Ik had nooit gedacht dat ik in 2026 een uitbreiding ging reviewen van de remake van de game die mij ooit letterlijk de online gamingwereld heeft binnengesleurd. Ik wist toen zelfs niet dat 'online gamen' een ding was. Ik zat nog in de lagere school … Ik had Diablo 2 geleend van een vriend, speelde dat een paar dagen offline en drukte uit pure nieuwsgierigheid op die Battle.net-knop. Niet veel later zat ik met mijn gebrekkig Engels, grotendeels geleerd uit The Simpsons, samen met compleet onbekenden demonen te slopen alsof dat de normaalste zaak ter wereld was.
Nog zo’n grappige anekdote: Diablo 2 was ook de reden dat ik op het Telenet Games forum beland ben, en dus later via 9Lives ook richting BeyondGaming. Dat kwam door de clan waarin ik toevallig terechtkwam. Het moet dus echt wel lukken dat ik 24 jaar later, voor de game die mij op dat pad heeft gezet, een review mag schrijven. Het voelt bijna alsof het zo moest zijn.
De magie zit in die constante power spikes: nieuwe vaardigheden, level-ups, een willekeurige unieke drop die plots je hele build verandert. En omdat kaarten, monster packs en drops willekeurig zijn, voelt geen enkele run ooit helemaal hetzelfde. Diablo 2 zette ook de blauwdruk neer voor dingen die vandaag vanzelfsprekend zijn: herhaalbare runs (bosses farmen), buildcrafting als reden om opnieuw te beginnen, en een endgame nog voor het woord “endgame” zelfs gangbaar was. Co-op, trading en PvP maakten het bovendien sociaal: items en builds waren niet alleen jouw persoonlijke grind, maar ook een community-meta waar je jaren later nog echo’s van ziet.
De headline is natuurlijk de Warlock: een duistere tovenaar die met verboden magie demonen bindt, chaotische spreuken rondgooit en ook hybride kan spelen met meleewapens. Blizzard positioneert hem als een class die draait rond demon-binding en “eldritch”-wapens, en dat voel je ook. Dit is geen reskin van Necro of Sorc, maar een class met een eigen identiteit.
De kern draait rond demonen oproepen en binden, maar niet zoals bij de necromancer, waar je gewoon een horde skelletjes hebt die rondlopen en hun eigen ding doen. Je kiest actief welke demon je op dat moment nodig hebt, wanneer je hem inzet, en soms zelfs wanneer je hem opoffert of consumeert voor buffs. Dat geeft de Warlock een extra tactisch element aan het summoner-gedeelte.
En dat is meteen waarom hij zo fris aanvoelt in de Diablo 2-context. De klassieke classes zijn iconisch, maar vaak rechtlijnig. Sorc teleporteert en nuket, Barb schreeuwt en slaat, Necro doet voornamelijk summons en curses. De Warlock voelt meer aan alsof iemand een modern ARPG-idee in een oude engine heeft proberen te proppen. Voor een groot deel werkt dat goed, maar het wringt ook een beetje met de ouderwetse inputstructuur van Diablo 2. Hotkeys bestaan, maar ze “armen” eigenlijk alleen je volgende linker of rechtermuisklik. Je wisselt dus constant tussen skills, en dat wordt soms wat onhandig wanneer de class net gebouwd is rond veel schakelen. Een modernere action bar zou hier fantastisch zijn, maar dat zou natuurlijk een gigantische verandering zijn aan het DNA van Diablo 2, en ik snap dat Blizzard daar niet aan wil raken.
Wat wel straf is: de Warlock ondersteunt enorm veel speelstijlen. Je kunt hem spelen als pure caster met fire- en chaos vibes, als summoner-controltype, of als melee-hybride die met buffs en spectral weapon attacks werkt. En al vanaf dag één merk je dat er veel builds zijn die effectief werken. Dat experimentgevoel is exact wat Diablo 2 altijd zo leuk maakte: je start met een idee, je vindt één item, en ineens speelt je personage compleet anders dan gepland.
Naast de class zelf zijn er ook meer dan 30 nieuwe unieke items en een reeks nieuwe runewords, en dat is stiekem ook een grote deal. Niet alleen voor de Warlock, maar omdat het oude classes opnieuw ruimte geeft voor frisse builds. Dat is één van de beste manieren om Diablo 2 te vernieuwen zonder het te herschrijven.
