Denk je bij Hollywood aan glitz & glamour, of aan rugsteken, seksuele objectificatie en onnodig geweld? Het is maar hoe je het bekijkt. Maxine Minx is alleszins vastberaden er een ster te worden, koste wat het kost. Zij heeft al eerder bloed vergoten ... maar zij is lang niet de enige in Tinseltown.
Mia Goth keert terug als Maxine, de pornoactrice die een ster wil worden, in dit derde en laatste deel van Ti Wests X-trilogie. De horrorserie, gedistribueerd door iedere hipster hun lievelingslogo A24, heeft zowel West als Goth in de belangstelling gesteld, vooral met de prequel Pearl. Waar de eerste twee films zich afspeelden op een Texaanse boerderij (respectievelijk in 1979 en 1918), bevinden we ons met deze film in het Hollywood van de jaren '80. Wat ze gemeen hebben: een regiestijl die sijpelt van de liefde voor het horrorgenre en de filmgeschiedenis; en een gretige jongedame die alles zal doen voor roem. In deze iteratie lijkt Maxine dichter te komen dan ooit bij haar glansrol, maar kan haar X-factor haar - en deze film - bevredigend over de eindstreep helpen?
Het montagewerk werd door Ti West zelf gedaan en is vanaf het begin een van de films sterkste kanten. Trashy technieken zoals slide-transities en overlange cross-fades geven constant het extravagante 80s-gevoel mee. Elke film in de X-trilogie diende als een ode naar een bepaalde periode in de filmgeschiedenis en de sfeerzetting van de slashers van de jaren '80 is hier een ware triomf. Naast de montage dragen zowel de muziek, de belichting, de kostuums en de sets allen bij aan deze over-the-top atmosfeer. Er zijn ook duidelijk wat Giallo-invloeden doorgesijpeld in dit bloederig misdaadverhaal. Een vroege scène die ongetwijfeld iconisch zal blijken, neemt al deze aspecten samen tot hun hoogtepunt: Maxine wandelt door een mistige steeg; neonlichten schimmeren erdoor; enkel de luide echo's van haar witte leren laarzen zijn te horen; een schaduw met mes in handen verschijnt achter haar ... Scènes zoals deze bewijzen dat West filmtechnisch weet wat hij doet, zelfs wanneer de film vele andere steekjes laat vallen.
Neem het hoofdpersonage. Met Pearl, de vorige film in Wests trilogie, toonde Mia Goth aan dat ze absoluut een sterke acteerprestatie kan leveren: zij schitterde als het meisje die nooit een ster zou kunnen zijn. Maar in het hernemen van haar rol uit X als Maxine, toont Goth geen greintje inspiratie meer. Het personage is vlak en Goth grijpt nooit de kans om gedenkwaardige acteerbeslissingen te maken om het gebrekkige script een opstapje te geven. Velen van de beladen cast zijn daarnaast ofwel onderbenut (zoals Lilly Collins als een mede-actrice en Bobby Cannavale als een overdramatische politieagent), ofwel miscast (met name Giancarlo Esposito als Maxines impressario) met enkel Kevin Bacon als de smerige privédetective en Elizabeth Debicki als Maxines bikkelharde regisseur, die af en toe de show stelen met hun overweldigende screen presence.
Horror wordt soms als een getto-genre aanschouwd, het enige genre dat vaak niet eens probeert om ideeën of gevoelens mee te geven buiten de fysiologische reactie op de horror zelf. Al probeerde West tegen die trend in te gaan met zijn centraal commentaar over de Amerikaanse filmindustrie, is dat naar mijn mening volledig mislukt. Dus komen we terug naar Maxxxines kunde als een horrorfilm. Ook daar kan Maxxxine weinig betekenen. Al is de 80s sfeer door het volledige productieteam goed neergezet, slaagt deze 'thriller' er nooit in om spanning op te bouwen, bloed te stollen of de kijker achter een kussen te doen verstoppen. Naast een paar voorspelbare maar matig plezierige moordscènes, is de toon van de film nagenoeg plat. Het geheel is in één woord: saai. Halfweg doorheen de film - dat gis ik toch, want vanwege het doelloze plot was het nooit duidelijk of de film nog in zijn eerste akte zat of het einde naderde - merkt Maxines regisseur Elizabeth Bender (Debicki) op dat Hollywood kunst haat. Maar zij wilt met Maxine kunst maken. Een B-film met A-ideeën. The Puritan II klinkt als een film naar mijn hart. Jammer dat het vastzit in een A-film met B-ideeën.
