat. Deze bevoorraadde men met onder meer muziek, waaronder kersverse rendities van hun interne band Cap-Jams, allerlei artwork en diverse stukken randmateriaal. In grote lijnen picobello in orde, zoals we dat van Capcoms soortgelijke projecten gewoon zijn!
Helaas vervolledigde Capcom het online gedeelte alweer niet met de toevoeging van cross-platform connectiviteit, ondanks dat ze als firma zulke middelen (plus de nodige expertise) voorhanden hadden, en ik betreur daarnaast de uitsluiting van verwante inhoud. De DreamCast-port van Project Justice bijvoorbeeld genoot van noemenswaardige singleplayer content, wat we hier niet in ontvangst mochten nemen, en zoiets gebeurde voordien al. Kijk maar eens naar de momenteel spoorloze PSP-ports van Darkstalkers of Street Fighter Alpha, welke op hun beurt heel wat unieke bonussen voor Sony's handheld in kwestie meebrachten. Ten slotte zijn noch Rival Schools, noch Star Gladiator hier te bespeuren, ondanks dat men aandacht schonk aan hun gerelateerde sequels. Ik theoriseer dat Capcom deze misschien voor een derde collectie achter de hand houdt, welke men dan hypothetisch met andere PS1-games (lees: de Street Fighter EX-serie) zou paren en eventueel zelfs het obscure Cannon Spike, aangezien je ginds Cammy en Charlie Nash kon vrijspelen.
Ben ik dan tevreden met de voorgeschotelde games? In principe wel, ja. Hoogstwaarschijnlijk zal slechts een schamel percentage van het moderne gamend publiek zich geroepen voelen om deze lijst over een langere periode te spelen, maar dat komt niet omdat hun charme in het huidige klimaat wegkwijnde, los van hun ouderdom. Project Justice barst van de hilarische excentriciteit bijvoorbeeld, op basis van de diverse karakters die overdreven archetypes of attitudes belichamen. Niet lachen is hier bijna onmogelijk, zodra je de ‘extreme’ en parodie-achtige interpretaties van een voetballer, jeugdelijke delinquenten, een zwemmer, et cetera in beweging ziet! In de Power Stones kun je daarentegen een blik werpen op hoe men een onorthodoxe vechtspel met power-ups construeerde. Dit vooraleer het overrompelende succes van de latere Super Smash Bros.-delen het formaat van dit subgenre nagenoeg permanent definieerde. De Capcom vs SNK-games zijn dan historisch interessante relikwieën van een vervlogen tijdperk; toen ontstonden deze immers uit een verrassende vennootschap, want de betrokken bedrijven waren op dat moment elkaars grootste rivalen in dit veld van de industrie. De enigste objectieve stinker is Capcom Fighting Evolution, wat de ontwikkelaars destijds met de hakken over sloot moesten uitbrengen. Het gehaaste 2D-resultaat van een geannuleerde 3D-titel (Capcom Fighting All-Stars) die een problematische ‘development hell’ ervaarde, met weinig originele mechanics of personages die je nergens anders kon selecteren …
Capcom Fighting Collection 2 is met andere woorden het nieuwste voorbeeld van dit retro-game geïnspireerde initiatief, na het positieve onthaal van dergelijke verzamelingen zoals onder meer Marvel vs Capcom: Arcade Classics. Er is echter één groot verschil met de firma’s nieuwste pakket: in tegenstelling tot het merendeel van hun vorige collecties, bevat dit exemplaar nu ook driedimensionale titels, waarvan we sommigen voor het laatst een relatieve eeuwigheid geleden zagen. Tuurlijk, Street Fighter Alpha 3 UPPER is het rare buitenbeentje dat men op overschot had en waarvoor men blijkbaar geen ander thuis vond, maar bekijk het resterende aanbod even. Beide Capcom vs. SNK-games? Twee decennia sinds de meest recente keren dat deze op gaming hardware belandden. Capcom Fighting Evolution kon je enkel tijdens de zesde generatie consoles bemachtigen, terwijl Plasma Sword, beide Power Stone-spellen en Project Justice tot nu toe zelfs nóg ontoegankelijker waren voor de huidige gamer. De gemiddelde lengte tussen aparte releases loopt dus ver uiteen, om het zacht uit te drukken, en dat is voor liefhebbers van het genre reden genoeg om de verdiende schepping van deze collectie te celebreren!
