Met Destiny 2: The Final Shape komt een verhaal tot zijn einde waarvan in 2014 de eerste zaadjes werden geplant. Wanneer Bungie Destiny uitbracht, werden spelers in een jarenlange strijd tussen het licht en de duisternis gegooid. Deze strijd bereikte zijn hoogtepunt met de komst van The Witness, een eeuwenoud wezen van de duisternis en de aartsvijand van de Traveler. In The Final Shape kunnen spelers eindelijk de confrontatie aangaan met The Witness en in vele opzichten is deze uitbreinding zowat het Avengers: Endgame-hoofdstuk van de Destiny-franchise. Het zal voor zichzelf spreken dat de verwachtingen uiteraard hoog lagen, zeker voor zij die sinds dag één dit verhaal volgen.
Zelf ben ik destijds ook aan de slag gegaan met Destiny en Destiny 2, al kwam mijn tocht doorheen deze wereld tot zijn einde na de release van Warmind. Door de hele structuurverandering van het spel heb ik Forsaken helaas nooit kunnen spelen, maar een recente Humble Bundle liet mij eerder dit jaar wel toe om het verhaal min of meer bij te benen, al was dit ook niet altijd zonder slag of stoot dankzij de live service-aard van het spel. Net zoals andere gelijkaardige spellen, is het alvast geen sinecure om Destiny 2 terug op te pikken nadat je het een lange tijd niet hebt gespeeld, laat staan dat je er nu pas aan zou beginnen. Maar The Final Shape richt zich uiteindelijk vooral op de veteranen die het hele verhaal sinds het begin volgen en zij krijgen een episch slotstuk dat een mooie beloning vormt voor hun toewijding.
Verder schotelt The Final Shape je ook een leuke nostalgische trip voor. Zonder veel te verklappen, zal je in The Pale Heart, de nieuwe zone in de Traveler, op een bepaalde manier opnieuw worden meegenomen naar locaties uit de geschiedenis van zowel de eerste als de tweede Destiny. Zoals we hadden kunnen verwachten, is The Pale Heart geen gewone zone zoals de andere planeten in het spel, en is het bijna een lappendeken van stijlen en invloeden. De ene keer lijk je op aarde te zitten, terwijl je kort daarna in een paradijselijke regio zit om je wat later onder te dompelen in pure kosmische horror. Tijdens de campagne is het leveldesign bovendien ook veel meer lineair dan we gewend zijn van Destiny, waardoor de campagne van deze uitbreiding zowaar als een klassiek avonturenspel aanvoelt. Zeker in combinatie met de hoeveelheid interactie die je zal hebben met andere personages en de verschillende cutscenes, zorgt dit alles voor een memorabele ervaring, al is deze campagne ook niet geheel vlekkeloos.
Een ander probleem met de manier waarop je het verhaal van deze campagne beleeft, heeft te maken met de live service-aard van de game. De hoofdcampagne bestaat bijvoorbeeld uit acht missies en eens je deze hebt voltooid, was je letterlijk in de handen van spelers die de raid moesten voltooien voordat je de eindmissie van het spel kon aanvatten. Gelukkig was dit wachten niet al te lang, maar het zorgde wel voor heel wat verwarring waarbij mensen dachten dat ook zij de raid moesten voltooien en zeker voor zij die eerder alleen spelen of nooit raiden, leidde dit tot een mogelijks frustrerend vooruitzicht dat ze de campagne nooit zouden kunnen voltooien. Daarnaast zit het spel ook niet stil en gaat het verhaal verder met episodische content, ter vervanging van de Seasonal content. Hierdoor kreeg wie het spel opstartte na 11 juli en de campagne nog niet voltooid had, wel al een cinematic te zien voor de Echoes-episode waarin uitgebreid aangehaald wordt dat The Witness was verslagen. Maar als je zelf nog niet op dit punt zit, dan is dit op zijn minst heel verwarrend.
Naast de nieuwe missies, wapens en uitrusting is er ook een nieuwe vijandelijke factie aanwezig, de Dread. Een van de vijandelijke types zagen we al in Lightfall, de Tormentors, en zij worden bijgestaan door enkele zeer gevaarlijke en mobiele vijanden die onder meer gebruik maken van Stasis en Strand. Als Guardian zal je natuurlijk zelf ook je krachten van licht en duisternis kunnen gebruiken en deze keer zal je dat zelfs tegelijkertijd kunnen doen dankzij de nieuwe Prismatic-subklasse. Hoewel dit een nieuwe subklasse is, combineert zij de verschillende vaardigheden en aspecten van de andere subklassen, zijnde Arc, Solar, Void, Stasis, en Strand. Heb je er altijd al van gedroomd om die ene granaat van Solar te kunnen gebruiken met de melêe-aanval van Stasis en de Super van Void? Vanaf nu is dit dus perfect mogelijk. Bovendien heeft elke klasse een eigen nieuwe en unieke Prismatic-granaat en kan je met de Prismatic-subklasse gebruik maken van Transcendence. Dit is een nieuw statuseffect dat je kan activeren om in The Pale Heart een bepaald soort schild bij vijanden te vernietigen, maar belangrijker, het verbetert ook je abilities, aanvalkracht en regeneratie van je levenspunten. Tot slot is er ook nog een nieuwe super en een nieuw Aspect voor elke klasse, dus ook aan Destiny 2-spelers die geen toegang hebben tot The Final Shape werd er gedacht.
