Er zijn films die je op voorhand kan uitleggen — en dan heb je Mr. K, een Nederlands-Belgisch-Noorse co-productie die net zo ongrijpbaar is als zijn hoofdpersonage. Regisseur en scenarist Tallulah H. Schwab neemt je mee in een surrealistische droomwereld waar logica het aflegt tegen sfeer, en waar verdwalen niet alleen letterlijk maar ook existentieel is. De film werd grotendeels opgenomen in Vlaanderen, met steun van zowat elk Europees filmfonds dat je kan bedenken, en werd op het festivalcircuit van 2024 losgelaten als een zeldzaam beest: bevreemdend, poëtisch, visueel verleidelijk — en verdomd moeilijk om vast te pinnen. In België zelf maakt Mr. K selecte bioscoopzalen pas onveilig vanaf 7 mei 2025.
Crispin Glover, die al jaren het patent lijkt te hebben op eigenaardige, spookachtige types, speelt de mysterieuze goochelaar Mr. K. Na een schijnbaar onschuldige overnachting in een hotel raakt hij de uitgang kwijt. Wat volgt is een afdaling in een labyrint van kamers, personages en situaties die zich ergens tussen David Lynch en Stephen King bevinden, maar met een Europese twist: absurdistisch, sprekend in fluisterstemmen, en met meer stof en schimmel dan plot.
Maar helaas laat de film zijn potentieel grotendeels liggen — en dat ligt vooral aan zijn hoofdpersonage. Crispin Glover speelt Mr. K, een zwijgzame, zonderlinge goochelaar die door de gangen van het hotel dwaalt met een ogenschijnlijke missie deze te ontsnappen. Hij belandt van de ene kamer in de andere, zonder ooit écht deel te nemen aan wat er rondom hem gebeurt. Of het nu de mysterieuze receptioniste, gespeeld door Barbara Sarafian, is met haar verminkte oog en mopperende bulldog, de aristocraten die zich als Frans voorstellen maar toch duidelijk Brits zijn; of de “Speggcialist”-chef die zijn carrière voor K riskeert: elk personage lijkt interessanter dan Mr. K zelf. En hoewel de camera, alsook de glanzende ondersteunende cast, hun magie perfect weet te vangen, slaagt het scenario er niet in om deze momenten ook betekenis te geven vanuit K’s perspectief. Hij kijkt, maar ziet niet. Hij hoort, maar luistert niet. Zelfs de beeldmontage draagt daar al dan niet bedoeld toe bij: hoewel de shots op zich verzorgd zijn, voelen de overgangen soms rommelig — met scènes waarin je niet eens weet naar wie Mr. K zich precies richt. Glover's portrettering faalt ronduit om van dit personage iemand te maken waar kijkers om geven. Van een consistente persoonlijkheid of motivatie valt niet te spreken. Gedefinieerd door niets anders dan zijn ongemakkelijke spaarzaamheid van woorden en de eenzaamheid die hij in de openingsvertelling belijdt. Vaak leek de eerste take van zijn dialogen wel verkozen te zijn, zoals de lijn "This is outrageous", welke hij stil en snel over zijn tong glipt. Mr. K doet via associatie denken aan 1408, een van de betere Stephen King-adaptaties. Net als Mike Enslin wil Mr. K deze site van onmogelijkheden achterlaten. Maar waar het ene de dood en het kwade bevatte, is in dit hotel enkel sprankelend leven te bekennen. Waarom wilt hij zelfs weg?
Wat overblijft, is een aaneenschakeling van bevreemdende taferelen, boordevol sfeer maar met een leegte in het hart. De film wil duidelijk bizar zijn, niet coherent — en dat is prima — maar zonder een centrale figuur die ons meeneemt of verrast, blijft de ervaring oppervlakkig. Zelfs sommige sterke regiekeuzes en visuele pracht kunnen dat gemis niet compenseren. Mr. K weet zo te betoveren met vorm, maar verdwaalt net zo wanhopig als zijn protagonist, in inhoud.
Crispin Glover, die al jaren het patent lijkt te hebben op eigenaardige, spookachtige types, speelt de mysterieuze goochelaar Mr. K. Na een schijnbaar onschuldige overnachting in een hotel raakt hij de uitgang kwijt. Wat volgt is een afdaling in een labyrint van kamers, personages en situaties die zich ergens tussen David Lynch en Stephen King bevinden, maar met een Europese twist: absurdistisch, sprekend in fluisterstemmen, en met meer stof en schimmel dan plot.
