Eind vorig jaar bracht ontwikkelaar Honig Studios het spel El Hijo: A Wild West Tale naar pc en nu, enkele maanden later, zijn de consoles aan de beurt. Hierin ga je als klein jongetje al sluipend het leven tegemoet, maar lukt dat ook op console? Je leest het in deze review.
El Hijo: A Wild West Tale is een spaghettiwestern-spel waarin stealth het belangrijkste element is. Maar vooraleer je ongezien je ding moet doen, krijg je eerst een mooi inleidingsfilmpje te zien. In deze openingsscène zien we dat de jongen gescheiden wordt van zijn moeder en in een klooster terechtkomt. Ze werden namelijk na het overlijden van de man des huizes door bandieten achternagezeten nadat die laatsten hun huis in brand hadden gestoken. In dat klooster wordt de jongen opgevoed door kloosterlingen, maar dat is niet naar zijn zin. Jij begeleidt de jongeman en probeert te ontsnappen uit dat klooster, in de hoop dat hij zijn moeder terugvindt.
Als een dief in de nacht sluipen
Eens je het begeleidende filmpje achter de rug hebt, kan het echte werk beginnen. Nu is het zaak om ongezien elk level te doorkruisen, waarna je het volgende level voor de kiezen krijgt. Met dertig levels die steeds uitgebreider worden heb je alleszins heel wat uitdagingen voor de boeg. In de eerste levels staat het klooster in het middelpunt en moet je ongezien langs de kloosterlingen sluipen. Later staan echter ook een meedogenloos stuk woestijn en een grensstad vol criminaliteit en schurken op het menu. Starten doe je het spel zonder vaardigheden, maar al snel leer je enkele kneepjes van het vak om het sluipen iets eenvoudiger te maken. Zo kan je stenen gooien om je tegenstanders af te leiden en een andere kant te doen opkijken, waardoor jij je ding kan doen. Ook een speelgoedsoldaatje als afleidingsmanoeuvre gebruiken leer je al snel aan.
Naast deze hulpmiddeltjes moet je ook gebruikmaken van de schaduw. Als je in de schaduw staat, kunnen de vijanden je niet zien. Loop je echter in het licht en kom je in hun gezichtsveld, dan zetten ze de achtervolging in. Weet je je hierbij snel genoeg te verstoppen in de schaduw, dan ben je weer veilig. Ook andere voorwerpen, zoals vazen en gordijnen, zal je moeten gebruiken om je ongezien een weg te banen door de verschillende levels. Op dat vlak verandert de game dus nooit, de opzet blijft continu hetzelfde: ongezien van punt A naar punt B bewegen. Hierdoor kan het spel na verloop van tijd toch wat eentonig worden. De nieuw aangeleerde vaardigheden bieden hierbij niet genoeg variatie om niet als repetitief over te komen.
Wordt vrij snel repetitief
Terwijl je de diverse levels verkent, kan je ook andere kinderen inspireren om te ontsnappen en zo vind je er in elk level wel. Deze kinderen tellen als de verzamelvoorwerpen die je tegenwoordig in elk spel tegenkomt en zorgen ervoor dat je de levels iets beter gaat verkennen. Dat houdt echter ook in dat de pakkans groter is dan wanneer je de snelste weg zoekt naar punt B en aangezien de levels steeds uitdagender worden, wordt dat geen eenvoudige opgave. Dat heeft voornamelijk ook te maken met dat je op bepaalde punten alles erg goed moet timen en je op die cruciale punten net geen kans hebt om nog tijdig te ontsnappen. Dat resulteert dan in het opnieuw spelen van bepaalde stukken, wat de repetiviteit nog iets meer in de hand werkt.
Gelukkig maakt het mooi gebrachte verhaal in een knap getekende stijl veel goed. En hoewel er geen woord wordt gesproken in het spel, wordt al snel duidelijk hoe de vork aan de steel zit. Ook de graphics tijdens de gameplay kunnen mij bekoren. Die zijn simpel gehouden, maar ogen speels in een cartoony stijl. Het spel haalt slechts dertig frames per seconde, maar bij een spel als El Hijo: A Wild West Tale stoort dit door de erg trage gameplay niet.
