Hoewel Michael Menzel niet veel bordspellen heeft ontwikkeld, is het wel een gekende naam in het bordspelwereldje. Hij is namelijk de bedenker van de Legends of Andor-spellen en die zijn natuurlijk razend populair. Daarnaast bedacht hij enkele jaren geleden ook The Adventures of Robin Hood, een spel dat ook door 999 Games werd uitgegeven met de naam De Avonturen van Robin Hood. In Drakenherders smijt hij het coöperatieve gedeelte dat aanwezig is in de twee eerder vernoemde games overboord, maar wat is het nieuwe bordspel dan wel? Dat kom je in deze review te weten.
Andor en Robin Hood zijn zoals reeds gezegd coöperatieve spellen. En in tegenstelling tot Drakenherders
zijn het spellen die toch een namiddagje kunnen duren. Niets van dat in Drakenherders dus, waarbij je afhankelijk van het aantal spelers een twintig tot dertig minuten met het spel bezig bent. Daarbij is de spelopzet niet meegerekend, want die is wat aan de lange kant. Allereerst zijn er twee stapels met drakenkaarten, die trouwens heel schattige artwork hebben. Die worden afzonderlijk van elkaar geschud en in twee stapels naast elkaar geplaatst, waarbij van elke stapel één kaart wordt opengedraaid en eronder wordt gelegd. De twee gedekte stapels worden samen het magische boek. Daarnaast zijn er kristallen en een aantal soorten fiches die gedekt als voorraad worden geplaatst, maar de grootste voorbereiding vindt plaats bij de amuletdelen. Afhankelijk van het aantal spelers moeten er een aantal gedekt uit het spel worden gehaald. Daarna moeten ze volgens waarde worden gesorteerd en in oplopende volgorde op stapels worden geplaatst. En dat is wel een werkje ...
Als je aan de beurt bent, moet je minstens één drakenkaart van één van de twee stapels nemen, met een maximum van drie stuks. Eens je dat gedaan hebt, mag je drakenkaarten voor je neerleggen. Het neerleggen van kaarten levert een beloning op. Zowel punten als voordelen voor toekomstige beurten horen daarbij. Er is wel een voorwaarde voor het neerleggen van kaarten, want daarvoor geldt er wat er op het magische boek staat. Links wordt vermeld hoeveel kaarten je moet afleggen, aan de rechterzijde staat er welke kleur de drakenkaarten moeten hebben. Gelukkig heb je het ook een beetje zelf in de hand, want je mag als actieve speler beide helften van het magische boek aanpassen met kaarten uit je hand. Zo kun je het aantal af te leggen kaarten aanpassen, maar bijvoorbeeld ook de vereiste kleur. En als het echt tegenzit, kun je zelfs beide helften aanpassen. Hiermee verlies je dus wel twee handkaarten, kaarten die misschien belangrijk zijn in toekomstige beurten. Hoe dan ook is er bij het trekken van kaarten geluk gemoeid, want je hebt uiteraard niet in de hand wat er tevoorschijn komt. In veel gevallen krijg je daarmee een beetje te maken met het push-your-luck element.
Voorts gebruikte ik dit systeem ook om de medespelers dwars te liggen. Als de actieve speler diens beurt heeft beëindigd, is het namelijk aan de andere spelers in spelersvolgorde. Zij mogen het magische boek niet aanpassen, maar mogen wel kaarten afleggen als ze dit willen. Als je ziet dat iedereen maar twee of drie kaarten in de hand heeft, kun je proberen een vier of een vijf neer te leggen, zodat de rest niet kan profiteren van jouw beurt. Eens iedereen eventueel aan de beurt is geweest, wordt de volgende speler de actieve speler en wordt er terug begonnen met het nemen van een aantal kaarten.
De meeste punten haal je uit de bonussen die je krijgt bij het plaatsen van drakenkaarten. Zo kun je kristallen krijgen die je in staat stellen in een toekomstige beurt eventueel een vierde kaart te nemen. Een ei levert vier punten op, maar de speler met de meeste eieren mag zo'n fiche omdraaien en scoort daardoor zestien punten. De amuletdelen zijn misschien de belangrijkste bron van punten, al hangt het af hoe je speelt. De amuletdelen worden namelijk in oplopende volgorde volgens waarde geplaatst en meestal moet je de laagste waarde pakken. Maar ... eens die waarde op is (de laagste waarde is één punt, de volgende waarde is vier punten), wordt de volgende waarde de laagste. In dit geval dus vier. Neem je zelf dat ene punt, of wacht je tot je een fiche van vier punten mag nemen? Daarnaast zijn er ook beloningen die je de hoogste waarde geven, maar hier geldt het andersom. Eens de hoogste waarde op is (twintig punten), wordt de volgende hoogste waarde het nieuwe maximum (zestien punten). Het is een beetje een kat- en muisspelletje, waarbij je maximaal probeert te profiteren van de hogere waarden van de amuletten.
