“War never changes.” Het is de iconische zin waarmee Bethesda’s Fallout-games generaties gamers hebben verwelkomd. Nu probeert Amazon samen met Bethesda Game Studios hetzelfde te doen op televisie. In aanloop naar het tweede seizoen, dat in december van start gaat, verschijnt de serie voor het eerst op fysieke media. De 4K-uitgave neemt ons mee naar het Wasteland, vol retrofuturistische charme, verwoeste steden, brute gevaren en een flinke scheut absurditeit. Het resultaat is een zeldzaam geslaagde videogame-adaptatie, al is deze voor mij niet helemaal perfect.
Hoe verfilm je een gamefranchise die draait om vrijheid? Waar de speler zelf bepaalt waar hij heen gaat, wie hij vertrouwt en welke keuzes het verhaal een andere wending geven? Regisseur Jonathan Nolan, die de eerste drie afleveringen maakte en ook producer is, gaf het antwoord in de commentaartrack bij aflevering één van Fallout
. Je doet het simpelweg door drie verschillende personages te volgen, elk met hun beperkte kennis van de wereld.
Maximus (Aaron Moten) is een wees binnen de Brotherhood of Steel en moet als schildknaap dienen voor Knight Titus. Zijn missie is om ontsnapte Enclave-leden op te sporen. Gaandeweg ontdekt hij steeds meer over de donkere kanten van de Brotherhood en moet hij kiezen wat dat voor hem betekent. The Ghoul (Walton Goggins) was ooit Cooper Howard, een acteur met een glamourleven voor de bommen vielen. Nu is hij een cynische overlever die met meer kennis rondloopt dan wie ook. Tragisch, komisch en hard tegelijk. Hij is een symbool van hoe het Wasteland alles verteert, maar geeft ons ook korte blikken terug naar de tijd vóór de nucleaire ramp.
Toch zijn er duidelijke minpunten. De scènes in Vault 33, zodra Lucy vertrokken is, vertragen het tempo te veel. Er wordt een mysterie opgezet over de inbraak en de verborgen connecties met het verleden, maar dat voelt minder meeslepend dan de verhaallijnen in de buitenwereld. Het tempo is sowieso een struikelblok: flashbacks keren te vaak terug, muzikale cues worden herhaald, en het verhaal blijft soms te lang op dezelfde plek hangen. Het doet denken aan de games, waar je eindeloos sidequests afwerkt voordat de hoofdlijn weer verdergaat. In een serie voelt dat echter minder bevredigend.
Na acht afleveringen krijg je wel antwoorden op een paar mysteries, maar de belangrijkste vragen blijven open. Sommige verhaallijnen worden afgerond zonder dat je precies begrijpt wat de drijfveren van de personages waren. Het teast wel seizoen twee dat ons naar New Vegas zal brengen. Maar het voelt tegelijk alsof de kijker te weinig terugkrijgt voor de investering van een volledig seizoen. Net zoals Nolans Westworld creëren ze een zeer mysterieus en interessant verhaal vol sfeer, het is alleen te hopen dat dit schrijversteam wel echt weet waar ze naartoe aan het werken zijn en niet de afgrond ingaat zoals dat vanaf het tweede seizoen van Westworld het geval was.
Minder overtuigend zijn de digitale effecten. Het gevecht met de gemuteerde beer tegenover een power armor van The Brotherhood, de zwakke gezichtsverjongingen of een cycloop, halen het niet van praktische effecten. Dat of een gezonde mix van beide blijft gewoon de gouden standaard. Het geluid is daarentegen een absoluut hoogtepunt. De Dolby Atmos-mix knalt uit je speakers met diepe bassen die de kracht van het Wasteland en de Power Armors van de Brotherhood tastbaar maken. Dialogen, actie en explosies zijn perfect in balans zodat je nooit naar de afstandsbediening hoeft te grijpen.