El Hijo: A Wild West Tale is een spaghettiwestern-spel waarin stealth het belangrijkste element is. Maar vooraleer je ongezien je ding moet doen, krijg je eerst een mooi inleidingsfilmpje te zien. In deze openingsscène zien we dat de jongen gescheiden wordt van zijn moeder en in een klooster terechtkomt. Ze werden namelijk na het overlijden van de man des huizes door bandieten achternagezeten nadat die laatsten hun huis in brand hadden gestoken. In dat klooster wordt de jongen opgevoed door kloosterlingen, maar dat is niet naar zijn zin. Jij begeleidt de jongeman en probeert te ontsnappen uit dat klooster, in de hoop dat hij zijn moeder terugvindt.
Als een dief in de nacht sluipen
Eens je het begeleidende filmpje achter de rug hebt, kan het echte werk beginnen. Nu is het zaak om ongezien elk level te doorkruisen, waarna je het volgende level voor de kiezen krijgt. Met dertig levels die steeds uitgebreider worden heb je alleszins heel wat uitdagingen voor de boeg. In de eerste levels staat het klooster in het middelpunt en moet je ongezien langs de kloosterlingen sluipen. Later staan echter ook een meedogenloos stuk woestijn en een grensstad vol criminaliteit en schurken op het menu. Starten doe je het spel zonder vaardigheden, maar al snel leer je enkele kneepjes van het vak om het sluipen iets eenvoudiger te maken. Zo kan je stenen gooien om je tegenstanders af te leiden en een andere kant te doen opkijken, waardoor jij je ding kan doen. Ook een speelgoedsoldaatje als afleidingsmanoeuvre gebruiken leer je al snel aan.
El Hijo staat garant voor toffe puzzels, maar wordt na verloop van tijd repetitief.
Naast deze hulpmiddeltjes moet je ook gebruikmaken van de schaduw. Als je in de schaduw staat, kunnen de vijanden je niet zien. Loop je echter in het licht en kom je in hun gezichtsveld, dan zetten ze de achtervolging in. Weet je je hierbij snel genoeg te verstoppen in de schaduw, dan ben je weer veilig. Ook andere voorwerpen, zoals vazen en gordijnen, zal je moeten gebruiken om je ongezien een weg te banen door de verschillende levels. Op dat vlak verandert de game dus nooit, de opzet blijft continu hetzelfde: ongezien van punt A naar punt B bewegen. Hierdoor kan het spel na verloop van tijd toch wat eentonig worden. De nieuw aangeleerde vaardigheden bieden hierbij niet genoeg variatie om niet als repetitief over te komen.
Wordt vrij snel repetitief
Terwijl je de diverse levels verkent, kan je ook andere kinderen inspireren om te ontsnappen en zo vind je er in elk level wel. Deze kinderen tellen als de verzamelvoorwerpen die je tegenwoordig in elk spel tegenkomt en zorgen ervoor dat je de levels iets beter gaat verkennen. Dat houdt echter ook in dat de pakkans groter is dan wanneer je de snelste weg zoekt naar punt B en aangezien de levels steeds uitdagender worden, wordt dat geen eenvoudige opgave. Dat heeft voornamelijk ook te maken met dat je op bepaalde punten alles erg goed moet timen en je op die cruciale punten net geen kans hebt om nog tijdig te ontsnappen. Dat resulteert dan in het opnieuw spelen van bepaalde stukken, wat de repetiviteit nog iets meer in de hand werkt.
Gelukkig maakt het mooi gebrachte verhaal in een knap getekende stijl veel goed. En hoewel er geen woord wordt gesproken in het spel, wordt al snel duidelijk hoe de vork aan de steel zit. Ook de graphics tijdens de gameplay kunnen mij bekoren. Die zijn simpel gehouden, maar ogen speels in een cartoony stijl. Het spel haalt slechts dertig frames per seconde, maar bij een spel als El Hijo: A Wild West Tale stoort dit door de erg trage gameplay niet.
Conclusie
Ik heb me vermaakt met El Hijo: A Wild West Tale, maar er zat net iets meer in. Het spel voelt na een tijd erg repetitief aan en dat is zonde. Het spel introduceert nochtans enkele nieuwe vaardigheden en zelfs een ander speelbaar personage, maar vernieuwt op dat vlak net niet genoeg om het gedurende de dertig levels boeiend te houden. Het level design en de toffe graphics sprokkelen dan wel weer enkele puntjes bij elkaar.
Pro
- Verhaal wordt mooi gebracht
- Dertig gevarieerde levels
Con
- Repetitief
7
Over
Beschikbaar vanaf
3 december 2020
Gespeeld op
- PlayStation 4
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
- PlayStation 4
- Xbox One
Ontwikkelaar
- Honig Studios
Uitgever
- HandyGames
Website
Laatst bewerkt:
