Romantiek

De schoonheid van de wereld draagt vaak een ondertoon van tristesse in zich. Juist omdat wat mooi is ook eindig is, krijgt het een breekbare intensiteit. Pracht en verwondering kunnen uiteindelijk ook maar enkel bestaan uit de aard van hun eindigheid, ze schitteren, maar nooit voor altijd. En wanneer het verdwijnt, soms ruw en onverdraagzaam, blijft er een knagende leegte achter die de waarde alleen maar tastbaarder maakt. In die spanning tussen verwondering en verlies ontstaat een wereld die tegelijk hartverscheurend en betoverend is.

Trouwen hoeft niet 'performative' te zijn, en toch lijkt alles er in de aanloop naartoe geleidelijk de vorm van aan te nemen. Een trouwfeest wordt niet graag aan het toeval overgelaten. Het wordt gevierd volgens een haast onzichtbaar draaiboek waarin elke speech en danspas uiteindelijk een eigen plaats kent. Ook in ‘The Drama’ gaat de spanning tussen verwachting en authenticiteit dan ook gepaard met twee onvermijdelijke metgezellen: stress en zenuwachtigheid.

Zwaarbeladen thema's worden het liefst genegeerd. Toch hebben mensen er graag een mening over waardoor de lading ervan verloren gaat in een eindeloze molen van onbetrokkenheid. Precies in dat spanningsveld beweegt het werk van Michel Franco, een regisseur die niet snel terugdeinst voor de ongemakkelijkheid binnen een sociaal debat.

Doemdenken, dat gevoel dat het einde nabij is, is dat niet voor iedereen herkenbaar? Soms overvalt het ook mij, als ik om me heen kijk naar een wereld vol rampen, oorlog en ecologische instortingen, waardoor alles onzeker lijkt. In Peak Everything worstelt Adam met angsten en sombere gedachten, terwijl hij zijn dagelijks leven draaiend probeert te houden.

Macht verliezen, omgaan met herinneringen, moeilijke keuzes maken - La Grazia van Paolo Sorrentino vertelt het allemaal vanuit het oogpunt van een president die zijn laatste maanden ingaat. Dit is Sorrentino’s nieuwe film, een werk dat past in het opvallende, vaak poëtische oeuvre van deze regisseur. Bekend van films als The Great Beauty en The Hand of God, blijft hij een cineast die zijn unieke visie en gevoel voor beeld en ritme consequent weet uit te dragen.

Het hiernamaals wordt vaak voorgesteld als een plaats van antwoorden: een eindpunt waar twijfel verdwijnt en keuzes niet langer nodig zijn. Maar wat als de dood ons daar helemaal niet van verlost? In Eternity van David Freyne komen overledenen terecht in een soort vakantiebeurs, waar zielen één week de tijd krijgen om te beslissen waar - en met wie - ze de eeuwigheid willen doorbrengen.

Hoe sympathiek kan een overvaller eigenlijk zijn? Roofman laat je twijfelen aan je moreel kompas. Ik had nog nooit van Jeffrey Manchester gehoord, maar zijn verhaal, hoe ongelooflijk het ook klinkt, is waargebeurd. In de jaren ’90 brak hij via het dak meerdere McDonald’s-filialen binnen en gijzelde daarbij zijn slachtoffers, maar bleef toch opvallend vriendelijk. Na tientallen overvallen wordt hij opgepakt en veroordeeld tot 45 jaar maar Roofman laat zich niet zomaar tegenhouden.

De film Marked Men: Rule + Shaw dompelt je onder in de wereld van inkt, passie en persoonlijke demonen. In dit romantisch drama volgen we Rule Archer: een getatoeëerde rebel die weigert betekenisloze plaatjes op iemands huid te zetten. “Tatoeages zijn kunst,” zegt hij vastberaden. Maar weet regisseur Nick Cassavetes deze visie ook te vangen in zijn cinematografie? Brengt hij de wereld van Rule net zo artistiek tot leven als zijn hoofdpersonage dat met inkt doet?

Luca Guadagnino heeft zich gespecialiseerd in sexy films. Zijn remake van Suspiria was uiteraard een in hekserij gedrenkte horror, maar het sexappeal van de dansers was een veel grotere factor dan in het origineel van Argento het geval was. Call Me by Your Name was dan weer gevuld met al te suggestieve shots van fruit, terwijl Bones and All parallellen trok tussen kannibalisme en de verslindende kracht van liefde en lust. Ook Challengers draait wederom rond aantrekkingskracht en blinde liefde, en doet dat met het afrodisiacum van de topsport als achtergrond.

It Ends with Us is een romantische young adult-roman van Colleen Hoover die viraal ging op TikTok. De hashtag BookTok is uitgegroeid tot een wereldwijde trend en lijkt jongeren aan te sporen om meer te lezen. Filmstudio's spelen hier graag op in door deze populaire boeken te verfilmen, zoals Where the Crawdads Sing en Beautiful Disaster. Het boek It Ends with Us werd uitgebracht in 2016 en de film is vanaf nu ook in de bioscoopzalen te zien.

