In de categorie ‘films die niet hadden mogen floppen aan de box office’ presenteer ik jullie vandaag The Fall Guy. In een tijd waarin het tot leven brengen van werelden in de bioscoop een serieuze aangelegenheid is die gedragen wordt door de Dunes en Avatars van deze wereld en de rest een parade van superhelden lijkt, voelt gewoon pretentieloos entertainment haast verfrissend aan, maar het mocht dus niet zijn. Misschien komt het door perceptie dat The Fall Guy de kassa niet bepaald in lichterlaaie wist te zetten. Het is in de markt gezet als een remake van een tv-reeks uit de jaren tachtig, en we weten allemaal wat voor zurige nasmaak de meest recente Charlie's Angels-reboot wist op te roepen. Of misschien komt het echt omdat films die geen grote franchise achter zich hebben, gedoemd zijn om te falen in de donkere zalen. In dat opzicht is home-media dan ook een herkansing voor een film als
The Fall Guy
, want iets zegt ons dat deze wel eens een tweede adem zou kunnen krijgen in de huiskamers die snakken naar ouderwets goed popcorn-entertainment.
Het is een vrij eenvoudig plot, maar het is de uitwerking en het talent voor en achter de camera die het verschil maken. Neem nu David Leitch. Zou iemand beter geschikt zijn om een film te maken die fungeert als een ode aan de stuntmannen achter de schermen, dan een regisseur die zelf zijn start kende als stunt double? Leitch begon zijn carrière als stuntman die het zware werk deed voor filmsterren als Brad Pitt en Matt Damon, voor hij de sprong maakte naar de regiestoel met films als John Wick, Atomic Blonde en Bullet Train. Leitch snapt dan ook actie en wat er aan te pas komt om een goede actiescène te construeren, iets dat wederom opvalt aan een film als The Fall Guy. Voertuigen maken ontzagwekkende sprongen; er zitten indrukwekkende gevechten in en een van de stunts wist zelfs een plekje in het Guinness World Records-boek te verzilveren en moet gezien worden om te geloven. Het is kortom wel degelijk een liefdesbrief aan ouderwets traditioneel stuntwerk geworden, en dat levert een opwindend spektakel op.
The Fall Guy heeft iets verfrissend oldschool in zijn aanpak, en dat zorgt voor een film die romantiek, mysterie en humor vermengt met indrukwekkende actie om een soort bijna perfecte date-film af te leveren. Het enige echte puntje van kritiek dat ik de film enigszins kan aanwrijven is dat deze een tikje te lang is. Het is een prent die erg veel leuke ideeën aan boord heeft, maar die zo nu en dan narratief lichtjes uit de bocht vliegt en hetzelfde verhaal een stuk snediger had kunnen vertellen als er een kwartiertje was afgeschaafd in de editing room. Dat voelt echter als spijkers op laag water zoeken bij een film die net zweert bij overdaad. De film heeft romantiek, actie, tonnen humor, indrukwekkende stunts en knipogen naar de filmindustrie en een getalenteerde cast die alles overtuigend tot leven brengen. Het is kortom een ouderwets goede filmtijd die niet gemist mag worden.
Ook de Dolby Atmos-track doet wat Dolby Atmos-tracks horen te doen bij een film als dit. Dit is een film met veel praktische actie en de donderende effecten daarvan geven je speakers een stevige work-out. Dit is een film met erg veel geluid, van helikopters tot crashende wagens en KISS op de soundtrack, en alles komt overrompelend sterk uit je luidsprekers.
Wat de extra’s betreft is de extended cut uiteraard de ster. Ja, ik weet het, ik noemde de film een tikje te lang en deze cut kleeft daar vlotjes nog eens ruim twintig extra minuten tegen aan. Toch is het voor fans van de film zonder twijfel een erg toffe extra omdat er wat meer diepgang aan enkele personages wordt verleend en er een eenhoorn in zit. Het maakt een iets te lange film nog een stuk langer, maar het is sowieso het bekijken waard, omdat meer van iets goed nooit echt verkeerd kan zijn. Het enige dat je deze uitgave echt kan aanwrijven, is dat die extended cut niet op het 4K-schijfje staat, maar op een normale blu-ray die als een extra in het doosje zit.