Zelf ben ik destijds ook aan de slag gegaan met Destiny en Destiny 2, al kwam mijn tocht doorheen deze wereld tot zijn einde na de release van Warmind. Door de hele structuurverandering van het spel heb ik Forsaken helaas nooit kunnen spelen, maar een recente Humble Bundle liet mij eerder dit jaar wel toe om het verhaal min of meer bij te benen, al was dit ook niet altijd zonder slag of stoot dankzij de live service-aard van het spel. Net zoals andere gelijkaardige spellen, is het alvast geen sinecure om Destiny 2 terug op te pikken nadat je het een lange tijd niet hebt gespeeld, laat staan dat je er nu pas aan zou beginnen. Maar The Final Shape richt zich uiteindelijk vooral op de veteranen die het hele verhaal sinds het begin volgen en zij krijgen een episch slotstuk dat een mooie beloning vormt voor hun toewijding.
Meeslepend avontuur
Het hoogtepunt van The Final Shape is waarschijnlijk het verhaal, dat een culminatie vormt van tien jaar aan world building en verhaalvertelling. De uitbreiding neemt ons mee diep in het hart van de Traveler, het grote object dat zich boven de Last City bevindt en de bron is van de krachten van de Guardians. De eerste paar missies draaien vooral rond het terugvinden van je strijdmakkers nadat jullie na het betreden van de Traveler werden verspreid. Dat dit slotstuk van Destiny 2 een ware Endgame-achtige ervaring ambieert, zal je vooral merken in de laatste missies van het spel. Maar ook aan de terugkeer uit de dood van een geliefd personage en het feit dat zowat de hele Vanguard aanwezig is versterken dit gevoel natuurlijk. En hoewel het wederzien met dat ene personage een aangename verrassing was, is het toch vooral een ander personage dat met de aandacht gaat lopen. Er is namelijk een grote rol weggelegd voor Commander Zavala, die hier geconfronteerd wordt met zijn verleden en voor een moeilijke keuze komt te staan wanneer hij wordt gemanipuleerd door The Witness. Het is dan ook spijtig dat Lance Reddick, de originele stemacteur van Zavala die vorig jaar is overleden, dit moment niet heeft kunnen meemaken.Een memorabele ervaring, al is deze campagne ook niet geheel vlekkeloos.
Verder schotelt The Final Shape je ook een leuke nostalgische trip voor. Zonder veel te verklappen, zal je in The Pale Heart, de nieuwe zone in de Traveler, op een bepaalde manier opnieuw worden meegenomen naar locaties uit de geschiedenis van zowel de eerste als de tweede Destiny. Zoals we hadden kunnen verwachten, is The Pale Heart geen gewone zone zoals de andere planeten in het spel, en is het bijna een lappendeken van stijlen en invloeden. De ene keer lijk je op aarde te zitten, terwijl je kort daarna in een paradijselijke regio zit om je wat later onder te dompelen in pure kosmische horror. Tijdens de campagne is het leveldesign bovendien ook veel meer lineair dan we gewend zijn van Destiny, waardoor de campagne van deze uitbreiding zowaar als een klassiek avonturenspel aanvoelt. Zeker in combinatie met de hoeveelheid interactie die je zal hebben met andere personages en de verschillende cutscenes, zorgt dit alles voor een memorabele ervaring, al is deze campagne ook niet geheel vlekkeloos.
Hindernissenparcours
Zo zijn er in de levels heel wat platforming-secties en gedeeltes in het luchtledige, waar je nogal snel af van kan vallen. Helaas is platforming nooit de sterkste kant geweest van Destiny, en voor mij uitte dit zich vaak in enkele frustrerende momenten. Zeker omdat dit ook wordt aangewend in bepaalde baasgevechten en naar het einde toe zijn deze gevechten niet de meest gemakkelijke als je solo speelt. Bovendien zijn er heel wat gimmicks die worden gebruikt om een puzzelelement toe toe voegen aan de levels en de baasgevechten, waardoor deze gevechten ook nog eens lang uitgerokken worden. Wanneer je dan meerdere keren sterft doordat je uit het level wordt gegooid en het hele gevecht vanaf nul moet herbeginnen, dan zal je meer dan eens zitten vloeken. Bovendien worden deze gimmicks misschien net iets teveel aangewend en heb je naar het einde toe bijvoorbeeld een reeks van baasgevechten die steeds op dezelfde manier verlopen. Het enige dat echt verschilde was het type van baas, en ook hier pakten de makers het bovendien niet bijzonder origineel aan door bijvoorbeeld een zoveelste beefed up Ogre als baas te gebruiken.Een ander probleem met de manier waarop je het verhaal van deze campagne beleeft, heeft te maken met de live service-aard van de game. De hoofdcampagne bestaat bijvoorbeeld uit acht missies en eens je deze hebt voltooid, was je letterlijk in de handen van spelers die de raid moesten voltooien voordat je de eindmissie van het spel kon aanvatten. Gelukkig was dit wachten niet al te lang, maar het zorgde wel voor heel wat verwarring waarbij mensen dachten dat ook zij de raid moesten voltooien en zeker voor zij die eerder alleen spelen of nooit raiden, leidde dit tot een mogelijks frustrerend vooruitzicht dat ze de campagne nooit zouden kunnen voltooien. Daarnaast zit het spel ook niet stil en gaat het verhaal verder met episodische content, ter vervanging van de Seasonal content. Hierdoor kreeg wie het spel opstartte na 11 juli en de campagne nog niet voltooid had, wel al een cinematic te zien voor de Echoes-episode waarin uitgebreid aangehaald wordt dat The Witness was verslagen. Maar als je zelf nog niet op dit punt zit, dan is dit op zijn minst heel verwarrend.