Mia Goth keert terug als Maxine, de pornoactrice die een ster wil worden, in dit derde en laatste deel van Ti Wests X-trilogie. De horrorserie, gedistribueerd door iedere hipster hun lievelingslogo A24, heeft zowel West als Goth in de belangstelling gesteld, vooral met de prequel Pearl. Waar de eerste twee films zich afspeelden op een Texaanse boerderij (respectievelijk in 1979 en 1918), bevinden we ons met deze film in het Hollywood van de jaren '80. Wat ze gemeen hebben: een regiestijl die sijpelt van de liefde voor het horrorgenre en de filmgeschiedenis; en een gretige jongedame die alles zal doen voor roem. In deze iteratie lijkt Maxine dichter te komen dan ooit bij haar glansrol, maar kan haar X-factor haar - en deze film - bevredigend over de eindstreep helpen?
A Star Is Born
Zes jaar na de gewelddadige nacht die we in X te zien kregen, is overleefster Maxine Minx als stripper te werk in Hollywood. Maar haar ambities blijven torenhoog. Zij zal niets minder accepteren dan wat ze verdient: het sterrendom. Na een sterke auditie worden al haar dromen waar: ze krijgt de hoofdrol in een horrorsequel genaamd The Puritan II. Maar alles loopt niet van een leien dakje. Een seriemoordenaar heeft het op haar vrienden en collega's gemunt. En ze wordt steeds lastiggevallen door een privédetective die iets te veel over haar verleden lijkt te weten, alsook door politieagenten die de moorden onderzoeken. Hoe kan ze mogelijks alles aan haar rol geven zoals de regisseur van haar verwacht, wanneer ze steeds achtervolgd wordt door al deze dood en drama?Het montagewerk werd door Ti West zelf gedaan en is vanaf het begin een van de films sterkste kanten. Trashy technieken zoals slide-transities en overlange cross-fades geven constant het extravagante 80s-gevoel mee. Elke film in de X-trilogie diende als een ode naar een bepaalde periode in de filmgeschiedenis en de sfeerzetting van de slashers van de jaren '80 is hier een ware triomf. Naast de montage dragen zowel de muziek, de belichting, de kostuums en de sets allen bij aan deze over-the-top atmosfeer. Er zijn ook duidelijk wat Giallo-invloeden doorgesijpeld in dit bloederig misdaadverhaal. Een vroege scène die ongetwijfeld iconisch zal blijken, neemt al deze aspecten samen tot hun hoogtepunt: Maxine wandelt door een mistige steeg; neonlichten schimmeren erdoor; enkel de luide echo's van haar witte leren laarzen zijn te horen; een schaduw met mes in handen verschijnt achter haar ... Scènes zoals deze bewijzen dat West filmtechnisch weet wat hij doet, zelfs wanneer de film vele andere steekjes laat vallen.
Maxxxine mist elke gelegenheid om de 'monsterlijkheid' van Hollywood uit te werken.
Neem het hoofdpersonage. Met Pearl, de vorige film in Wests trilogie, toonde Mia Goth aan dat ze absoluut een sterke acteerprestatie kan leveren: zij schitterde als het meisje die nooit een ster zou kunnen zijn. Maar in het hernemen van haar rol uit X als Maxine, toont Goth geen greintje inspiratie meer. Het personage is vlak en Goth grijpt nooit de kans om gedenkwaardige acteerbeslissingen te maken om het gebrekkige script een opstapje te geven. Velen van de beladen cast zijn daarnaast ofwel onderbenut (zoals Lilly Collins als een mede-actrice en Bobby Cannavale als een overdramatische politieagent), ofwel miscast (met name Giancarlo Esposito als Maxines impressario) met enkel Kevin Bacon als de smerige privédetective en Elizabeth Debicki als Maxines bikkelharde regisseur, die af en toe de show stelen met hun overweldigende screen presence.