Verder krijgen we een wat droge, maar erg informatieve commentaartrack door David Leitch die het heeft over de stunts, muziekkeuzes en andere fijne weetjes, wat promotioneel aandoende korte making-of-filmpjes over de stunts en een gag reel. Niets wereldschokkend, maar amusant genoeg om een uurtje van je tijd aan te besteden om een glimp achter de schermen van dit metameesterwerkje te werpen.
Ode aan de stuntman
The Fall Guy is eigenlijk geen remake zoals de marketing indiceerde, maar eerder losjes gebaseerd op de gelijknamige tv-reeks met Lee Majors. Het basisidee van een stuntman genaamd Colt Seavers die zich ontpopt tot een premiejager blijft behouden, maar de film doet vooral zijn eigen speelse ding met die premisse. Colt Seavers was ooit de beste stuntman in het wereldje, die de meest halsbrekende toeren uithaalde als stunt double voor de grootste actiefilmster ter wereld. Tot een faliekant fout gelopen stunt een fin de carrière betekent voor Colt die zich gedwongen ziet zijn tijd te vullen met het parkeren van auto’s. Spoel achttien maanden verder en Colt wordt gepresenteerd met de kans om opnieuw mee te werken aan de nieuwe film met actieheld Tom Ryder in de hoofdrol. Wanneer Ryder echter plots vermist wordt, stuit Colt op een dodelijk complot waar er met echte kogels wordt gevuurd door de slechteriken en er geen veiligheidsprocedures zijn om je te beschermen bij een explosie of hoge val.Het is een vrij eenvoudig plot, maar het is de uitwerking en het talent voor en achter de camera die het verschil maken. Neem nu David Leitch. Zou iemand beter geschikt zijn om een film te maken die fungeert als een ode aan de stuntmannen achter de schermen, dan een regisseur die zelf zijn start kende als stunt double? Leitch begon zijn carrière als stuntman die het zware werk deed voor filmsterren als Brad Pitt en Matt Damon, voor hij de sprong maakte naar de regiestoel met films als John Wick, Atomic Blonde en Bullet Train. Leitch snapt dan ook actie en wat er aan te pas komt om een goede actiescène te construeren, iets dat wederom opvalt aan een film als The Fall Guy. Voertuigen maken ontzagwekkende sprongen; er zitten indrukwekkende gevechten in en een van de stunts wist zelfs een plekje in het Guinness World Records-boek te verzilveren en moet gezien worden om te geloven. Het is kortom wel degelijk een liefdesbrief aan ouderwets traditioneel stuntwerk geworden, en dat levert een opwindend spektakel op.
Verfrissend ouderwets
Al dat stunt- en vliegwerk is allemaal leuk en aardig, maar de lijm die het bij elkaar houdt, zit hem niet alleen in het meer dan degelijke scenario van Drew Pearce (Hobbs & Shaw), maar ook in het charisma van de acteurs. De eerste akte, voor het mysterie en de actie losbarsten, voelt voor een groot deel als een romantische komedie die gedragen wordt door Emily Blunt en een ontzettend charismatische Ryan Gosling. Blunts personage Jody is namelijk de oude vlam van Goslings Colt, en toevallig de debuterende regisseur van de film waar onze stuntman terug voor wordt ingehuurd. Uiteraard zorgt het spaak lopen van hun relatie voor spanningen op de filmset, en uiteraard zorgt de chaos die gepaard gaat met de verdere aktes ervoor dat de twee terug naar elkaar toegroeien. Het is klassiek ouderwets verhaal vertellen en het werkt wonderwel dankzij de overtuigende acteurs. Het personage van Blunt komt in de tweede helft weliswaar een stukje minder goed uit de verf dan ze in het begin van de film doet, maar dat komt doordat de spotlight meer op Gosling komt te liggen die waarschijnlijk zijn beste prestatie sinds The Nice Guys weet neer te zetten.The Fall Guy is dankzij de aanstekelijke uitwerking en het onweerstaanbare charisma van de acteurs topentertainment geworden dat een groter publiek verdient.
