Een avontuurlijke third-person puzzel-platformer die zich afspeelt op een zanderige, dystopische planeet. Neen, lang moest ik niet nadenken toen ik de vraag kreeg om Caravan SandWitch van een review te voorzien. Want laat ik toevallig een fan te zijn van alles wat deze singleplayer indietitel belooft. Gooi daar nog een extra dosis mysterie en een vibe die je zen laat voelen bovenop, en je hoeft niet te schrikken dat ik redelijk hyped was voor deze niet-alledaagse game.
“I still can’t believe it.” Deze eerste zin van hoofdpersonage Sauge in Caravan SandWitch is nog niet koud of je bent al benieuwd of wat je te zien gaat krijgen, wel te geloven is. Vlak nadat deze frase is uitgesproken, word je in een mysterieus ruimtestation gedropt waar je vreemd genoeg de enige bent. Wat het nog vreemder maakt, is dat je een noodsignaal ontving van je al meer dan zes jaar vermiste zus Garance. Er zit voor Sauge niets anders op dan haar verdwenen zus terug te vinden aan de hand van het signaal dat te lokaliseren is op de planeet Cigalo, waar Sauge is opgegroeid. Aan de hand van de gemeenschappen op deze planeet ontrafel je het mysterie rond de verdwijning van je zust, dit terwijl de reusachtige storm TAARASK heel Cigalo in de ban houdt.
Al snel merk je dat de weinige gemeenschappen die de planeet nog telt, jouw hulp en die van je camper best wel kunnen gebruiken. Dat je voor het voltooien van deze sidequests-componenten van allerlei zeldzaam allooi opstrijkt die je in het upgraden van je camper voorzien, is dan ook mooi meegenomen. Wat moet vermeld, is dat deze sidequests al snel effectief hun werking niet missen op Cigalo: het komt meer dan eens voor dat je je na een succesvolle sidequest goed voelt over jezelf. Je hebt Cigalo namelijk net dat tikkeltje beter of dat tikkeltje gemakkelijker gemaakt voor haar bewoners en gemeenschappen. Een zeldzame gewaarwording bij openwereldgames, want al te vaak zie je in dit genre dat sidequests stiefmoederlijk worden behandeld.
Wat de openwereld betreft, is je map grotendeels niet raadpleegbaar in het begin van de verhaallijn. Ubisoft-gewijs dien je eerst torens, in dit geval jammers, uit te schakelen die delen van de map verhullen. Deze jammers uitschakelen gaat vaak gepaard met een heel klimparcours dat je moet ondergaan. Door niet al te moeilijke maar wel bevredigende omgevingspuzzels waan je je weg naar de vaak hoge toppen waar deze apparaten zich bevinden en je ze kan uitschakelen. Hoe verder je in de game geraakt, hoe meer je de nieuwe vaardigheden van je camper dient te gebruiken om de jammers op non-actief te zetten. Zo heeft elke locatie een reden om later in de game opnieuw een bezoekje aan te brengen, want de vaardigheden van je camper reiken soms maar zo ver. Zo ontdek je laagje per laagje de spelwereld en al zijn facetten.
Niet dat Caravan SandWitch zijn mindere momenten niet heeft. Voor wie gevoelig is aan een irritante camera, neemt best even een momentje vooraleer die zichzelf aan deze titel zet. De camera is namelijk manueel en wanneer deze zich achter een rots in de spelwereld bevindt of te laag bij de grond hangt, durft die te schokken. Ook volgt de camera de speler al eens onnatuurlijk, waardoor je het klauterwerk moet pauzeren en je camera goed moet positioneren vooraleer je verder kan met het avontuur. Een ander minpunt is dat de camper waarmee je op schok bent, niet altijd even gebruiksvriendelijk is. Het zou bijvoorbeeld handig zijn dat je meerdere zaken in de spelwereld kan markeren in plaats van maar één voorwerp per keer. Bij de main quests stuurt een handige lijn op de wegen je naar de doellocatie, maar wanneer je op de map een locatie highlight, krijg je niet zo’n lijn te zien. Tot slot is de performance van Caravan SandWitch niet top. De frame rate kent al eens een aardig dipje en tijdens mijn playtime heb ik driemaal de console moeten herstarten omdat de game mijn commands niet meer herkende.