Extra, extra!
De twee hierboven aangehaalde elementen waren meteen ook mijn grootste puntjes van kritiek, want verder doet The Final Shape eigenlijk alles wat het belooft en wat je verwacht van een nieuwe uitbreiding. Naast de campagne, krijg je immers ook toegang tot een hele hoop andere dingen. Eerst en vooral is er Salvation's Edge, de nieuwe raid. Hoewel ik deze zelf niet heb kunnen spelen, lijkt iedereen op het internet unaniem lovend te zijn over deze nieuwe raid die volgens velen de beste en een van de meest complexe raids is die Bungie al heeft ontworpen. Met Liminality krijgen we ook een nieuwe Strike en hoewel ik had gehoopt dat we meer dan één nieuwe Strike zouden krijgen, is Liminality wel een boeiende doch korte dungeon met enkele interessante ideeën en een strak baasgevecht op het einde. Verder heb je uiteraard ook heel wat unieke free roaming activiteiten in The Pale Hart, post-campaign missies en Lost Sectors om nieuwe, vaak exotische loot te verzamelen. Daarnaast is er ook nog de Pathfinder, een nieuw systeem gebaseerd op objectieven om te voltooien om zo nieuwe gear vrij te spelen. Bovendien zijn er twee zo'n Pathfinders, eentje gerelateerd aan The Pale Heart voor zij die de uitbreiding hebben en waar je toegang tot krijgt na het voltooien van de campagne, en een tweede voor iedereen, gerelateerd aan de Gambit-, Crucible- en Vanguard Ops-playlists.Naast de nieuwe missies, wapens en uitrusting is er ook een nieuwe vijandelijke factie aanwezig, de Dread. Een van de vijandelijke types zagen we al in Lightfall, de Tormentors, en zij worden bijgestaan door enkele zeer gevaarlijke en mobiele vijanden die onder meer gebruik maken van Stasis en Strand. Als Guardian zal je natuurlijk zelf ook je krachten van licht en duisternis kunnen gebruiken en deze keer zal je dat zelfs tegelijkertijd kunnen doen dankzij de nieuwe Prismatic-subklasse. Hoewel dit een nieuwe subklasse is, combineert zij de verschillende vaardigheden en aspecten van de andere subklassen, zijnde Arc, Solar, Void, Stasis, en Strand. Heb je er altijd al van gedroomd om die ene granaat van Solar te kunnen gebruiken met de melêe-aanval van Stasis en de Super van Void? Vanaf nu is dit dus perfect mogelijk. Bovendien heeft elke klasse een eigen nieuwe en unieke Prismatic-granaat en kan je met de Prismatic-subklasse gebruik maken van Transcendence. Dit is een nieuw statuseffect dat je kan activeren om in The Pale Heart een bepaald soort schild bij vijanden te vernietigen, maar belangrijker, het verbetert ook je abilities, aanvalkracht en regeneratie van je levenspunten. Tot slot is er ook nog een nieuwe super en een nieuw Aspect voor elke klasse, dus ook aan Destiny 2-spelers die geen toegang hebben tot The Final Shape werd er gedacht.
Conclusie
Met The Final Shape krijgen we een waardige afsluiter voor de Light and Darkness-saga van Destiny en een memorabele campagne die niet hoeft onder te doen voor het beste dat Destiny 2 te bieden heeft. De uitbreiding schotelt je een epische ervaring voor en biedt je een hele hoop content aan waar je als fan van de game heel wat uurtjes zoet mee zal zijn. Het enige dat voor mij deze ervaring wat in de weg zat, was het leveldesign en de structuur van het spel zelf.
Pro
- Verhaal
- Prismatic-subklasse
- Epische en uitdagende missies
- Zeer veel content
Con
- Sporadisch frustrerend leveldesign en boss encounters
- Live-service elementen zitten de verhaalervaring in de weg
- Zonder de nodige bagage loop je als nieuwkomer verloren
8
Over
Beschikbaar vanaf
4 juni 2024
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 4
- PlayStation 5
- Xbox One
- Xbox Series X|S
Genre
- MMO
- Shooter
Ontwikkelaar
- Bungie
Uitgever
- Bungie