In de categorie ‘films die niet hadden mogen floppen aan de box office’ presenteer ik jullie vandaag The Fall Guy. In een tijd waarin het tot leven brengen van werelden in de bioscoop een serieuze aangelegenheid is die gedragen wordt door de Dunes en Avatars van deze wereld en de rest een parade van superhelden lijkt, voelt gewoon pretentieloos entertainment haast verfrissend aan, maar het mocht dus niet zijn. Misschien komt het door perceptie dat The Fall Guy de kassa niet bepaald in lichterlaaie wist te zetten. Het is in de markt gezet als een remake van een tv-reeks uit de jaren tachtig, en we weten allemaal wat voor zurige nasmaak de meest recente Charlie's Angels-reboot wist op te roepen. Of misschien komt het echt omdat films die geen grote franchise achter zich hebben, gedoemd zijn om te falen in de donkere zalen. In dat opzicht is home-media dan ook een herkansing voor een film als...

Met een Margaret Atwood-quote zet Cat Person de toon van de film: ”Mannen zijn bang dat vrouwen ze uit zullen lachen. Vrouwen zijn bang dat mannen ze zullen vermoorden.” De film positioneert zich zo onmiddellijk onder hetzelfde "Me Too"-subgenre als recente hits Promising Young Woman (2020, geregisseerd door Emerald Fennell), She Said (2022, geregisseerd door Maria Shrader) en Women Talking (2022, geregisseerd door Sarah Polley), maar ook de thrillers Barbarian (2022, geregisseerd door Zach Cregger) en Fresh (2022, geregisseerd door Mimi Cave). Elk zijn dit sociaal commentaarfilms die de randjes tussen satire en thriller opzoeken, en specifiek een perspectief willen belichten over de machtsimbalans tussen mannen en vrouwen. Cat Person voegt een paar extra sappige elementen toe, zoals het effect op de dynamiek van een onnegeerbare leeftijdskloof en de complicaties van het daten met gebruik van sociale media.

Gegroet inwoners van BeyondGaming, steek jullie hand op met een provocerende branie wanneer je dacht dat het een uitstekend idee was om een jaar of acht na de val van Panem met een heuse prequel op de The Hunger Games-films op de proppen te komen. Zat er iemand, nadat Katniss Everdeen de dictatuur van Coriolanus Snow omverwierp, met het brandende verlangen om te ontdekken hoe die knakker aan de macht kwam? Aan de lauwe ontvangst aan de wereldwijde bioscoopkassa te zien, was er in elk geval geen sprake van een revolutionaire herstart van de franchise. Of dat echter aan de kwaliteit van de film lag, of eerder de timing van de release, ontdekken we bij deze herkansing op Home Video.

La Bête, geschreven en geregisseerd door Bertrand Bonello, vormt een mix van genres waaronder sciencefiction, thriller en historisch drama. De film betreedt een uiterst intrigerend pad waarbij de regisseur niet alleen de levens van zijn personages herdefinieert en hervormt, maar ook actief de grenzen tussen fictie en realiteit verkent.

Baz Luhrmann. Voor sommigen is het een artistieke virtuoos die perfect muziek en filmtaal weet te blenden tot perfect smakende cinematografische cocktails, voor anderen de keizer van de kitsch die het filmische effect van een migraine oproept. In welk kamp je ook valt, het is moeilijk te ontkennen dat de Australiër sinds zijn sprankelende debuut Strictly Ballroom in de jaren negentig een resem unieke filmervaringen heeft afgeleverd. Van de onweerstaanbare bombastische cool van Romeo + Juliet tot het romantische Broadway Musical-spektakel van Moulin Rouge en het sentimentele ouderwetse epos Australia, Luhrmann heeft een stijl die je niet onbewogen laat. In deze review nemen we een box onder de loep die de twee meest recente films van de grootmeester van de camp bundelt op dvd, namelijk The Great Gatsby en Elvis.

Het leven kan moeizaam zijn wanneer je alleen de dagen door moet komen, met alle bagage van je verleden nog aan de heup vastgebonden. Wat als er iemand was die deze bagage kon helpen dragen? Wat als die steun hetgeen is wat je nodig hebt om eindelijk die verroeste rits open te scheuren en de wollen kindertruien beladen met pijnlijke herinneringen terug op je huid te voelen? Of zelfs om de zachte huid van mamalief, die tientallen jaren geleden het leven liet, nogmaals te kunnen voelen?

Het is al een lange tijd geleden dat we in de cinema een romantische komedie te zien kregen waar je eventjes je brein op nul kan zetten en gewoon kan lachen met twee van de populairste acteurs op dit moment: Sydney Sweeney (The White Lotus, Euphoria) en Glen Powell (Top Gun: Maverick, Devotion).

Op de catchy deunen van Barry Whites You’re The First, The Last, My Everything vangt Matthew Vaughn zijn nieuwste productie Argylle aan. Vaughn is al een tijd actief in de filmwereld en kon al volop experimenteren met de verschillende genres die film ons te bieden heeft. Hij werkte als producer mee aan biopics Eddie the Eagle (2015), Rocketman (2019) en Tetris (2023), maar is zeker geen onbekende voor het superheldengenre met de productie van Kick-Ass (2010), Fantastic Four (2015) en Bloodshot (2020) en de regie van X-Men: First Class (2011). Zijn naam wordt verder ook geassocieerd met de Kingsman-franchise waar hij ook als producer optrad en nog zal optreden. Dat Matthew Vaughn verder wou experimenteren met het spionagegenre, doet hij als producer én regisseur van Argylle.