Review: High on Life 2

High on Life 2 is een sequel die niet exact op mijn bingokaartje stond voor 2026. Het origineel was weliswaar een amusante brok immature nonsens, maar je kreeg tijdens het spelen ervan toch het gevoel dat de grap van een Rick and Morty-achtige shooter net niet genoeg punchlines bevatte om reikhalzend uit te kijken naar een opvolger. En dan was er natuurlijk Justin Roiland. Toen Roiland, medebedenker van Rick and Morty en oprichter van ontwikkelaar Squanch Games, beschuldigd werd van seksuele intimidatie en het versturen van expliciete berichten naar minderjarigen, leek het over en uit voor de avonturen van Kenny, Knifey en co. Je kan een goede pratende gun echter het zwijgen niet opleggen, waardoor we nu dus een Roilandloze sequel te spelen krijgen. Kenny werd kortom verbannen naar de strafbank der seksuele delinquenten, maar dat betekent geenszins dat wapens als Gus en Sweezy een toontje lager zingen. Integendeel zelfs.

High on Life 2 is... meer van hetzelfde. Dat klinkt een beetje als een dooddoener in dezelfde categorie als ‘Donald Trump neemt al eens een loopje met de waarheid.’ Het is dan ook een cliché dat bij een titel als dit wel belangrijk is om te stipuleren. Roiland mag dan wel niet betrokken zijn bij het project, maar de kern van High on Life 2 bouwt netjes verder op het opgebouwde elan. Ook High on Life 2 is dus een compleet van de pot gerukte sci-fi shooter die tjokvol absurde humor, vuilbekkerij en popculture-referenties zit. We zouden het niet anders willen.

Kapitalisme moet kapot​

Na een erg trippy intro die de toon aardig weet te zetten, flipt High on Life 2 het scenario op zijn kop. Waar je in de eerste game nog een premiejager was, krijg jij nu de bounty op je kop gekleefd en ga je als opgejaagd wild door het leven. Dat leven omvat echter geen drastische koerswijzigingen, want het komt nog steeds neer op het neerknallen van alles wat je in de weg staat op je pad richting een stelletje doelwitten. Dat alles doe je in naam van de goede zaak, namelijk het neerhalen van de Rhea Pharmaceutical Company, die furore probeert te maken met een krachtig antidepressivum genaamd Humanzapro. Hoofdingrediënt? Mensen uiteraard. Het is een vrij doorzichtig stukje satire waarin je het opneemt tegen biljonairs en een boosaardige multinational. Net als het uitgangspunt van het plot is ook de crux van de gameplay niet bepaald inventief te noemen. Circuit Arcadia fungeert als een hub die je kan verkennen en waar je bijvoorbeeld naar de shopping mall kan trekken, en vanuit die hub trek je op missie.

Humor als munitie​

So far, so gedateerd, maar High on Life 2 heeft natuurlijk een paar dingen die de game frisser laten aanvoelen dan ze eigenlijk is. De humor blijft bijvoorbeeld een belangrijk element. Nou is comedy in een game implementeren traditioneel gezien altijd wat hit-or-miss, maar hoewel High on Life 2 redelijk vaak de bal laat vallen, weet het vaak genoeg ook wel een homerun te scoren. De game gaat gewoon overboord met onnozele zaken als een Frasier Crane Machine of de manier waarop je plots in een oldschool noir-detectivemysterie belandt, samen met je gun die plots een fedora draagt. High on Life 2 gooit ontzettend veel bullshit naar de muur, en hoeveel er van blijft kleven, hangt vooral af van je tolerantie voor dat soort absurde, melige giggles. Ik hou persoonlijk wel van dat soort bizarre gekte en wist me dan ook vrij goed te vermaken met de manier waarop High on Life 2 haast schaamteloos op zoek gaat naar de grap, zelfs als die ietwat ten koste komt van de gameplay.