Ook de extra’s zijn rijkelijk aanwezig. Op de eerste disc staat een commentaartrack met Jonathan Nolan en Walton Goggins bij de aflevering The End. Goggins toont vooral interesse in technische details en het making of-proces, al wordt hij vaak onderbroken door Nolan, die zichzelf wat te graag hoort praten, wat soms irritant is. Andere extra’s zoals Creating the Wasteland, The Costumes of Fallout en Prosthetics & Make-up Gone Nuclear geven een boeiende blik achter de schermen. Ze maken duidelijk hoeveel vakmanschap er bij de productie komt kijken. Op de derde disc is de commentaartrack zelfs visueel te volgen, wat ik persoonlijk veel interessanter vond dan enkel de audio.
Hoe verfilm je een gamefranchise die draait om vrijheid? Waar de speler zelf bepaalt waar hij heen gaat, wie hij vertrouwt en welke keuzes het verhaal een andere wending geven? Regisseur Jonathan Nolan, die de eerste drie afleveringen maakte en ook producer is, gaf het antwoord in de commentaartrack bij aflevering één van Fallout
Character creation
Die aanpak werkt verrassend goed. De serie volgt drie hoofdfiguren die hun eigen weg zoeken, maar elkaar vroeg of laat kruisen en uiteindelijk allemaal bij hetzelfde punt belanden. Lucy (Ella Purnell) is de optimistische Vault-dweller uit Vault 33. Zij verlaat de veilige cocon van ondergrondse regels om haar ontvoerde vader te zoeken. Haar traject doet sterk denken aan de games: een tocht vol zijwegen, morele dilemma’s en harde confrontaties. Ze leert al snel dat “Vault dwellers, an endangered species, are here.” en dat “This place is indifferent to your world of rules and laws.” Haar reis verandert al snel van Okey Dokey naar I hate it up here.Maximus (Aaron Moten) is een wees binnen de Brotherhood of Steel en moet als schildknaap dienen voor Knight Titus. Zijn missie is om ontsnapte Enclave-leden op te sporen. Gaandeweg ontdekt hij steeds meer over de donkere kanten van de Brotherhood en moet hij kiezen wat dat voor hem betekent. The Ghoul (Walton Goggins) was ooit Cooper Howard, een acteur met een glamourleven voor de bommen vielen. Nu is hij een cynische overlever die met meer kennis rondloopt dan wie ook. Tragisch, komisch en hard tegelijk. Hij is een symbool van hoe het Wasteland alles verteert, maar geeft ons ook korte blikken terug naar de tijd vóór de nucleaire ramp.
The feel of Fallout
De makers hebben de serie doorspekt met referenties en easter eggs. De kostuums, de iconische wapens, de details in de decors, het voelt allemaal vertrouwd. Zelfs The Ghoul met zijn meer dan herkenbare quote: “The wasteland gots its own golden rule: thou shall get sidetracked by bullshit every goddamn time.” De soundtrack met jaren ’50- en ’60-hits doet de rest, wrang en ironisch tegenover het geweld op het scherm.The wasteland gots its own golden rule: thou shall get sidetracked by bullshit every goddamn time.
Toch zijn er duidelijke minpunten. De scènes in Vault 33, zodra Lucy vertrokken is, vertragen het tempo te veel. Er wordt een mysterie opgezet over de inbraak en de verborgen connecties met het verleden, maar dat voelt minder meeslepend dan de verhaallijnen in de buitenwereld. Het tempo is sowieso een struikelblok: flashbacks keren te vaak terug, muzikale cues worden herhaald, en het verhaal blijft soms te lang op dezelfde plek hangen. Het doet denken aan de games, waar je eindeloos sidequests afwerkt voordat de hoofdlijn weer verdergaat. In een serie voelt dat echter minder bevredigend.
Na acht afleveringen krijg je wel antwoorden op een paar mysteries, maar de belangrijkste vragen blijven open. Sommige verhaallijnen worden afgerond zonder dat je precies begrijpt wat de drijfveren van de personages waren. Het teast wel seizoen twee dat ons naar New Vegas zal brengen. Maar het voelt tegelijk alsof de kijker te weinig terugkrijgt voor de investering van een volledig seizoen. Net zoals Nolans Westworld creëren ze een zeer mysterieus en interessant verhaal vol sfeer, het is alleen te hopen dat dit schrijversteam wel echt weet waar ze naartoe aan het werken zijn en niet de afgrond ingaat zoals dat vanaf het tweede seizoen van Westworld het geval was.