Het meest opvallende voorbeeld: skills die vroeger exclusief “klasse-identiteit” waren. Zo heeft de Warlock een teleport-achtige optie in zijn kit, waardoor je geen superdure oplossingen zoals Enigma (een runeword die je de teleportskill geeft) nodig hebt om op high speed bossruns te doen. Dat maakt hem hilarisch sterk, maar ook gevaarlijk voor de meta. Diablo 2 is een game waar power creep snel toxisch kan worden: als één class te veel kan, voelen alle anderen plots “oud” aan (hammerdin?). Ik geloof niet dat dit per ongeluk is. Nieuwe class komt uit, Blizzard casht in op de verkochte keys, iedereen wil die spelen, dus hij mag even shinen. Maar Blizzard zal hier waarschijnlijk nog aan sleutelen, want op dit moment is de Warlock in veel situaties gewoon de snelste route richting een endgamekarakter.
Het leuke is dat dit zelfs je “slechte” drops ineens waarde geeft. Zelfs als het item complete rommel is voor je build, telt het toch mee als progressie. En daarbovenop kun je via Chronicle-progress cosmetics vrijspelen waardoor die verzameldrang ineens ook een in-game payoff krijgt. Voor grinders en verzamelaars is dit pure dopamine.
Daarbovenop is er de prijs. 25 euro is … stevig. Zeker omdat een groot deel van de waarde hier eigenlijk in quality of life zit, en dat voelt altijd dubbel: je betaalt om frustraties weg te nemen die al jaren bestaan. De Warlock is een goede toevoeging, absoluut, maar als je het pakket bekijkt als “nieuwe class + QoL + wat items”, dan blijft het gevoel toch hangen dat er net iets meer in had mogen zitten voor dat bedrag. Zeker op vlak van loot. Er zijn nieuwe uniques en runewords, maar voor 25 euro had ik persoonlijk graag nog wat meer “build-enablers” gezien. Items die niet gewoon sterker zijn, maar die echt nieuwe speelstijlen openbreken voor meerdere classes.
En dan is er nog die eeuwige klassieker: charms. Diablo 2’s charm-systeem is iconisch, maar het blijft ook gewoon onhandig. Charms nemen inventarisruimte in, dus hoe sterker je wordt, hoe minder loot je eigenlijk kunt oprapen zonder constant towntrips te doen. Dat is altijd al een vreemd design geweest, en het is nog altijd vreemd en vooral onhandig. Project Diablo 2 heeft al lang bewezen hoe elegant een charm-inventory kan zijn: dezelfde charme en buildcrafting, zonder dat je letterlijk je rugzak moet opofferen om je personage speelbaar te houden. Zo’n aparte charm inventory had hier écht een gigantisch verschil gemaakt. Zeker nu ze toch al QoL aan het moderniseren zijn, voelt het een beetje alsof dit de grote olifant in de kamer blijft waar niemand aan durft komen.
Kortom: Reign of the Warlock is een sterke update, maar ook eentje die je eraan herinnert dat Diablo 2 nog altijd een oude koning is. Een koning met stijl en geschiedenis, maar ook met wat roest op de kroon. Laat ons hopen dat deze expansie genoeg inkomsten genereert om grotere expansions met nieuwe zones of geheel nieuwe acts mogelijk te maken.
Nog zo’n grappige anekdote: Diablo 2 was ook de reden dat ik op het Telenet Games forum beland ben, en dus later via 9Lives ook richting BeyondGaming. Dat kwam door de clan waarin ik toevallig terechtkwam. Het moet dus echt wel lukken dat ik 24 jaar later, voor de game die mij op dat pad heeft gezet, een review mag schrijven. Het voelt bijna alsof het zo moest zijn.
Het nalatenschap van een klassieker
Voor we aan de DLC beginnen, nog heel kort over Diablo 2 zelf. Dit is niet alleen een klassieker, het is zowat de grondlegger van het moderne ARPG-genre. Alles wat vandaag telt in dat genre, van Path of Exile tot zowat elke Diablo-sequel, bouwt verder op de fundering die hier gelegd werd. Het concept is simpel en tegelijk verslavend: je speelt in isometrisch perspectief, maait hordes monsters neer, en leeft voor loot. Je kiest een klasse met eigen skilltrees, verdeelt statistieken, en bouwt een specifieke “build” die draait om de synergie tussen vaardigheden, uitrusting en timing.De magie zit in die constante power spikes: nieuwe vaardigheden, level-ups, een willekeurige unieke drop die plots je hele build verandert. En omdat kaarten, monster packs en drops willekeurig zijn, voelt geen enkele run ooit helemaal hetzelfde. Diablo 2 zette ook de blauwdruk neer voor dingen die vandaag vanzelfsprekend zijn: herhaalbare runs (bosses farmen), buildcrafting als reden om opnieuw te beginnen, en een endgame nog voor het woord “endgame” zelfs gangbaar was. Co-op, trading en PvP maakten het bovendien sociaal: items en builds waren niet alleen jouw persoonlijke grind, maar ook een community-meta waar je jaren later nog echo’s van ziet.