Maar dan moet het grootste minpunt eigenlijk nog vermeld worden. Namelijk de afwikkeling van het hoofdverhaal en het hele mysterie rond je verdwenen zus Garance. In het begin van je avontuur met Sauge wordt een heel abstract en prikkelend mysterie verteld. Gaandeweg ontdek je de geheimen die Cigalo en de situatie met je zus met zich meebrengen. Tot pakweg het voorlaatste hoofdstuk ben je gemotiveerd om te weten te komen hoe de vork nu echt in de steel zit. Echter worden de hoofd- en zijmissies samen met de plot nadien te snel en te complex afgeraffeld, waardoor je met een onbevredigend einde zit. Bovendien word je met een op het eerste gezicht hartverscheurende keuze geconfronteerd. Achteraf blijkt het zelfs geen keuze te zijn want het verhaal stuurt je ongeacht de keuze die je hebt gemaakt toch naar het einde dat de scenarioschrijvers hebben bedacht. Daardoor voelt het einde van deze op het eerste gezicht veelbelovende indiegame hol aan en vraag je je af waarom je je tijd hebt gespendeerd om uiteindelijk een einde voorgeschoteld te krijgen dat vlees noch vis is. Gelukkig heb ik me driekwart van de speeltijd geamuseerd met Caravan SandWitch, maar toch voelt het na het rollen van de credits allemaal wat wrang aan.
Kan er ten slotte nog een pluim gegooid worden naar ontwikkelaar Plane Toast voor het omgaan met genderneutraliteit in Caravan SandWitch? Het zou anno 2024 intussen de norm moeten zijn, maar de ontwikkelaar gaat perfect om met de kwestie zonder ze in je gezicht te duwen. Meerdere personages hebben een verschillende seksuele geaardheid, hebben genderneutrale persoonlijke voornaamwoorden en een subtiele IDAHOT-vlag passeert de revue. Hulde voor hoe normaal ze al deze kwesties laten aanvoelen, zonder een agenda op te dringen.
“I still can’t believe it.” Deze eerste zin van hoofdpersonage Sauge in Caravan SandWitch is nog niet koud of je bent al benieuwd of wat je te zien gaat krijgen, wel te geloven is. Vlak nadat deze frase is uitgesproken, word je in een mysterieus ruimtestation gedropt waar je vreemd genoeg de enige bent. Wat het nog vreemder maakt, is dat je een noodsignaal ontving van je al meer dan zes jaar vermiste zus Garance. Er zit voor Sauge niets anders op dan haar verdwenen zus terug te vinden aan de hand van het signaal dat te lokaliseren is op de planeet Cigalo, waar Sauge is opgegroeid. Aan de hand van de gemeenschappen op deze planeet ontrafel je het mysterie rond de verdwijning van je zust, dit terwijl de reusachtige storm TAARASK heel Cigalo in de ban houdt.
Cosy camper
Dat hoef je gelukkig niet alleen te doen in deze ongeveer tien uur durende third-person puzzel-platformer. Al snel krijg je de beschikking over een stevig uit de kluiten gewassen camper, een soort VW-busje dat gaandeweg kan uitgebreid worden met heel wat handige skills die je verder de wereld doen ontdekken. Bij Caravan SandWitch gaat ontdekking hand in hand met het verhaal. Bij het begin van de game beland je in de open wereld van Cigalo. Deze zanderige, dystopische wereld staat bol van de brokstukken, gescheurde gigantische antennes, nomaden en (deelse) robots waar geen leven meer in zit. Gepaard met de cartoony grafische stijl die aan een meer kleurrijke versie van de game Sable doet denken, valt de desolate sfeer van de planeet je meteen op. Er is iets triestigs aan deze wereld, maar je weet nog niet goed wat. Tegelijkertijd daalt er een soort rust over je heen, want de minimalistische soundtrack van componist Antynomy zorgt ervoor dat je al even minimalistisch begint te denken en dat je geniet van de stilte en de rust die de game je biedt wanneer je onderweg bent naar een volgende locatie.Al snel merk je dat de weinige gemeenschappen die de planeet nog telt, jouw hulp en die van je camper best wel kunnen gebruiken. Dat je voor het voltooien van deze sidequests-componenten van allerlei zeldzaam allooi opstrijkt die je in het upgraden van je camper voorzien, is dan ook mooi meegenomen. Wat moet vermeld, is dat deze sidequests al snel effectief hun werking niet missen op Cigalo: het komt meer dan eens voor dat je je na een succesvolle sidequest goed voelt over jezelf. Je hebt Cigalo namelijk net dat tikkeltje beter of dat tikkeltje gemakkelijker gemaakt voor haar bewoners en gemeenschappen. Een zeldzame gewaarwording bij openwereldgames, want al te vaak zie je in dit genre dat sidequests stiefmoederlijk worden behandeld.
