Valentijnsdag is achter de rug, dus je mag het lief zijn voor elkaar weer achterwege laten. Met andere woorden: er mag weer gepest worden. En wat is er beter dan dat te doen met een bordspel? Wel, White Goblin Games bracht zopas Hielenlikkers uit; een kaartspel waarin je kaarten speelt in drie regio's met als doel om aan het einde van het spel de grootste hielenlikker te zijn, wat resulteert in de winst. Hoe dat in z'n werk gaat? Ik leg het je graag uit in onderstaande review.
Hare Majesteit de Koningin, van weet ik veel welk land, heeft haar hofmeester de opdracht gegeven mij en enkele anderen uit te nodigen voor het jaarlijkse banket. Voor eetfestijntjes ben ik altijd wel te vinden, getuige daarvan de weegschaal die altijd met lede ogen aanziet dat er drie cijfers aantikken op het schermpje. Ik was dus nog voor de start van het spel Hielenlikkers
helemaal in de stemming, maar van eten was er helaas geen sprake. Van bedriegerij, sluwe tactieken, messen in de rug en achterbaksheid des te meer.
Zo speel je een kaart aan de bankettafel van de koningin, speel je een kaart in je eigen speelgebied en de laatste kaart speel je in het speelgebied van een andere speler. Uiteraard doen alle spelers dit tijdens hun beurt, waardoor er per beurt telkens drie kaarten in het spel komen. Uiteindelijk wacht er een goed gevulde tafel op de puntentelling. Welke kaart je eerst waar speelt, maakt niet uit. Heb je je kaarten gespeeld, dan neem je drie nieuwe en is de volgende speler aan de beurt. Kun je geen drie nieuwe kaarten meer nemen, dan was dit je laatste beurt en is het nu afwachten of je met de winst gaat lopen.
Elk van de erg knap vormgegeven kaarten - de artwork is mooi en de voorzijde bevat zelfs blinkend gouden elementen - bevat een aantal zaken waarmee je rekening moet houden. Zo is er de kleur die gelinkt is aan de familie waartoe ze behoren, maar de meeste kaarten hebben ook een symbool dat de vaardigheid weergeeft. Die vaardigheden kun je slim inzetten, wat enige diepgang aan dit pestspelletje geeft. Zo tellen de edelen voor twee kaarten, zowel aan de tafel van de koningin als bij de puntentelling (een edele kan dus twee plus- of minpunten opleveren). Bewakers kunnen niet door moordenaars worden geëlimineerd, terwijl spionnen gedekt gespeeld worden. Zo is het voor andere spelers niet bekend tot welke familie die bepaalde kaart behoort. Dan zijn er nog de moordenaars. Deze kunnen, als niet-verplichte actie, een hoveling uitschakelen in het gebied waar je de moordenaar speelt. Speel je deze kaart aan de tafel van de koningin, dan mag je eender welke kaart uitschakelen, ongeacht waar die zich aan de bankettafel bevindt. Als laatste zijn er ook nog neutrale kaarten die geen speciale vaardigheid hebben, maar wel tot een familie behoren.
De toevoeging van de unieke vaardigheden maakt het spel tactischer, maar net zoals bij eender welk spel waarbij kaarten worden getrokken, is er toch wat geluk mee gemoeid. Zo is het perfect mogelijk dat je bijvoorbeeld nooit een edele trekt, waardoor je kans om extra pluspunten te verdienen vermindert. En dan is er, volgens mij, toch een groot nadeel aan het spel. Speel je met vijf, dan weet je welke kaarten er al gelegd zijn en nog komen. Er zijn namelijk vijftien kaarten van zes families, waarbij alle kaarten in het spel zitten. Bij een lager spelersaantal worden er, zonder te kijken, een aantal kaarten uit het spel verwijderd. Je weet dus niet of er nog een bepaalde familie getrokken zal worden, wat de geluksfactor verhoogt. Het spel duurt amper twintig minuten dus heel erg is dit niet, maar mijn favoriete spelersaantal is daarom vijf. En laat dat net een aantal zijn dat je niet zo gauw samen krijgt.
[/bol]
Hare Majesteit de Koningin, van weet ik veel welk land, heeft haar hofmeester de opdracht gegeven mij en enkele anderen uit te nodigen voor het jaarlijkse banket. Voor eetfestijntjes ben ik altijd wel te vinden, getuige daarvan de weegschaal die altijd met lede ogen aanziet dat er drie cijfers aantikken op het schermpje. Ik was dus nog voor de start van het spel Hielenlikkers
Op de koffie bij de koningin
De stoffen speelmat (die nogal gekreukt uit de doos kwam, maar dat komt goed) wordt in het midden van de tafel gelegd en er worden, afhankelijk van het aantal spelers, enkele hovelingenkaarten uit het spel gehaald. Die stapel kaarten bevat vijftien kaarten van zes families, wat het totaal dus op negentig stuks brengt bij het maximale aantal van vijf spelers. Daarvan wordt een trekstapel gevormd die naast de speelmat wordt gelegd. Elke speler krijgt drie kaarten van de trekstapel met ernaast ook nog twee missiekaarten die ze verborgen houden voor de andere spelers. Nu is de opzet van het spel al voltooid, waardoor er begonnen kan worden met het echte werk. En het spel spelen is bijzonder eenvoudig. Je hebt namelijk maar drie kaarten in de hand en je doet elke beurt hetzelfde: je speelt je drie kaarten in drie verschillende gebieden op tafel.Hielenlikkers is een vlug, sluw pestspelletje.