Diablo II: Resurrected – Reign of the Warlock
En dan gebeurt er ineens iets dat vroeger compleet ondenkbaar was: een nieuwe class in Diablo 2. Voor het eerst in meer dan 25 jaar. Reign of the Warlock probeert daarmee twee dingen tegelijk te doen: de game vers houden zonder zijn ziel te slopen, en tegelijk een hoop frustraties wegvijlen met quality-of-life-updates. En verrassend genoeg lukt dat beter dan ik had verwacht. Niet perfect, sommige wijzigingen zullen puristen sowieso doen fronsen, maar als totaalpakket is dit wel de meest “speelbare” Diablo 2 ooit.De headline is natuurlijk de Warlock: een duistere tovenaar die met verboden magie demonen bindt, chaotische spreuken rondgooit en ook hybride kan spelen met meleewapens. Blizzard positioneert hem als een class die draait rond demon-binding en “eldritch”-wapens, en dat voel je ook. Dit is geen reskin van Necro of Sorc, maar een class met een eigen identiteit.
De kern draait rond demonen oproepen en binden, maar niet zoals bij de necromancer, waar je gewoon een horde skelletjes hebt die rondlopen en hun eigen ding doen. Je kiest actief welke demon je op dat moment nodig hebt, wanneer je hem inzet, en soms zelfs wanneer je hem opoffert of consumeert voor buffs. Dat geeft de Warlock een extra tactisch element aan het summoner-gedeelte.
En dat is meteen waarom hij zo fris aanvoelt in de Diablo 2-context. De klassieke classes zijn iconisch, maar vaak rechtlijnig. Sorc teleporteert en nuket, Barb schreeuwt en slaat, Necro doet voornamelijk summons en curses. De Warlock voelt meer aan alsof iemand een modern ARPG-idee in een oude engine heeft proberen te proppen. Voor een groot deel werkt dat goed, maar het wringt ook een beetje met de ouderwetse inputstructuur van Diablo 2. Hotkeys bestaan, maar ze “armen” eigenlijk alleen je volgende linker of rechtermuisklik. Je wisselt dus constant tussen skills, en dat wordt soms wat onhandig wanneer de class net gebouwd is rond veel schakelen. Een modernere action bar zou hier fantastisch zijn, maar dat zou natuurlijk een gigantische verandering zijn aan het DNA van Diablo 2, en ik snap dat Blizzard daar niet aan wil raken.
Wat wel straf is: de Warlock ondersteunt enorm veel speelstijlen. Je kunt hem spelen als pure caster met fire- en chaos vibes, als summoner-controltype, of als melee-hybride die met buffs en spectral weapon attacks werkt. En al vanaf dag één merk je dat er veel builds zijn die effectief werken. Dat experimentgevoel is exact wat Diablo 2 altijd zo leuk maakte: je start met een idee, je vindt één item, en ineens speelt je personage compleet anders dan gepland.
Naast de class zelf zijn er ook meer dan 30 nieuwe unieke items en een reeks nieuwe runewords, en dat is stiekem ook een grote deal. Niet alleen voor de Warlock, maar omdat het oude classes opnieuw ruimte geeft voor frisse builds. Dat is één van de beste manieren om Diablo 2 te vernieuwen zonder het te herschrijven.
Balans: de Warlock is momenteel veel te sterk
Maar… hij is ook gewoon heel sterk. En dat is zacht uitgedrukt. Er circuleren nu al builds die belachelijk efficiënt zijn, tot het punt dat je bijna undergeared door endgamecontent rolt alsof het normale moeilijkheidsgraad is. Sommige setups werken quasi zonder gear, wat in Diablo 2 eigenlijk ongehoord is.Het meest opvallende voorbeeld: skills die vroeger exclusief “klasse-identiteit” waren. Zo heeft de Warlock een teleport-achtige optie in zijn kit, waardoor je geen superdure oplossingen zoals Enigma (een runeword die je de teleportskill geeft) nodig hebt om op high speed bossruns te doen. Dat maakt hem hilarisch sterk, maar ook gevaarlijk voor de meta. Diablo 2 is een game waar power creep snel toxisch kan worden: als één class te veel kan, voelen alle anderen plots “oud” aan (hammerdin?). Ik geloof niet dat dit per ongeluk is. Nieuwe class komt uit, Blizzard casht in op de verkochte keys, iedereen wil die spelen, dus hij mag even shinen. Maar Blizzard zal hier waarschijnlijk nog aan sleutelen, want op dit moment is de Warlock in veel situaties gewoon de snelste route richting een endgamekarakter.