Verdwaald tussen muren van leven
In een hotel waar elke gast een eigen universum lijkt te belichamen, verwacht je als kijker meegesleept te worden in een stroom van wonderlijke verhalen, excentrieke figuren en onverwachte wendingen. En dat is precies wat 'Mr. K' op het eerste gezicht belooft. Met een indrukwekkend oog voor productiedesign, praktische effecten die tot leven komen, en een geluidsontwerp dat even levendig als spookachtig is, wordt een wereld neergezet die smeekt om verkend te worden. Elke ruimte lijkt bezield: vergane muren verraden een ooit luxueuze geschiedenis, het stof dwarrelt haast choreografisch door de lucht, en elk meubelstuk en kostuum ademt decennia aan vergeten verhalen. De belichting is tot in de puntjes verzorgd, en de geluiden — krakende muren, barstende leidingen, flikkerende lichten — vormen een ritmische dans met de muzikale gasten van het hotel.Elk personage lijkt interessanter dan Mr K zelf.
Maar helaas laat de film zijn potentieel grotendeels liggen — en dat ligt vooral aan zijn hoofdpersonage. Crispin Glover speelt Mr. K, een zwijgzame, zonderlinge goochelaar die door de gangen van het hotel dwaalt met een ogenschijnlijke missie deze te ontsnappen. Hij belandt van de ene kamer in de andere, zonder ooit écht deel te nemen aan wat er rondom hem gebeurt. Of het nu de mysterieuze receptioniste, gespeeld door Barbara Sarafian, is met haar verminkte oog en mopperende bulldog, de aristocraten die zich als Frans voorstellen maar toch duidelijk Brits zijn; of de “Speggcialist”-chef die zijn carrière voor K riskeert: elk personage lijkt interessanter dan Mr. K zelf. En hoewel de camera, alsook de glanzende ondersteunende cast, hun magie perfect weet te vangen, slaagt het scenario er niet in om deze momenten ook betekenis te geven vanuit K’s perspectief. Hij kijkt, maar ziet niet. Hij hoort, maar luistert niet. Zelfs de beeldmontage draagt daar al dan niet bedoeld toe bij: hoewel de shots op zich verzorgd zijn, voelen de overgangen soms rommelig — met scènes waarin je niet eens weet naar wie Mr. K zich precies richt. Glover's portrettering faalt ronduit om van dit personage iemand te maken waar kijkers om geven. Van een consistente persoonlijkheid of motivatie valt niet te spreken. Gedefinieerd door niets anders dan zijn ongemakkelijke spaarzaamheid van woorden en de eenzaamheid die hij in de openingsvertelling belijdt. Vaak leek de eerste take van zijn dialogen wel verkozen te zijn, zoals de lijn "This is outrageous", welke hij stil en snel over zijn tong glipt. Mr. K doet via associatie denken aan 1408, een van de betere Stephen King-adaptaties. Net als Mike Enslin wil Mr. K deze site van onmogelijkheden achterlaten. Maar waar het ene de dood en het kwade bevatte, is in dit hotel enkel sprankelend leven te bekennen. Waarom wilt hij zelfs weg?
Wat overblijft, is een aaneenschakeling van bevreemdende taferelen, boordevol sfeer maar met een leegte in het hart. De film wil duidelijk bizar zijn, niet coherent — en dat is prima — maar zonder een centrale figuur die ons meeneemt of verrast, blijft de ervaring oppervlakkig. Zelfs sommige sterke regiekeuzes en visuele pracht kunnen dat gemis niet compenseren. Mr. K weet zo te betoveren met vorm, maar verdwaalt net zo wanhopig als zijn protagonist, in inhoud.
Conclusie
Het surrealistische hotel waar Mr. K zich in bevindt, bevat veel te bewonderen — van de intrigerende figuren die urenlang hun levensverhalen zouden kunnen vertellen, tot de ademende muren zelf — maar deze verhalen zijn slecht af met hun ongeduldige toehoorder. Met enkel oppervlakkige "vreemdheid" kan je geen film ondersteunen, en meer lijkt Crispin Glover niet uit zijn koffer te halen.
Pro
- Creatief productiedesign, met name praktische effecten en audio
- Glimpen van een weelderige wereld vol kleurrijke figuren
Con
- Mr. K - zowel het personage als de performance van Glover
- Verwarde montage
5.5
Over deze film
Beschikbaar vanaf
7 mei 2025
Genre
- Avontuur
- Komedie
- Mysterie
Speelduur
94 minuten
Regie
Tallulah Hazekamp Schwab
Cast
Crispin Glover, Barbara Sarafian, Sam Louwyck, Bjørn Sundquist, Fionnula Flanagan, Sunnyi Melles, Jan Gunnar Røise,
Uitgever
Paradiso Filmed Entertainment