Praktische perfectie, digitale missers
Visueel wisselt de kwaliteit sterk. De sets zijn prachtig gemaakt, je waant je meteen in de wereld van de games. Van roestige schuilkelders tot stoffige outposts, met veel aandacht voor kostuums en praktische effecten. Op dat vlak blinkt de serie uit en geeft het me zelfs hoop voor een toekomstige verfilming van BioShock. Fallout werd gefilmd op 35mm, wat zorgt voor een mooie diepte en detail, vaak met een charmante grainlaag. Alleen in de eerste aflevering was die filmgrain zo nadrukkelijk aanwezig dat het stoorde. Gelukkig is dat later in het seizoen minder het geval. Vooral op de shoots on location zoals in Namibië en op de grootse sets, zie je pas hoe indrukwekkend de serie kan zijn.Minder overtuigend zijn de digitale effecten. Het gevecht met de gemuteerde beer tegenover een power armor van The Brotherhood, de zwakke gezichtsverjongingen of een cycloop, halen het niet van praktische effecten. Dat of een gezonde mix van beide blijft gewoon de gouden standaard. Het geluid is daarentegen een absoluut hoogtepunt. De Dolby Atmos-mix knalt uit je speakers met diepe bassen die de kracht van het Wasteland en de Power Armors van de Brotherhood tastbaar maken. Dialogen, actie en explosies zijn perfect in balans zodat je nooit naar de afstandsbediening hoeft te grijpen.
Ook de extra’s zijn rijkelijk aanwezig. Op de eerste disc staat een commentaartrack met Jonathan Nolan en Walton Goggins bij de aflevering The End. Goggins toont vooral interesse in technische details en het making of-proces, al wordt hij vaak onderbroken door Nolan, die zichzelf wat te graag hoort praten, wat soms irritant is. Andere extra’s zoals Creating the Wasteland, The Costumes of Fallout en Prosthetics & Make-up Gone Nuclear geven een boeiende blik achter de schermen. Ze maken duidelijk hoeveel vakmanschap er bij de productie komt kijken. Op de derde disc is de commentaartrack zelfs visueel te volgen, wat ik persoonlijk veel interessanter vond dan enkel de audio.
Conclusie
Het eerste seizoen van Fallout bewijst zich als een van de betere game-adaptaties tot nu toe. De serie weet de sfeer, zwarte humor en retrofuturistische esthetiek van de bron uitstekend te vertalen naar het scherm. Vooral de praktische effecten, sets en muziek dragen sterk bij aan de herkenbare Fallout-identiteit. Toch kampt de reeks met duidelijke tekortkomingen. Het tempo zakt regelmatig in, de CGI is wisselvallig en de verhaallijnen leveren niet altijd de payoff die acht afleveringen beloven. Wat overblijft is een audiovisueel indrukwekkende maar inhoudelijk onvolmaakte start, die vooral dient als opmaat naar een tweede seizoen. De teaser richting New Vegas wekt verwachtingen, maar het is afwachten of de makers de narratieve valkuilen weten te vermijden.
Pro
- Authentieke sfeer en sets
- Sterke audiomix en soundtrack
- Getrouwe vertaling van de games
Con
- Pacing en tempo
- Wisselende visuele kwaliteit
- Ondermaatse payoff na acht afleveringen
7.5
Over deze serie
Beschikbaar vanaf
8 juli 2025
Genre
- Actie
- Avontuur
- Scifi
Speelduur
450 minuten
Regie
Jonathan Nolan, Clare Kilner, Frederick E.O. Toye, Daniel Gray Longino, Wayne Yip
Cast
Ella Purnell, Aaron Moten, Kyle MacLachlan, Moisés Arias, Walton Goggins
Uitgever
Warner Bros.
