Review: For a Crown

Wie in bordspellen graag al eens de pestkop uithangt, het tof vindt om messen in de rug te steken of openlijk oorlog voert, heeft enkele toffe opties. Zo reviewde ik onlangs Zoo Vadis en Hielenlikkers. Beide spellen vinken wel enkele van de benoemde zaken af. Ook Asmodee doet een duitje in de zak. Zo stuurde de uitgever ons For a Crown op. Hierin zal je, zoals de titel doet vermoeden, een gooi doen naar de kroon. Maar ... dat is een stuk makkelijker gezegd dan gedaan, want je bent niet de enige die de troon een vaste plek wil geven in z'n interieur. Ik ging ermee aan de slag en vertel je in deze review mijn bevindingen.

Het eerste wat opvalt aan For a Crown , is de bijzonder knappe en op het eerste zicht schattige artwork op de speldoos. Ook op de kaarten vind je diezelfde artwork terug, maar laat je niet misleiden. Die schattig uitziende dierenbende is maar op één ding uit: de kroon. En daarvoor zullen ze alles uit de kast halen, met onder andere lepe truken, diefstal en meer. Daarvoor kunnen ze rekenen op enkele huurlingen, dus het wordt al snel duidelijk dat er achter de schattige cover meer schuilgaat dan wat gezellig onder elkaar keuvelen.


Huurlingenleger​

Al die families maken al jarenlang ruzie en voeren al vele jaren oorlog, maar hebben het licht gezien. Ze willen één koninkrijk vormen, maar wie wordt dan de heerser? Wel, daar zijn de beestjes nog niet aan uit. Elke speler vertegenwoordigt een dierenfamilie die meedingt naar de kroon. Weet jij de leepste truken boven te halen waardoor je op het einde van het spel nog de meeste schatten in het bezit hebt? Dan word jij gekroond. Daarvoor zal je wel wat te verduren krijgen, want ook de andere spelers willen natuurlijk als overwinnaar uit de bus komen. Op Zomerspel zei de demo-gever dat we met ruzie van tafel zouden gaan, maar zover kwam het niet. Ook thuis, toen we het spel ter review ontvingen, konden we elkaar na de potjes nog in de ogen kijken. Maar, hoe en wat is het precies? Ik leg het je graag uit.

For a Crown ziet er op alle vlakken schitterend uit.


Elke speler vertegenwoordigt dus een dierenfamilie, inclusief de rijkdom die die familie heeft. Aan het begin van elk spel is elke familie zo goed als even rijk als het op robijnen aankomt, maar de ene familie heeft wat meer cash in huis dan de andere. Dit hangt af van de spelersvolgorde, waarbij de startspeler minder munten krijgt dan de spelers die erop volgen. De laatste speler krijgt de meeste munten en kan dus duurdere kaarten kopen, maar uit een beperkter aanbod. Die aan te kopen kaarten zijn het belangrijkste element in het spel, want het aanbod aan kaarten vertegenwoordigt de in te schakelen huurlingen. Elk hebben ze hun prijs en hoe beter de kaarten, hoe dieper je in de buidel zal moeten tasten.


Van rijk naar arm?​

Elke speler krijgt een schatkist met daarin de eerder vermelde robijnen, tien stuks om precies te zijn, en een familie-erfstuk. Dat erfstuk is ook tien robijnen waard en kun je op eender welk moment verkopen voor tien losse robijnen. Wat er in de schatkist zit, is geheim voor de andere spelers. Na verloop van tijd weten zij dus niet meer hoe je ervoor staat. Verkoop je je erfstuk, dan kan het zijn dat je krap bij kas zit, of het kan natuurlijk een beetje bluf zijn. Twintig robijnen lijken veel, maar die verdwijnen al snel als sneeuw voor de zon. Daar zitten die verdomde huurlingen voor iets tussen, want elke speler kan er aanschaffen. Tijdens de eerste ronde worden er twee kaarten aangekocht, tijdens de andere rondes telkens eentje. Die aangekochte kaarten worden dan in een sleeve gestoken met je familielogo op en in een gemeenschappelijke stapel geschud. Zijn alle kaarten aangekocht, dan wordt die gemeenschappelijke trekstapel geactiveerd.

Word jij de nieuwe heerser van een (hopelijk) vredelievend dierenrijk?


Een voor een worden de kaarten omgedraaid. De actie wordt uitgevoerd door de speler die die kaart heeft aangeschaft. Dit kan gaan van het krijgen van munten, het vooruitgaan op het reputatiespoor, anderen reputatie doen verliezen of anderen robijnen laten afleggen. Daarnaast wordt er ook elke ronde een eventkaart toegevoegd. Afhankelijk van waar je op het reputatiespoor staat, kun je dan bijvoorbeeld robijnen verliezen. Ook kunnen er wasberen worden uitgedeeld, waarop andere kaarten invloed hebben. Zo wordt meestal de speler geviseerd die de meeste wasberen voor zich heeft liggen, al mag die na de actie die wasberen wel afleggen. Ook zit er een dobbelsteen in het spel, die je van extra's kan voorzien. For a Crown is dus best wel willekeurig, maar toch heb je mijn inziens genoeg vat op het spel om het toch een beetje naar je hand te zetten.

Oké, er is best wel wat geluk mee gemoeid, maar op zo'n half uurtje is het spel gespeeld. Het is dan ook altijd tof om de anderen hun gezicht te zien vertrekken als je hen die o zo belangrijke robijnen afneemt. Want elke verloren robijn, is een stukje dichter bij het einde van het spel. Heeft een speler op een bepaald moment geen robijnen meer, dan is het spel na deze ronde afgelopen. Is dat niet het geval, dan worden er vier rondes gespeeld. Wie het hoogst op het reputatiespoor staat krijgt nog een robijn. Hetzelfde geldt voor de speler met de meeste munten. Wie de meeste wasberen voor zich heeft liggen, moet nog een robijn afgeven. Wie aan het einde van het spel de meeste robijnen in z'n bezit heeft, mag zich als nieuwe heerser van een (hopelijk) vredelievend dierenrijk noemen.

Conclusie

For a Crown is een toffe toevoeging in een lijst met spellen die ik graag speel. Een mes in de rug hier en wat achterbaks gedoe daar ... Daar ben ik wel voor te vinden. Achter de schattige cover met schitterende artwork schuilt een spel waarin je elkaar het leven een beetje zuur maakt. Je laat anderen hun o zo belangrijke robijnen afleggen en verandert hun invloed, allemaal in de hoop dat zij naast de kroon zullen grijpen. Lukt het jou om de heerser te worden van het nieuwe dierenrijk?

Pro

  • Knap artwork
  • Bijzonder mooie spelcomponenten
  • Tof steekspelletje
  • Speelt vlot

Con

  • Minder tof als je telkens geviseerd wordt
  • Best wel wat geluk mee gemoeid
7.5

Over

Uitgever

  1. Asmodee
  2. Repos Production

Designer

Maxime Rambourg

Aantal spelers

3-5

Tijdsduur

30-45 minuten
 
Terug
Bovenaan