Quality-of-life: de echte winnaar op lange termijn
De Warlock is de blikvanger, maar eerlijk: de QoL-changes zijn het deel dat je het hardst voelt zodra je een paar uur gespeeld hebt. Reign of the Warlock probeert D2R minder te maken van “ik vecht tegen mijn stash en UI”, zonder er ineens Diablo IV van te maken. En dat is een moeilijke oefening, want Diablo 2-fans hebben een ingebouwde allergie voor te veel modernisering. De meeste verbeteringen zitten in het weghalen van kleine irritaties. Dingen die je al duizend keer hebt gedaan, maar die altijd nét genoeg tijd en energie kosten om ambetant te worden. En dat zijn exact de veranderingen die je pas echt apprecieert als je nadien eens teruggaat naar een oudere patch, of in dit geval, verder speelt zonder de warlock expansion.Stash tabs en stacking
Stash management krijgt eindelijk een serieuze upgrade. De dagen van runemules, overvolle tabbladen en constant heen-en-weer gesleur zijn grotendeels voorbij. Met de nieuwe stackable tabs krijg je categorieën voor gems, materials en runes, en het grote verschil is dat items nu kunnen stacken tot 99 per stack. Dat alleen al is een enorme winst. Autosort maakt het nog beter: loot wordt automatisch netjes op de juiste plek gezet, zelfs als je op een andere tab zit. En de Horadric Cube voelt ook minder als een losstaand, irritant ding, omdat alles sneller en soepeler aan elkaar hangt. Het eindresultaat is simpel: minder micromanagement, meer demonenslachting. Exact zoals Diablo hoort te zijn.Lootfilters
Volledig aanpasbare lootfilters zijn ook een gigantische stap vooruit. Eindelijk hoef je niet meer door een tapijt van arrows, low-tiergear en gold te waden om te zien of er iets interessants is gedropt. Je kan filters zo breed of zo strikt instellen als je zelf wil. En ja, het belangrijkste voordeel is natuurlijk dat belangrijke drops niet langer “verstopt” raken in rommel. Wie ooit in de stress een waardevolle drop bijna gemist heeft, weet hoe groot dit is.The Chronicle
The Chronicle is voor mij een van de tofste toevoegingen. Waar je vroeger je Holy Grail (een soort zelf uitgevonden doelstelling zoals: verzamel alle unique items, maak elk runeword, ...) zelf moest bijhouden via spreadsheets of websites, zit die voortgang nu eindelijk gewoon in de game. Het systeem is accountbreed en registreert automatisch elke unieke drop die je vindt én identificeert. Je ziet dus in één oogopslag wat je al hebt, wat je nog mist, en je kan alles sorteren en doorzoeken zonder gedoe.Het leuke is dat dit zelfs je “slechte” drops ineens waarde geeft. Zelfs als het item complete rommel is voor je build, telt het toch mee als progressie. En daarbovenop kun je via Chronicle-progress cosmetics vrijspelen waardoor die verzameldrang ineens ook een in-game payoff krijgt. Voor grinders en verzamelaars is dit pure dopamine.
Endgame tweaks: Terror Zones en nieuwe doelen
Een van de pijnpunten in D2R was dat endgame soms aanvoelde als hetzelfde rondje, maar dan efficiënter. Reign of the Warlock probeert dat op te frissen met endgame-aanpassingen rond Terror Zones, extra doelen en zelfs een nieuwe grote boss encounter zoals Uber Ancients. Dat vind ik persoonlijk een goeie zet, omdat Diablo 2 endgame altijd “self-made” was. Als je die bestaande loop interessanter maakt en er nieuwe redenen aan toevoegt om te loggen, blijft de game langer levend zonder dat je de basisformule sloopt. Al hoop ik stiekem dat we in de toekomst wel een echte endgamemodus krijgen, zonder de huidige manier van spelen inferieur te maken. Want anno 2026 is het voor mij net iets te repetitief en is het vooral de nostalgie die het hem doet voor mij.De mindere kantjes: Diablo 2 blijft een game van bijna dertig jaar oud.