Aliens en bugs​

Er gaat een soort aanstekelijke fun van de game uit, maar die reflecteert zich niet altijd even sterk in wat je eigenlijk doet. Zo voelt de gunplay nooit echt lekker aan. Het voelt allemaal functioneel aan, met solide hitdetectie en dergelijke, maar je guns hebben gewoon geen ‘kick’. De Gatlians hebben persoonlijkheid, maar de jokes die ze afvuren hebben meer impact dan hun kogels. Dat de secundaire functies van de wapens, vaak gebruikt in lichte puzzels, meer indruk weten te maken dan de primaire schietfunctie, is licht problematisch voor een shooter. Het skateboarden is een leuke toevoeging aan de mengelmoes, maar voelt tegelijk ook wat aan als een gimmick. Is het leuk om vlotjes door de wereld over ramps te springen en over rails te grinden? Is het een stuk cooler dan sprinten? Is het raar dat K3 nu twee blondines in de rangen heeft? Ja, ja en volmondig ja. Maar het voegt ook een stuk extra chaos toe aan de actie, waardoor je vlot het overzicht kan verliezen.

De imperfecties in de gameplay worden behoorlijk gemaskeerd door het spervuur aan grappen en grollen.

Om van punt A naar B te navigeren is het skateboarden echt een meerwaarde, maar het voelt vaak te grillig om lekker te werken tijdens combat. Er zijn wel meer plekken waar je het gevoel krijgt dat een extra laagje afwerking beter was geweest om een verfijndere game af te leveren. Zo is de game vrij buggy op het moment van schrijven. Nou, vallen bugs wel te verwachten in een game vol pratende aliens, maar zaken als NPC’s die vastlopen, de framerate die een stevige neusduik neemt of crashes die Lindsey Vonn luidop ‘Ow my God!!!’ zouden laten schreeuwen, doen het lachen snel vergaan.

Sugarrush​

High on Life 2 laat dus duidelijk steken vallen wanneer het aankomt op afwerking en verfijning, maar het is tegelijk ook het soort spel waar je niet kwaad op kan zijn. Dat komt omdat het onvoorwaardelijk gaat voor iets dat in het jargon ‘commit to the bit’ wordt genoemd. Het is een game die zich volledig bewust is van hoe ontzettend onnozel het idee van een pratend mes is en daar vervolgens nog extra hard op doordrukt door het ding in kwestie een absolute psychopaat te maken. Het is kortom een spel dat het meeste haalt uit zijn absurde uitgangspunt en dat vervolgens nog probeert te overtroeven met penisvormige monolieten, knipogen naar Half-Life 2, obscure jaren tachtig-B-films en zo veel meer. Dat maakt High on Life 2 een vermoeiende trip, vergelijkbaar met opgesloten te zitten in een pastelkleurige kamer met een stel prepubers, opgefokt op Red Bull Watermeloen en Haribo-beertjes. Het laat je bij het rollen van de credits afgepeigerd in de touwen achter, maar je hebt een memorabel wild uitje achter de rug.

Conclusie

De afwerking mocht een stuk beter en de gameplay een pak verfijnder, maar toch voelt High on Life 2 weer uniek en amusant genoeg aan om daaroverheen te kijken. Ondanks de ruwe kantjes levert High on Life 2 namelijk wederom een immature sugar rush van een game af, die zo ontzettend veel gekkigheid op je afvuurt dat je lachspieren sowieso geraakt worden.

Pro

• Absurde humor raakt vaak doel
• Stemmenwerk van acteurs als Ralph Ineson en Tim Robinson is top
• Gooit tonnen grappen en ideetjes op de speler af

Con

• De gameplay voelt niet al te verfijnd aan
• Ruwe kantjes en bugs zijn een lichte domper

7.5

Over

Beschikbaar vanaf

13 februari 2026

Gespeeld op

1. PlayStation 5

Beschikbaar op

1. PC
2. PlayStation 5
3. Xbox Series X|S

Genre

1. Action
2. Adventure
3. Shooter

Ontwikkelaar

1. Squanch Games

Uitgever

1. Squanch Games

Website

Officiële website

Forumlink

Forumlink

Partnerlink

Koop hier en steun ons!

 

Is het raar dat K3 nu twee blondines in de rangen heeft?

lol