Laagje per laagje ontdek je de spelwereld en al zijn facetten.
Wat de openwereld betreft, is je map grotendeels niet raadpleegbaar in het begin van de verhaallijn. Ubisoft-gewijs dien je eerst torens, in dit geval jammers, uit te schakelen die delen van de map verhullen. Deze jammers uitschakelen gaat vaak gepaard met een heel klimparcours dat je moet ondergaan. Door niet al te moeilijke maar wel bevredigende omgevingspuzzels waan je je weg naar de vaak hoge toppen waar deze apparaten zich bevinden en je ze kan uitschakelen. Hoe verder je in de game geraakt, hoe meer je de nieuwe vaardigheden van je camper dient te gebruiken om de jammers op non-actief te zetten. Zo heeft elke locatie een reden om later in de game opnieuw een bezoekje aan te brengen, want de vaardigheden van je camper reiken soms maar zo ver. Zo ontdek je laagje per laagje de spelwereld en al zijn facetten.
Laagjes als een ui
En laagje per laagje, zo ontplooit het mysterie van je verdwenen zus doorheen de hoofdmissies van de zes hoofdstukken die de plot van Caravan SandWitch telt. In dezelfde soort puzzel-platformer-gameplay zoals hierboven beschreven, daal je af in de krochten van de planeet, op zoek naar informatie waar jij en je metgezellen wijzer van worden. Het gemis is namelijk hard, heel hard. Voor de dorpelingen op Cigalo is de wonde van de verdwenen Garance nog steeds niet geheeld, ook het gezin van Sauge kan nog steeds geen vrede nemen met de situatie. Dat wordt in hartverscheurende, maar best wel realistische (sommige interne) dialogen beschreven. Het blijven vasthouden aan iets wat er mogelijk niet meer is, het zal helaas bij velen onder ons een gevoelige en herkenbare snaar raken. Ook durven de dialoogschrijvers al eens gevat uit de hoek te komen; enkele keren kon ik mijn lach niet bedwingen wanneer een nevenpersonage wel heel droge humor te berde bracht. Jammer genoeg zijn deze unieke momentjes tijdens de dialogen te schaars. Het is leuk dat deze momenten er zijn, maar al te vaak druk je de niet-gesproken dialogen snel door aangezien ze niet bijster veel te bieden hebben.Onontdekte hoekjes uitpluizen
Wat wel snor zit, is de flow van deze game. Je neemt een zijmissie aan, je pakt je camper en trekt eropuit. Onderweg naar je bestemming merk je een locatie op waar je nog niet eerder bent geweest, daar heb je gerust een omweg voor over. Na wat stevig klimwerk bereik je de top of een onontdekte bunker, terwijl je gaandeweg je componentenbuidel aardig aandikt voor de volgende upgrade. Met een simpele druk op de knop word je naar je camper getransporteerd die aan de voet van je nieuw ontdekte locatie staat en vervolg je je weg waar je weer opnieuw elk onontdekt hoekje uitpluist op zoek naar componenten en antwoorden op de vele mysteries die deze wereld telt. Op zulke momenten is Caravan SandWitch dan ook op zijn best, wanneer het comfy gamegevoel je vanuit je comfortabele zetel overkomt terwijl je grijze hersenmassa net voldoende wordt geprikkeld om toch nog mee op die gelukzalige golf te surfen. Nee, geen spikes in moeilijkheidsgraad hier, de uitdaging wordt met elke voortgang die je maakt perfect opgeschaald.Niet dat Caravan SandWitch zijn mindere momenten niet heeft. Voor wie gevoelig is aan een irritante camera, neemt best even een momentje vooraleer die zichzelf aan deze titel zet. De camera is namelijk manueel en wanneer deze zich achter een rots in de spelwereld bevindt of te laag bij de grond hangt, durft die te schokken. Ook volgt de camera de speler al eens onnatuurlijk, waardoor je het klauterwerk moet pauzeren en je camera goed moet positioneren vooraleer je verder kan met het avontuur. Een ander minpunt is dat de camper waarmee je op schok bent, niet altijd even gebruiksvriendelijk is. Het zou bijvoorbeeld handig zijn dat je meerdere zaken in de spelwereld kan markeren in plaats van maar één voorwerp per keer. Bij de main quests stuurt een handige lijn op de wegen je naar de doellocatie, maar wanneer je op de map een locatie highlight, krijg je niet zo’n lijn te zien. Tot slot is de performance van Caravan SandWitch niet top. De frame rate kent al eens een aardig dipje en tijdens mijn playtime heb ik driemaal de console moeten herstarten omdat de game mijn commands niet meer herkende.