Hoe hard ik ook geniet van al die nostalgie met een nieuwe class en al die QoL-upgrades: Diablo 2 blijft Diablo 2, en dat betekent dat sommige ouderdomskwaaltjes gewoon blijven steken. De grootste blijft voor mij het gebrek aan een echte, moderne endgame. Terror Zones en nieuwe bosses zijn leuke extra’s, maar het blijft uiteindelijk variaties op hetzelfde recept: dezelfde gebieden, dezelfde runs. In 2026, met ARPG’s zoals Path of Exile die je een compleet “mapping”-systeem geven als eindeloze speeltuin, voelt Diablo 2 nog altijd een beetje alsof je endgame zelf moet verzinnen. En dat heeft charme, maar tegelijk ook beperkingen. Een soort “maps”-systeem in Diablo 2 zou eerlijk gezegd ideaal zijn: iets dat je blijft voeden met nieuwe variatie en goals, zonder dat je enkel bosses aan het herhalen bent tot je ogen vierkant staan.Diablo 2 in 2026 blijft zalig, maar soms voelt endgame nog altijd alsof je zelf je eigen endgame moet verzinnen.
Daarbovenop is er de prijs. 25 euro is … stevig. Zeker omdat een groot deel van de waarde hier eigenlijk in quality of life zit, en dat voelt altijd dubbel: je betaalt om frustraties weg te nemen die al jaren bestaan. De Warlock is een goede toevoeging, absoluut, maar als je het pakket bekijkt als “nieuwe class + QoL + wat items”, dan blijft het gevoel toch hangen dat er net iets meer in had mogen zitten voor dat bedrag. Zeker op vlak van loot. Er zijn nieuwe uniques en runewords, maar voor 25 euro had ik persoonlijk graag nog wat meer “build-enablers” gezien. Items die niet gewoon sterker zijn, maar die echt nieuwe speelstijlen openbreken voor meerdere classes.
En dan is er nog die eeuwige klassieker: charms. Diablo 2’s charm-systeem is iconisch, maar het blijft ook gewoon onhandig. Charms nemen inventarisruimte in, dus hoe sterker je wordt, hoe minder loot je eigenlijk kunt oprapen zonder constant towntrips te doen. Dat is altijd al een vreemd design geweest, en het is nog altijd vreemd en vooral onhandig. Project Diablo 2 heeft al lang bewezen hoe elegant een charm-inventory kan zijn: dezelfde charme en buildcrafting, zonder dat je letterlijk je rugzak moet opofferen om je personage speelbaar te houden. Zo’n aparte charm inventory had hier écht een gigantisch verschil gemaakt. Zeker nu ze toch al QoL aan het moderniseren zijn, voelt het een beetje alsof dit de grote olifant in de kamer blijft waar niemand aan durft komen.
Kortom: Reign of the Warlock is een sterke update, maar ook eentje die je eraan herinnert dat Diablo 2 nog altijd een oude koning is. Een koning met stijl en geschiedenis, maar ook met wat roest op de kroon. Laat ons hopen dat deze expansie genoeg inkomsten genereert om grotere expansions met nieuwe zones of geheel nieuwe acts mogelijk te maken.
Conclusie
Diablo II: Resurrected – Reign of the Warlock is de meest frisse injectie die D2R had kunnen krijgen: een nieuwe class die écht anders speelt, en een pak QoL-updates die het dagelijkse grind veel aangenamer maken. De Warlock is momenteel wel aan de sterke kant (lees: hij breekt de meta compleet), dus balanspatches lijken bijna onvermijdelijk. Als je al jaren Diablo II speelt, is dit een perfecte reden om terug in te loggen. En als je D2R ooit hebt laten vallen omdat het “te veel gedoe” was, dan is dit misschien net de update die het terug doet klikken. Voor 25 euro had het wat meer mogen zijn, maar los daarvan blijft het wel een ijzersterke toevoeging aan één van de beste games ooit gemaakt.
Pro
- Heerlijke QOL changes
- Warlock is een knap staaltje class design
Con
- Iets te duur voor wat het is
- Warlock is overpowered
- Charms zijn nog steeds onhandig
8
Over
Beschikbaar vanaf
11 februari 2026
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 4
- PlayStation 5
- Xbox One
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Hack and slash
- Retro
- RPG
Ontwikkelaar
- Blizzard Entertainment
Uitgever
- Blizzard Entertainment