Zo speel je een kaart aan de bankettafel van de koningin, speel je een kaart in je eigen speelgebied en de laatste kaart speel je in het speelgebied van een andere speler. Uiteraard doen alle spelers dit tijdens hun beurt, waardoor er per beurt telkens drie kaarten in het spel komen. Uiteindelijk wacht er een goed gevulde tafel op de puntentelling. Welke kaart je eerst waar speelt, maakt niet uit. Heb je je kaarten gespeeld, dan neem je drie nieuwe en is de volgende speler aan de beurt. Kun je geen drie nieuwe kaarten meer nemen, dan was dit je laatste beurt en is het nu afwachten of je met de winst gaat lopen.
Blauw bloed
Aan de bankettafel van de koningin zijn er twee keuzes: ofwel plaats je de hoveling boven de speelmat, in de kolom bij de juiste familie, ofwel plaats je die eronder. Aan het einde van het spel worden de stapels boven en onder de speelmat vergeleken. De families die meer kaarten boven de speelmat hebben, worden hooggewaardeerd. Families die met een groter aantal aanwezig zijn aan de onderzijde van de speelmat, vallen uit de gratie. Dit is belangrijk voor de puntenverdeling, want aangezien je zowel kaarten in je eigen speelgebied als dat van anderen speelt, heeft iedereen invloed op de puntenverdeling. Hooggewaardeerde families leveren namelijk punten op, terwijl degene die uit de gratie zijn gevallen, je punten zullen kosten. Tot het puntentotaal komen is niet moeilijk. Tel gewoon het aantal kaarten in je speelgebied met de positieve en negatieve punten op, en je bekomt het totaal.Oefen invloed uit om families te maken of te kraken.
Elk van de erg knap vormgegeven kaarten - de artwork is mooi en de voorzijde bevat zelfs blinkend gouden elementen - bevat een aantal zaken waarmee je rekening moet houden. Zo is er de kleur die gelinkt is aan de familie waartoe ze behoren, maar de meeste kaarten hebben ook een symbool dat de vaardigheid weergeeft. Die vaardigheden kun je slim inzetten, wat enige diepgang aan dit pestspelletje geeft. Zo tellen de edelen voor twee kaarten, zowel aan de tafel van de koningin als bij de puntentelling (een edele kan dus twee plus- of minpunten opleveren). Bewakers kunnen niet door moordenaars worden geëlimineerd, terwijl spionnen gedekt gespeeld worden. Zo is het voor andere spelers niet bekend tot welke familie die bepaalde kaart behoort. Dan zijn er nog de moordenaars. Deze kunnen, als niet-verplichte actie, een hoveling uitschakelen in het gebied waar je de moordenaar speelt. Speel je deze kaart aan de tafel van de koningin, dan mag je eender welke kaart uitschakelen, ongeacht waar die zich aan de bankettafel bevindt. Als laatste zijn er ook nog neutrale kaarten die geen speciale vaardigheid hebben, maar wel tot een familie behoren.
De toevoeging van de unieke vaardigheden maakt het spel tactischer, maar net zoals bij eender welk spel waarbij kaarten worden getrokken, is er toch wat geluk mee gemoeid. Zo is het perfect mogelijk dat je bijvoorbeeld nooit een edele trekt, waardoor je kans om extra pluspunten te verdienen vermindert. En dan is er, volgens mij, toch een groot nadeel aan het spel. Speel je met vijf, dan weet je welke kaarten er al gelegd zijn en nog komen. Er zijn namelijk vijftien kaarten van zes families, waarbij alle kaarten in het spel zitten. Bij een lager spelersaantal worden er, zonder te kijken, een aantal kaarten uit het spel verwijderd. Je weet dus niet of er nog een bepaalde familie getrokken zal worden, wat de geluksfactor verhoogt. Het spel duurt amper twintig minuten dus heel erg is dit niet, maar mijn favoriete spelersaantal is daarom vijf. En laat dat net een aantal zijn dat je niet zo gauw samen krijgt.
Conclusie
Hielenlikkers is een tof, vlug en sluw pestspelletje dat, volgens mij, idealiter met vijf spelers wordt gespeeld. Doordat er met een lager spelersaantal kaarten uit het spel worden gehaald, ontbreekt er wat informatie. Hierdoor kun je net iets minder tactisch te werk gaan. Laat je dat echter niet tegenhouden, want Hielenlikkers is een spel vol interactie waarbij je invloed hebt op wat jijzelf en andere spelers scoren. Maak of kraak je de families met blauw bloed? Moord je erop los of zet je spionnen in? De keuze is aan jou!
Alle foto's werden aangeleverd door uitgever Catch Up Games.
Alle foto's werden aangeleverd door uitgever Catch Up Games.
Pro
- Mooi spelmateriaal
- Ideaal met 5 spelers
- Vlug pestspelletje
Con
- Ontbrekende info met minder dan 5 spelers
7.5
Over
Uitgever
- White Goblin Games
Designer
Romaric Galonnier, Anthony Perone
Aantal spelers
2-5
Tijdsduur
20-30 minuten