Voor wie gevoelig is aan een irritante camera, neemt best even een momentje vooraleer die zichzelf aan deze titel zet.
Maar dan moet het grootste minpunt eigenlijk nog vermeld worden. Namelijk de afwikkeling van het hoofdverhaal en het hele mysterie rond je verdwenen zus Garance. In het begin van je avontuur met Sauge wordt een heel abstract en prikkelend mysterie verteld. Gaandeweg ontdek je de geheimen die Cigalo en de situatie met je zus met zich meebrengen. Tot pakweg het voorlaatste hoofdstuk ben je gemotiveerd om te weten te komen hoe de vork nu echt in de steel zit. Echter worden de hoofd- en zijmissies samen met de plot nadien te snel en te complex afgeraffeld, waardoor je met een onbevredigend einde zit. Bovendien word je met een op het eerste gezicht hartverscheurende keuze geconfronteerd. Achteraf blijkt het zelfs geen keuze te zijn want het verhaal stuurt je ongeacht de keuze die je hebt gemaakt toch naar het einde dat de scenarioschrijvers hebben bedacht. Daardoor voelt het einde van deze op het eerste gezicht veelbelovende indiegame hol aan en vraag je je af waarom je je tijd hebt gespendeerd om uiteindelijk een einde voorgeschoteld te krijgen dat vlees noch vis is. Gelukkig heb ik me driekwart van de speeltijd geamuseerd met Caravan SandWitch, maar toch voelt het na het rollen van de credits allemaal wat wrang aan.
Kan er ten slotte nog een pluim gegooid worden naar ontwikkelaar Plane Toast voor het omgaan met genderneutraliteit in Caravan SandWitch? Het zou anno 2024 intussen de norm moeten zijn, maar de ontwikkelaar gaat perfect om met de kwestie zonder ze in je gezicht te duwen. Meerdere personages hebben een verschillende seksuele geaardheid, hebben genderneutrale persoonlijke voornaamwoorden en een subtiele IDAHOT-vlag passeert de revue. Hulde voor hoe normaal ze al deze kwesties laten aanvoelen, zonder een agenda op te dringen.
Conclusie
Caravan SandWitch is op zijn best wanneer je in de flow zit van wat voor moois de game allemaal te bieden heeft: comfy maar tight gameplay afgewisseld met minimalistische deuntjes en net genoeg prikkels voor je grijze mensenmassa. Caravan SandWitch is echter ook op zijn slechtst wanneer je de endgame nadert: de hoofd- en zijmissies missen op het einde focus, en de plot stuikt compleet in elkaar waardoor je met een wrang gevoel achterblijft. Toch is deze puzzel-platformer met zijn mooie grafische stijl een fijne tijd voor fans van het genre en verdient het een kans in de spotlight. We zijn alvast benieuwd wat ontwikkelaar Plane Toast hun volgend project zal zijn, want mits wat extra ervaring en polijstwerk zit een indieparel er dan misschien wel in!
Pro
- Bijwijlen heerlijke comfy flow
- Perfecte opschaling van de moeilijkheidsgraad
- Interessante en mysterieuze wereld
- Voldoende uitdaging
Con
- Eindplot biedt te weinig voor wat het belooft
- Hoofd- en zijmissies weten aandacht niet tot het einde vast te houden
- Frustrerende camera
7
Over
Beschikbaar vanaf
12 september 2024
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 5
Genre
- Adventure
- Platformer
- Puzzle
Ontwikkelaar
- Plane Toast
Uitgever
- Dear Villagers