"This is true love makin'~"
Natuurlijk is een aanlokkelijke catalogus slechts de eerste stap voor een collectie van deze aard, want zij die zoiets op poten willen zetten, kunnen in vele opzichten ergens flaters begaan. Nauwkeurige emulatie, indien een team wegens x reden zich niet aan een remaster wilt wagen, is alvast de hoeksteen bij uitstek voor deze projecten, en toch wel zeker voor ‘sociale’ fighting games. Verpest dit, en je zit dan opgescheept met minstens twee catastrofale scenario’s. Ten eerste: de kans dat de reeds bestaande communities deze editie überhaupt een kans zouden geven of aan geïnteresseerde nieuwkomers zouden vermelden, zie je dan voorbij vliegen, deels omdat fans gedurende die tijdspanne ondertussen zelf superieure alternatieven uitbouwden. Ten tweede: het momentum om (als ontwikkelaar) later iets met deze verwaarloosde en niche franchises aan te vangen, wat de schaal ook moge zijn, verdwijnt dan eveneens als sneeuw voor de zon. Ik betwijfel dat hun portemonnee zou huilen telkens het voor de kosten van zulke retro-inspanningen moet opdraaien, mocht Capcom fouten maken, maar ik vermoed dat ze een zeldzame opportuniteit voor hernieuwde relevantie sowieso niet willen verkwisten.Acht titels die – met behulp van accurate emulatie, geëvolueerde features en extraatjes – deskundig werden gerestaureerd.
Dat de ontwikkelaars van dienst appreciatie koesteren voor hun oudere werk, of dat van hun vertrokken collega’s, merk je dus aan hetgeen dat ze voor Capcom Fighting Collection 2 weglegden. Ze garandeerden om te beginnen optimale speelbaarheid, dankzij lage input latency en features waarover de meeste spellen vroeger niet beschikten. Iedere aanwezige titel geniet nu van een Training Mode bijvoorbeeld, compleet met quasi alle instellingen die vandaag als de standaard worden beschouwd, plus extraatjes zoals zichtbare hitboxes. Je kan verschillende regionale versies selecteren, wat in sommige instanties andere gameplay nuances teweeg brengt, en verder breidde men het multiplayer-component uit. Niet alleen wegens de implementatie van responsieve rollback netcode en door middel van modi zoals Custom Matches of lobbies met spectator-functionaliteit, maar omdat je sinds kort ook lokale knokpartijen kunt organiseren via Offline Versus. Een recente aanwinst die men achteraf bij bepaalde voorafgaande collecties erbij gooide, à propos. Daarbovenop kun je de onderlinge resolutie van 3D-elementen opdrijven, wat de beeldkwaliteit uiteraard bevoordeelt, en men sleutelde aan specifieke eigenaardigheden, gaande van situationele quirks (die je al dan niet kunt activeren) tot bugs/glitches. Een wijder gamma van configuratie-opties voor de controls ontbreekt evenmin en in deze verzameling staat nogmaals een bijbehorende media galerij paraat. Deze bevoorraadde men met onder meer muziek, waaronder kersverse rendities van hun interne band Cap-Jams, allerlei artwork en diverse stukken randmateriaal. In grote lijnen picobello in orde, zoals we dat van Capcoms soortgelijke projecten gewoon zijn!
"This battle is about to explode!"
Als ik dan toch enige bezwaren zou uiten, dan zou ik voornamelijk kleinigheden opsommen. Bizarre beslissingen zoals hoe men, wat betreft de Ranked Matches van Capcom vs. SNK 2, raar genoeg voor de ‘controversiële’ EO-editie opteerde, een oorspronkelijk Xbox-exclusieve uitgave waarin (naast Xbox Live-integratie) een herwerkte gameplay-balans schuilde. Net die laatste kenmerk is niet zo populair bij geïnformeerde spelers, en zelf hebben wij geen inspraak op deze keuze. Het universele Ranked-systeem werkte men tevens niet zo grondig uit, hoewel we die tekortkoming ook bij de vorige collecties (met competitieve games) kunnen aanduiden. Minieme zwakheden van dit pakket, zoals ik reeds zei, op de volgende uitzonderingen na.Als ik dan toch enige bezwaren zou uiten, dan zou ik voornamelijk kleinigheden opsommen.