The Fall Guy heeft iets verfrissend oldschool in zijn aanpak, en dat zorgt voor een film die romantiek, mysterie en humor vermengt met indrukwekkende actie om een soort bijna perfecte date-film af te leveren. Het enige echte puntje van kritiek dat ik de film enigszins kan aanwrijven is dat deze een tikje te lang is. Het is een prent die erg veel leuke ideeën aan boord heeft, maar die zo nu en dan narratief lichtjes uit de bocht vliegt en hetzelfde verhaal een stuk snediger had kunnen vertellen als er een kwartiertje was afgeschaafd in de editing room. Dat voelt echter als spijkers op laag water zoeken bij een film die net zweert bij overdaad. De film heeft romantiek, actie, tonnen humor, indrukwekkende stunts en knipogen naar de filmindustrie en een getalenteerde cast die alles overtuigend tot leven brengen. Het is kortom een ouderwets goede filmtijd die niet gemist mag worden.
Het schijfje
Het UHD-schijfje maakt meteen indruk op vlak van presentatie dankzij de erg uitgesproken primaire kleuren die meteen in het oog springen. Dit is een film die verdomd goed gebruik weet te maken van een warm kleurenpalet en contrasten, wat resulteert in beelden die van het scherm lijken te springen.De filmmakers wisten duidelijk maar al te goed waar ze mee bezig waren toen ze Gosling een neongeel jasje gaven om te dragen tijdens een scène in een nachtclub. Ook fijn detail is uiteraard van het hoogste niveau, waardoor je de stunts in volle glorie kan ontleden, maar ook tijdens rustige scènes een beeld hebt dat van het hoogste niveau is.Ook de Dolby Atmos-track doet wat Dolby Atmos-tracks horen te doen bij een film als dit. Dit is een film met veel praktische actie en de donderende effecten daarvan geven je speakers een stevige work-out. Dit is een film met erg veel geluid, van helikopters tot crashende wagens en KISS op de soundtrack, en alles komt overrompelend sterk uit je luidsprekers.
Wat de extra’s betreft is de extended cut uiteraard de ster. Ja, ik weet het, ik noemde de film een tikje te lang en deze cut kleeft daar vlotjes nog eens ruim twintig extra minuten tegen aan. Toch is het voor fans van de film zonder twijfel een erg toffe extra omdat er wat meer diepgang aan enkele personages wordt verleend en er een eenhoorn in zit. Het maakt een iets te lange film nog een stuk langer, maar het is sowieso het bekijken waard, omdat meer van iets goed nooit echt verkeerd kan zijn. Het enige dat je deze uitgave echt kan aanwrijven, is dat die extended cut niet op het 4K-schijfje staat, maar op een normale blu-ray die als een extra in het doosje zit.
Verder krijgen we een wat droge, maar erg informatieve commentaartrack door David Leitch die het heeft over de stunts, muziekkeuzes en andere fijne weetjes, wat promotioneel aandoende korte making-of-filmpjes over de stunts en een gag reel. Niets wereldschokkend, maar amusant genoeg om een uurtje van je tijd aan te besteden om een glimp achter de schermen van dit metameesterwerkje te werpen.
Conclusie
The Fall Guy is een film die het verdient om een groter publiek te vinden in de wereldwijde huiskamers. Deze mengelmoes van romantiek, humor en actie is een sterk gemaakte blockbuster die genoeg hart, ziel en fun aan boord heeft om zelfs de meest cynische filmfans een lach op de snoet te toveren. De indrukwekkende audiovisuele troefkaarten en luchtige maar amusante extra’s maken de pret compleet en maken van deze uitgave een hebbeding.
Pro
- Gosling toont wederom waarom hij een van de weinige echte filmsterren van het moment is
- De actie is adembenemend
- Sterke mengelmoes van actie, humor, romantiek en spanning
- De extended cut voegt voor de fans twintig minuten extra toe
Con
- Het verhaal heeft wat kleine problemen qua tempo
- Blunt is in de tweede helft wat onderbenut
- De extended cut is een extra en staat niet op de 4K
8.5
Over deze film
Beschikbaar vanaf
26 juli 2024
Genre
- Actie
- Komedie
- Misdaad
- Romantiek
Speelduur
124 minuten
Regie
David Leitch
Cast
Ryan Gosling, Emily Blunt, Aaron Taylor-Johnson
Uitgever
Universal Pictures