Daarnaast zijn er ook nog jokerdraken met waarde zes die een aparte stapel vormen. Deze maken onderdeel uit van een beloning en kun je zowel als een draak inzetten, maar ook als waarde zes om het boek te veranderen. Maar ... In dat laatste geval zorg je er dus voor dat deze draak op het magische boek terechtkomt en de andere spelers dus deze kunnen grijpen. Ook dit zorgt voor het afwegen van voordelen tegenover de nadelen. Nu ik het over nadelen heb, kan ik misschien de kans grijpen om nog een 'nadeel' van het spel te vermelden. Zo heeft het thema in se weinig toegevoegde waarde, maar de schattigheid van de draakjes doet me dit punt eigenlijk snel vergeten. Hoe dan ook is Drakenherders een klein, fijn en snel te spelen spel (als je maar even het klaarmaken van de amuletten vergeet).
Andor en Robin Hood zijn zoals reeds gezegd coöperatieve spellen. En in tegenstelling tot Drakenherders
Schattige draken stelen de show
Er wordt een startspeler bepaald die begint zonder kaarten, maar de volgende spelers krijgen wel een aantal startkaarten. De eerste speler na de startspeler krijgt er één, de volgende twee en de eventueel vierde speler (de derde speler na de startspeler) krijgt drie startkaarten. Hierdoor is er niet direct een nadeel aan het niet kunnen starten van het spel. Eens je de voorbereiding achter de rug hebt, is het eindelijk tijd om het echte werk te verrichten: drakenherder spelen. Hierbij wil je zoveel mogelijk punten scoren en daarvoor zijn er een aantal mogelijkheden. Zo geven de diverse fiches die je door bepaalde voorwaarden behaalt een aantal punten, maar ook de draken leveren zelf punten op. En ik vertel je graag hoe.Drakenherders heeft bijzonder schattige artwork.
Als je aan de beurt bent, moet je minstens één drakenkaart van één van de twee stapels nemen, met een maximum van drie stuks. Eens je dat gedaan hebt, mag je drakenkaarten voor je neerleggen. Het neerleggen van kaarten levert een beloning op. Zowel punten als voordelen voor toekomstige beurten horen daarbij. Er is wel een voorwaarde voor het neerleggen van kaarten, want daarvoor geldt er wat er op het magische boek staat. Links wordt vermeld hoeveel kaarten je moet afleggen, aan de rechterzijde staat er welke kleur de drakenkaarten moeten hebben. Gelukkig heb je het ook een beetje zelf in de hand, want je mag als actieve speler beide helften van het magische boek aanpassen met kaarten uit je hand. Zo kun je het aantal af te leggen kaarten aanpassen, maar bijvoorbeeld ook de vereiste kleur. En als het echt tegenzit, kun je zelfs beide helften aanpassen. Hiermee verlies je dus wel twee handkaarten, kaarten die misschien belangrijk zijn in toekomstige beurten. Hoe dan ook is er bij het trekken van kaarten geluk gemoeid, want je hebt uiteraard niet in de hand wat er tevoorschijn komt. In veel gevallen krijg je daarmee een beetje te maken met het push-your-luck element.
Het magische boek beïnvloeden
Het toffe is dat je zelf invloed hebt op het magische boek, want je bent niet verplicht om meer dan één kaart te nemen en je kunt risico's nemen. Stel dat je na het nemen van een enkele kaart een ideale combinatie hebt op het magische boek, dan weet je dat dit magische boek verandert als je een van de opengedraaide kaarten neemt. De weggenomen kaart wordt namelijk onmiddellijk aangevuld. Hierdoor kan het gebeuren dat je plots niet meer kunt. Het kan natuurlijk ook de andere richting uitgaan. Stel dat de groene drakenkaart openligt en daarvan heb je er reeds drie in je hand. Dan is (bij mij althans) de kans groot dat je enkel kaarten neemt aan de linkerzijde, want die veranderen de waarde en niet de kleur. Als er eerst een waarde vijf openligt, kun je maximaal drie kaarten nemen om hopelijk aan de correcte waarde te komen.Voorts gebruikte ik dit systeem ook om de medespelers dwars te liggen. Als de actieve speler diens beurt heeft beëindigd, is het namelijk aan de andere spelers in spelersvolgorde. Zij mogen het magische boek niet aanpassen, maar mogen wel kaarten afleggen als ze dit willen. Als je ziet dat iedereen maar twee of drie kaarten in de hand heeft, kun je proberen een vier of een vijf neer te leggen, zodat de rest niet kan profiteren van jouw beurt. Eens iedereen eventueel aan de beurt is geweest, wordt de volgende speler de actieve speler en wordt er terug begonnen met het nemen van een aantal kaarten.
Een hoop punten sprokkelen
Er gelden een aantal voorwaarden voor het neerleggen van je drakenkaarten, al is dat beperkt. Er zijn vier kleuren en elke kleur wordt apart in één kolom geplaatst. Alle witte draken komen dus op elkaar te liggen. Twee kolommen vormen geen probleem. De miserie begint pas bij de derde kolom, omdat je dan een kolom insluit (een kolom komt dan tussen twee andere te liggen). De ingesloten kolom kun je gedurende de rest van het spel namelijk niet meer gebruiken. Eens je vier kleuren voor je neer hebt liggen, zijn er twee onbruikbare kleuren. Dit zorgt voor een evenwichtsoefening, want wanneer wil je de derde en vierde kleur spelen? Er is namelijk een puntenvoordeel voor de eerste spelers die alle vier de kleuren spelen.Er zijn allerhande manieren om punten te scoren.
De meeste punten haal je uit de bonussen die je krijgt bij het plaatsen van drakenkaarten. Zo kun je kristallen krijgen die je in staat stellen in een toekomstige beurt eventueel een vierde kaart te nemen. Een ei levert vier punten op, maar de speler met de meeste eieren mag zo'n fiche omdraaien en scoort daardoor zestien punten. De amuletdelen zijn misschien de belangrijkste bron van punten, al hangt het af hoe je speelt. De amuletdelen worden namelijk in oplopende volgorde volgens waarde geplaatst en meestal moet je de laagste waarde pakken. Maar ... eens die waarde op is (de laagste waarde is één punt, de volgende waarde is vier punten), wordt de volgende waarde de laagste. In dit geval dus vier. Neem je zelf dat ene punt, of wacht je tot je een fiche van vier punten mag nemen? Daarnaast zijn er ook beloningen die je de hoogste waarde geven, maar hier geldt het andersom. Eens de hoogste waarde op is (twintig punten), wordt de volgende hoogste waarde het nieuwe maximum (zestien punten). Het is een beetje een kat- en muisspelletje, waarbij je maximaal probeert te profiteren van de hogere waarden van de amuletten.
Je wordt altijd beloond
De speler die een amulet voltooit (als je drie amuletdelen hebt), wordt beloond met een parel. Ook deze parel levert punten op. Je merkt het dus al: er zijn een aantal manieren om punten te scoren. Gedurende het volledige spel blijven alle fiches trouwens gedekt liggen, waardoor je moeilijk kunt inschatten wie hoeveel punten heeft. Dat zorgde op het einde van het spel regelmatig voor een verrassing. Het spel is, afhankelijk van het aantal spelers, voorbij vanaf er gezamenlijk een aantal amuletten worden voltooid. Wie het na een aantal spelletjes wel gezien heeft, kan nog de extra module met kisten toevoegen. Er zijn er zes, maar er wordt maar eentje willekeurig toegevoegd. Deze kist kan door iedereen worden gespeeld door het afgeven van een kristal en dit maximaal één keer per beurt. Deze kisten hebben een grote invloed op het spel. Zo geeft de Schemerfluit je bijvoorbeeld de mogelijkheid om alle net afgelegde kaarten, op één na, terug op hand te nemen. Deze modus wordt wel pas aangeraden nadat je het al enkele keren hebt gespeeld.Daarnaast zijn er ook nog jokerdraken met waarde zes die een aparte stapel vormen. Deze maken onderdeel uit van een beloning en kun je zowel als een draak inzetten, maar ook als waarde zes om het boek te veranderen. Maar ... In dat laatste geval zorg je er dus voor dat deze draak op het magische boek terechtkomt en de andere spelers dus deze kunnen grijpen. Ook dit zorgt voor het afwegen van voordelen tegenover de nadelen. Nu ik het over nadelen heb, kan ik misschien de kans grijpen om nog een 'nadeel' van het spel te vermelden. Zo heeft het thema in se weinig toegevoegde waarde, maar de schattigheid van de draakjes doet me dit punt eigenlijk snel vergeten. Hoe dan ook is Drakenherders een klein, fijn en snel te spelen spel (als je maar even het klaarmaken van de amuletten vergeet).
Conclusie
Het uiterst schattige Drakenherders is een kort, fijn spel geworden waarbij geluk toch wel een rolletje krijgt. Gelukkig kun je wel wat invloed uitoefenen om het geluk tot een minimum te beperken. Er is heel weinig downtime, want niet alleen gaan de beurten erg snel, iedereen kan potentieel ook aan de slag in andermans beurt. Degene met de meeste punten wint op het einde van het spel, al is de weg ernaartoe er eentje van vele mogelijkheden. Drakeneieren, amuletten, parels, ... Je waant je direct schatrijk.
Alle foto's werden aangeleverd door Wouter Debisschop. Meer knappe foto's vind je op zijn Instagram-pagina Tabletopping.
Alle foto's werden aangeleverd door Wouter Debisschop. Meer knappe foto's vind je op zijn Instagram-pagina Tabletopping.
Pro
- Weinig downtime
- Schattige artwork
- Speelt heel vlot
- Extra module voegt variatie toe
Con
- Toch wel wat geluk mee gemoeid
- Voorbereiding met amuletten wat onhandig
- Het thema voegt niet bijzonder veel toe
8
Over
Uitgever
- 999 Games
Designer
Michael Menzel
Aantal spelers
2-4
Tijdsduur
20 minuten