Hollywood Is A Killer
Voor een film die ambieert te tonen hoe monsterlijk gedrag niet enkel normaal, maar noodzakelijk is voor aspirant-sterren in Hollywood, mist Maxxxine elke gelegenheid om deze boodschap uit te werken. Zo moeten kijkers Maxine scheef aankijken voor haar gewelddadig gedrag tegen letterlijke seriemoordenaars, maar worden de vele voorbeelden van onmenselijk gedrag door diva's in de industrie - tegen fans, tegen settechniciens, tegen competitie - nooit onder de loep genomen. Althans, niet op het scherm. Wel op de set, waar hoofdrolspeelster Mia Goth naar verluidt een figurant fysiek en verbaal mishandelde. Of dit echt gebeurd is of niet, het blijft frappant dat dit nieuwsverhaal een zoveel krachtiger toonbeeld vormt van Hollywood-snotaapgedrag dan wat de film zelf kon bereiken. Het kan nauwelijks een controverse genoemd worden, want niemand lijkt het erover te hebben of er zelfs om te malen - een grimmige herinnering aan de afschuwelijke patronen die in deze industrie toegelaten worden als je net als Goth en Maxine de zogenaamde X-factor hebt. Je zou bijna denken dat het om een publiciteitsstunt ging als A24 en Goth zelf er niet zo onheilspellend stil over waren.Horror wordt soms als een getto-genre aanschouwd, het enige genre dat vaak niet eens probeert om ideeën of gevoelens mee te geven buiten de fysiologische reactie op de horror zelf. Al probeerde West tegen die trend in te gaan met zijn centraal commentaar over de Amerikaanse filmindustrie, is dat naar mijn mening volledig mislukt. Dus komen we terug naar Maxxxines kunde als een horrorfilm. Ook daar kan Maxxxine weinig betekenen. Al is de 80s sfeer door het volledige productieteam goed neergezet, slaagt deze 'thriller' er nooit in om spanning op te bouwen, bloed te stollen of de kijker achter een kussen te doen verstoppen. Naast een paar voorspelbare maar matig plezierige moordscènes, is de toon van de film nagenoeg plat. Het geheel is in één woord: saai. Halfweg doorheen de film - dat gis ik toch, want vanwege het doelloze plot was het nooit duidelijk of de film nog in zijn eerste akte zat of het einde naderde - merkt Maxines regisseur Elizabeth Bender (Debicki) op dat Hollywood kunst haat. Maar zij wilt met Maxine kunst maken. Een B-film met A-ideeën. The Puritan II klinkt als een film naar mijn hart. Jammer dat het vastzit in een A-film met B-ideeën.
Conclusie
Met Maxxxine eindigt Ti Wests horrortrilogie over roem op een valse noot. Zonder spanning, zonder coherent commentaar, en zonder zelfs een greintje persoonlijkheid in Mia Goth haar hoofdpersonage, resteren enkel de sfeerzetting en de karikaturale bijpersonages om je doorheen deze 104 minuten van bloedroodgloeiende nietsheid wakker te houden.
Pro
- Zet extravagant de 80s snuff-thriller-sfeer in de kijker met sterke montage, sets, kostuums, belichting
- Een paar ondersteunende acteurs houden de boel her en der pittig
Con
- Slap, impactloos. Erger nog: saai
- Maxine zelf is grotendeels een dode vod
- Mildste Hollywood-kritiek ooit
4
Over deze film
Beschikbaar vanaf
31 juli 2024
Genre
- Horror
- Thriller
Speelduur
104 minuten
Regie
Ti West
Cast
Mia Goth, Elizabeth Debicki, Halsey, Bobby Cannavale, Michelle Monaghan, Kevin Bacon, Lilly Collins, Giancarlo Esposito
Uitgever
A24
Website
Laatst bewerkt:
