Uitgebracht op 17 april voor pc, is Chasmal Fear een vreemde eend in de bijt. Een survival horror game met tactische elementen, ontwikkeld door MystiveDev en uitgegeven door Wandering Wizard en Snail Games USA. Maar ook een first-person shooter die resource management, stealth en gemuteerde monstrositeiten probeert te combineren in een spannende onderwaterervaring. Of, anders gezegd: dit wordt geen zondagse gezinsuitstap naar Blankenberge. Bereid je, daar onder water, maar voor op een minimum aan kogels, en een maximum aan bloed.
Chasmal Fear speelt zich af in de mysterieuze onderwaterfaciliteit Magnus City, waar plots alle communicatie is weggevallen. Jij wordt er in je eentje op uitgestuurd om uit te zoeken wat er aan de hand is. Gewapend met enkel een pistool en een vreemd serum dat je mes efficiënter maakt, word je al snel ondergedompeld in een duistere en beklemmende wereld vol verontrustende, Lovecraft-achtige wezens en de bloederige sporen, zowel figuurlijk als letterlijk, van wat hier fout is gelopen.
De gameplay van Chasmal Fear draait rond zuinig omgaan met je resources en de juiste keuze te maken tussen ofwel stilletjes wegsluipen, ofwel de mutanten een kopje kleiner te maken. Je munitie is extreem schaars en die dekselse vijanden kunnen behoorlijk wat kogels verdragen. Je kunt deze game trouwens ook via co-op, spelen, waarbij de moeilijkheidsgraad zich aanpast aan het aantal spelers. Uitdagend is het zeker, en je moet dus goed nadenken vooraleer je aanvalt – sommige vijanden muteren namelijk als je ze neerschiet, en worden nóg gevaarlijker als je ze niet afmaakt met je met serum doordrenkt mes.
Hoewel Chasmal Fear vooral zijn kaarten inzet op tactiek, trekt de AI helaas iets te vaak de joker. Ja, sommige vijanden reageren op je zaklamp of afgevuurde kogels maar andere, die blijven gewoon domweg staan. En de navigatie, die komt vaak neer op het volgen van erg lineaire gangen. Zo kun je bijvoorbeeld nergens overheen springen of klauteren. Vreemd genoeg is er evenmin een strafe-optie, wat vooral het ontwijken van de vijanden die zuur spuwen erg lastig maakt. En je kunt ook al niet gehurkt blijven zitten (of anders gezegd, er is geen crouch toggle), en doordat een visuele HUD ontbreekt dien je een knop ingedrukt te houden om je gezondheid of munitie te checken – iets wat het tempo volledig uit de spannendste momenten haalt.
Dankzij Unreal Engine 5 ogen de visuals dus wel haarscherp, maar de performance is niet altijd even stabiel. Grafische glitches kunnen voorkomen, zeker wanneer vijanden verschijnen – soms zelfs dwars door muren of deuren. Ook de jump scares zijn wisselend van kwaliteit, waarmee ik bedoel: 't ziet er toch soms wel goedkoop uit, hoe die vijanden zomaar plots voor of achter je spawnen. En toch voelt het soms weer creatief aan, zoals die wanhopig spartelende ledematen die je nog net door een raam ziet, vlak vooraleer het mormel daarna op het plafond kruipt.
Waar de game echter wel in uitblinkt, is in zijn geluid. De voice acting laat misschien nog wat te wensen over, maar de omgevingsgeluiden klinken onheilspellend en zijn rijk aan detail. Je hijgende adem, vonkende elektriciteitskabels, verontrustende visioenen en de vele fluisterende stemmen versterken het constante gevoel van dreiging alleen maar. Ja, Chasmal Fear zijn auditieve details zorgen voor een beklemmende sfeer die wat doet denken aan klassiekers uit het genre, zoals bijvoorbeeld F.E.A.R. - wellicht niet eens zó toevallig, wanneer we de beide gametitels met elkaar vergelijken.
Chasmal Fear speelt zich af in de mysterieuze onderwaterfaciliteit Magnus City, waar plots alle communicatie is weggevallen. Jij wordt er in je eentje op uitgestuurd om uit te zoeken wat er aan de hand is. Gewapend met enkel een pistool en een vreemd serum dat je mes efficiënter maakt, word je al snel ondergedompeld in een duistere en beklemmende wereld vol verontrustende, Lovecraft-achtige wezens en de bloederige sporen, zowel figuurlijk als letterlijk, van wat hier fout is gelopen.
Geen frisse, maar een ijskoude duik naar Magnus City
Het horrorverhaal ontvouwt zich geleidelijk via e-mails, videologs en audioberichten die verspreid liggen over Magnus City. Je kruist er constant het pad van afzichtelijke mutanten en defecte robots, terwijl je je een weg baant door de duistere, metalen gangen. Sleutelpassen, toegangscodes en af en toe een event waar vliegensvlugge reactie vereist is, bepalen je progressie. Jammer genoeg worden die momenten vaak te simplistisch uitgewerkt, met opdrachten die duidelijk in je logboek staan aangeduid – wat de immersie die de setting probeert op te bouwen, toch weer een beetje tenietdoet.De gameplay van Chasmal Fear draait rond zuinig omgaan met je resources en de juiste keuze te maken tussen ofwel stilletjes wegsluipen, ofwel de mutanten een kopje kleiner te maken. Je munitie is extreem schaars en die dekselse vijanden kunnen behoorlijk wat kogels verdragen. Je kunt deze game trouwens ook via co-op, spelen, waarbij de moeilijkheidsgraad zich aanpast aan het aantal spelers. Uitdagend is het zeker, en je moet dus goed nadenken vooraleer je aanvalt – sommige vijanden muteren namelijk als je ze neerschiet, en worden nóg gevaarlijker als je ze niet afmaakt met je met serum doordrenkt mes.
Tactische gevechten en spannende keuzes? I'm in!
In het begin zijn de gevechten nog doenbaar, onder meer doordat de tegenstand zich erg traag voortbeweegt. Maar al snel verhoogt het tempo, met vijanden die beginnen te muteren en je dwingen tot snelle wapenwissels – iets wat gelukkig soepel gaat, zij het wat onrealistisch. Naarmate je vordert, deels afhankelijk van een aantal narratieve keuzes die ook invloed hebben op hoe het verhaal verder verloopt, krijg je toegang tot krachtigere wapens, zoals een geweer.Hoewel Chasmal Fear vooral zijn kaarten inzet op tactiek, trekt de AI helaas iets te vaak de joker.
Hoewel Chasmal Fear vooral zijn kaarten inzet op tactiek, trekt de AI helaas iets te vaak de joker. Ja, sommige vijanden reageren op je zaklamp of afgevuurde kogels maar andere, die blijven gewoon domweg staan. En de navigatie, die komt vaak neer op het volgen van erg lineaire gangen. Zo kun je bijvoorbeeld nergens overheen springen of klauteren. Vreemd genoeg is er evenmin een strafe-optie, wat vooral het ontwijken van de vijanden die zuur spuwen erg lastig maakt. En je kunt ook al niet gehurkt blijven zitten (of anders gezegd, er is geen crouch toggle), en doordat een visuele HUD ontbreekt dien je een knop ingedrukt te houden om je gezondheid of munitie te checken – iets wat het tempo volledig uit de spannendste momenten haalt.
Pikdonkere dieptes, wisselvallige jump scares
Los van die mutanten oogt de pikdonkere, vervallen faciliteit op de oceaanbodem waar je vertoeft, wel griezelig realistisch met zijn vele knipperende lichten. Ja, je zaklamp is echt wel onmisbaar in de pikzwarte gangen, en het horen van een angstaanjagende gil vlak voor je een mutant ziet, zorgt voor een flinke adrenalinerush. Ook het speciale bodycam-perspectief draagt bij aan de immersie, met een bokaalachtig perspectief waarbij het zicht lichtjes ingezoomd wordt. Dat verhoogt zeker de spanning, maar de camera is niet voor iedereen weggelegd – gelukkig kan je deze ook uitschakelen.Dankzij Unreal Engine 5 ogen de visuals dus wel haarscherp, maar de performance is niet altijd even stabiel. Grafische glitches kunnen voorkomen, zeker wanneer vijanden verschijnen – soms zelfs dwars door muren of deuren. Ook de jump scares zijn wisselend van kwaliteit, waarmee ik bedoel: 't ziet er toch soms wel goedkoop uit, hoe die vijanden zomaar plots voor of achter je spawnen. En toch voelt het soms weer creatief aan, zoals die wanhopig spartelende ledematen die je nog net door een raam ziet, vlak vooraleer het mormel daarna op het plafond kruipt.
Een beklemmende sfeer die wat doet denken aan klassiekers uit het genre. Chasmal ... F.E.A.R.?
Waar de game echter wel in uitblinkt, is in zijn geluid. De voice acting laat misschien nog wat te wensen over, maar de omgevingsgeluiden klinken onheilspellend en zijn rijk aan detail. Je hijgende adem, vonkende elektriciteitskabels, verontrustende visioenen en de vele fluisterende stemmen versterken het constante gevoel van dreiging alleen maar. Ja, Chasmal Fear zijn auditieve details zorgen voor een beklemmende sfeer die wat doet denken aan klassiekers uit het genre, zoals bijvoorbeeld F.E.A.R. - wellicht niet eens zó toevallig, wanneer we de beide gametitels met elkaar vergelijken.
Conclusie
Chasmal Fear weet verdomd goed waar het naartoe wil: met deze game krijg je loepzuivere claustrofobische survival horror op je bord, ondergedompeld in een grimmige sci-fi setting. Het poogt tactische gevechten, een gevoel van schaarste én een uitdagende mutatiemechaniek met elkaar te vereenzelvigen, én het sterke geluidsontwerp ondersteunt het scenario uitstekend: het concept heeft potentieel. Maar in zijn huidige vorm laat de technische uitvoering nog heel wat steken vallen. De lineaire levelopbouw, de wispelturige AI, en zowel qua performance als bepaalde core mechanics, zorgen ervoor dat het spel geregeld meer frustrerend dan echt spannend aanvoelt. Maar natuurlijk poogt Chasmal Fear het genre niet opnieuw uit te vinden, en wie houdt van tragere, donkerdere shooters zal er mogelijks wel wat plezier aan beleven. Ja, wanneer men luistert naar de feedback van de spelers en verder werkt aan de ontwikkeling ervan, zou dit toch nog kunnen uitgroeien tot iets wat onder je huid kruipt.
Pro
- Claustrofobische survival horror
- Sound design geslaagd
Con
- Wisselvallige vijandelijke AI
- Performance moet beter
- Bepaalde mechanics voelen beperkt of net omslachtig aan
6.5
Over
Beschikbaar vanaf
17 april 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- PC
Genre
- Action
- Adventure
- Survival
Ontwikkelaar
- MystiveDev
Uitgever
- Snail Games USA
- Wandering Wizard