Helaas vervolledigde Capcom het online gedeelte alweer niet met de toevoeging van cross-platform connectiviteit, ondanks dat ze als firma zulke middelen (plus de nodige expertise) voorhanden hadden, en ik betreur daarnaast de uitsluiting van verwante inhoud. De DreamCast-port van Project Justice bijvoorbeeld genoot van noemenswaardige singleplayer content, wat we hier niet in ontvangst mochten nemen, en zoiets gebeurde voordien al. Kijk maar eens naar de momenteel spoorloze PSP-ports van Darkstalkers of Street Fighter Alpha, welke op hun beurt heel wat unieke bonussen voor Sony's handheld in kwestie meebrachten. Ten slotte zijn noch Rival Schools, noch Star Gladiator hier te bespeuren, ondanks dat men aandacht schonk aan hun gerelateerde sequels. Ik theoriseer dat Capcom deze misschien voor een derde collectie achter de hand houdt, welke men dan hypothetisch met andere PS1-games (lees: de Street Fighter EX-serie) zou paren en eventueel zelfs het obscure Cannon Spike, aangezien je ginds Cammy en Charlie Nash kon vrijspelen.
Ben ik dan tevreden met de voorgeschotelde games? In principe wel, ja. Hoogstwaarschijnlijk zal slechts een schamel percentage van het moderne gamend publiek zich geroepen voelen om deze lijst over een langere periode te spelen, maar dat komt niet omdat hun charme in het huidige klimaat wegkwijnde, los van hun ouderdom. Project Justice barst van de hilarische excentriciteit bijvoorbeeld, op basis van de diverse karakters die overdreven archetypes of attitudes belichamen. Niet lachen is hier bijna onmogelijk, zodra je de ‘extreme’ en parodie-achtige interpretaties van een voetballer, jeugdelijke delinquenten, een zwemmer, et cetera in beweging ziet! In de Power Stones kun je daarentegen een blik werpen op hoe men een onorthodoxe vechtspel met power-ups construeerde. Dit vooraleer het overrompelende succes van de latere Super Smash Bros.-delen het formaat van dit subgenre nagenoeg permanent definieerde. De Capcom vs SNK-games zijn dan historisch interessante relikwieën van een vervlogen tijdperk; toen ontstonden deze immers uit een verrassende vennootschap, want de betrokken bedrijven waren op dat moment elkaars grootste rivalen in dit veld van de industrie. De enigste objectieve stinker is Capcom Fighting Evolution, wat de ontwikkelaars destijds met de hakken over sloot moesten uitbrengen. Het gehaaste 2D-resultaat van een geannuleerde 3D-titel (Capcom Fighting All-Stars) die een problematische ‘development hell’ ervaarde, met weinig originele mechanics of personages die je nergens anders kon selecteren …
Conclusie
Acht titels die – met behulp van accurate emulatie, geëvolueerde features en extraatjes – deskundig werden gerestaureerd. Dat is al bij al mijn finale verdict betreffende Capcom Fighting Collection 2! Toegegeven, dit pakket kon de perfectie benaderen indien Capcom eindelijk crossplay en specifieke console-versies voor zulke verzamelingen begon te leveren, maar inhoudelijk gesproken voldeed men niettemin aan m’n verwachtingen. De eigenlijke variatie van de vechtspellen ligt ook een tikkeltje hoger dan bij de vorige collecties in dit thema, dus in mijn ogen is Capcom Fighting Collection 2 één van de betere aankopen waarvoor strijdlustige en wedijverende retro-fanaten geld kunnen betalen.
Pro
- 'Zeldzame' retro-spellen opgefrist met bijna alle toeters en bellen
- Meer variatie in het aanbod vergeleken met vorige collecties
- De meeste games zijn nog altijd vermakelijk
Con
- Waarom nogmaals geen crossplay verbindingen, Capcom?
- Console-ports voor bepaalde games helaas niet inbegrepen
8
Over
Beschikbaar vanaf
16 mei 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 4
- Xbox One
Genre
- Fighting
- Retro
Ontwikkelaar
- Capcom
Uitgever
- Capcom
Website
Laatst bewerkt:
