De beste manier om het 3D-debuut van Ninja Gaiden te spelen? Ninja Gaiden Black, hoewel ik Sigma 1 eerlijk gezegd als acceptabel kan bestempelen. En wat als je nieuwsgierig bent naar Ninja Gaiden 3? Haal dan de Razor’s Edge-editie in huis. Ninja Gaiden II? Goh, nu zadel jij me op met een lastige vraag … Dit is eigenlijk een zeer omstreden onderwerp, hoe verrassend dat ook moge klinken, grotendeels vanwege de behandeling die de game op lange termijn verdroeg. De originele visie van het spel kun je vandaag alleen via Xbox-hardware ervaren, want hetgeen dat men circa 2021 in de Master Collection aanbood, is feitelijk Sigma 2. Sigma 2 was (voor zij die het niet wisten) eerder een soort heruitgave die destijds exclusief op de PlayStation 3 verscheen, al valt er uiteraard meer hierover te vertellen. Verwar Sigma 2 dus niet als een doorsnee port van de Xbox 360-release, want in werkelijkheid was dit een drastische revisie met zowel ingrijpende gameplay-tweaks als inhoudelijke bonussen. Hoe ver Team Ninja hiermee ging, komt later in deze recensie nog uitvoerig ter sprake, maar na diens manifestatie sproten heel wat… onenigheden voort telkens de fanbase dit voorval discussieerde.
Het zit namelijk zo: sinds de overgang naar de derde dimensie veroorzaakte de serie zogezegd wat ophef, mede dankzij het ontwerp van diens fundamentele gameplay. Zo’n perceptie escaleerde tevens toen de sequel verscheen: Ninja Gaiden II was immers nóg meedogenlozer dan diens voorganger en het tweede deel was schijnbaar gemaakt door sadisten, praktisch weggelegd voor de extreme masochisten onder ons. Iets zoals het debuut van God of War of een Viewtiful Joe stonden rond die periode reeds bekend als moeilijke games, maar Team Ninja legde de lat aanzienlijk hoger. De ontwikkelaars van dienst bekommerden zich echt niet over het in-game welzijn van hun doelgroep en voor mij persoonlijk was het één van de weinige games waar ik met tegenzin de brui aan gaf, wegens het gehalte van pure bullshit naarmate ik de moeilijkheidsgraad opkrikte. Toch had Ninja Gaiden II een X-factor die me bijbleef, want het ritme van de actie stemt zelfs in het hedendaagse klimaat niet zozeer overeen met de gemiddelde en meer populaire concurrenten.
Fast-forward naar vandaag en zie hier, een Ninja Gaiden II Black kwam plotseling tot stand! Koei Tecmo daagde eind januari met deze verrassing op en zelf omschreven ze het als “de definitieve versie van Ninja Gaiden II.” Die belofte wouden ze waarmaken door middel van Unreal Engine 5, om zo het voorkomen van het spel op z’n minst met meer geavanceerde graphics op te smukken. Je hoeft er althans niet over te twijfelen of men hier überhaupt vooruitgang boekte, ongeacht de esthetische onderscheiden die present zijn. Groeide je op met de oudere generaties consoles, dan herinner jij je allicht dat de menselijke karakters in een Team Ninja-game er als plastic poppen uitzagen. Los van dat de oorspronkelijke ontwikkelaars dit (deels) voor technische redenen deden, duurde het tot Dead or Alive 5 alvorens men van die bewuste artistieke keuze weg stapte. Die look behoort hier tot het verleden, ingeruild voor een uiterlijk waarop je allerlei minuscule details kunt gadeslaan. De pigmentvlekken of een gespannen ader op Ryu’s gespierde armen, individuele haren op hoofden of vacht, de rimpels op iemands gelaat, de poriën van de huid en meer van zulke fijnere kenmerken. De plaatselijke belichting schijnt nu ook natuurlijker op de personages, zodat zowel zij als de omgevingen gezamenlijk minder steriel ogen.
Sommige plekken ondergingen kortom een ‘next-gen’-metamorfose wanneer je alles naast elkaar zet, al dan niet omdat men het geheel met de Lumen- en Nanite-capaciteiten van Unreal Engine 5 verrijkte. Misschien een afknapper voor zij die een puriteinse attitude hebben aangaande remasters van deze schaal, maar objectief bekeken zijn het sowieso fraaie assets. Vooral de exotische, helse landschappen naar het einde van de campagne toe of regio’s die in de zonneschijn baden, schitteren het meeste in Ninja Gaiden II Black, dit tegen een gameplay-performantie die 95% van de tijd 60 frames per seconde volhoudt! Cutscenes zijn trouwens andere koek; deze wijken al vanaf de intro van dit doel af, met nota bene enkele subtiele visuele compromissen. Volgens mijns inziens heeft de game nood aan een optionele 30 fps-toggle om zo de tussenfilmpjes te stabiliseren. Geen ramp, maar als recensent moet ik zoiets ten slotte vermelden.
Mocht je er ondertussen vragen over stellen: ik parafraseerde de graphics dermate, omdat je de andere componenten (die eigen zijn aan Ninja Gaiden II Black) niet even lang kunt bespreken. De onderliggende code en interne gameplaylogica van deze editie zijn immers in grote lijnen hetzelfde als die van Sigma 2; vandaar m’n eerdere anekdote omtrent Metroid Prime Remastered. Alle relevante nuances omtrent Ryu Hayabusa bleven intact, de campagne vordert op een nagenoeg identieke wijze en jawel hoor, de camera is nog steeds een nachtmerrie om van te huiveren! Meestal zou ik zo’n trouwe replicatie toejuichen, maar gezien de omstandigheden van Ninja Gaiden II, had deze release meer behoefte aan wat extraatjes om het potentieel van een “definitieve versie” te realiseren.
Laat ons eerst met positiviteit beginnen! De ontwikkelaars brachten allereerst de gore van Ninja Gaiden II terug, aangezien men in Sigma 2 destijds het bloedvergieten censureerde. Dat het team vervolgens Sigma 2’s restrictieve upgrade-systeem (voor wapens) verving met dat van het oorspronkelijke spel, zodat de gele Essence-bollen opnieuw nuttig kunnen zijn als valuta, is eveneens een welkome aanwinst. Ninja Gaiden II-bazen die ronduit afschuwelijk waren, zoals die gigantische worm in een spuuglelijke groene tunnel, haalde men godzijdank ook niet meer uit het archief! Men verbeterde daarnaast de onhandigheid van de boog (lees: tijdens het mikken ervan) en men voerde een paar veranderingen door aan de voormalige balans. Men sleutelde in deze context voornamelijk aan de oppositie: in Sigma 2 waren ze (vergeleken met Ninja Gaiden II) bijzonder duurzaam, wat resulteerde in ‘damage spongey’ vijanden op de hogere moeilijkheidsgraden. Een beslissing die de ontwikkelaars overigens combineerden met een flinke reductie van hun totale hoeveelheid, laat staan dat bepaalde aanvallen van hen (zoals een greep) je mogelijk in één klap konden doden.
Ter verduidelijking: zelfs Sigma 2 was verre van compleet qua in-game content, want ook die uitgave bevatte bizarre wijzigingen of schrappingen tegenover diens voorganger. Ninja Gaiden II Black kon zulke discrepanties nochtans overbruggen door in theorie de beste facetten van de twee oudere versies te lenen, eventueel met supplementaire noviteiten. Team Ninja kon onder andere via deze gelegenheid de uitdagende Tests of Valor en twee types projectielen (met name de Incendiary en Windmill Shuriken) re-integreren, aangezien beide elementen zich exclusief in Ninja Gaiden II verschuilen. Helaas ging zo’n fusie (als de ontwikkelaars erover nadachten) louter een droom zijn, want het kwijtspelen van de broncode maakt het ‘correct’ implementeren van zulke wensen nodeloos ingewikkeld. Het troost me alleszins dat de studio weldra een patch met daarin “aanpassingen en nieuwe features” zal distribueren, en op basis van hun recente titels is het waarschijnlijk dat men daarna de ontvangen feedback verder zal overwegen. Hierbij verzoek ik dat Team Ninja in de toekomst een Training Mode vervaardigt, en een instelling om de hitstop (telkens je een opponent treft) te elimineren!
De leukste schermutselingen laten je alvast toe om iemand zo krachtig tegen wanden te gooien, dat bloed in alle richtingen spat. Je kan ook op iemands hoofd springen om een opening voor jezelf te creëren, zodat je daarna de schedel van je slachtoffer kunt verpletteren aan de hand van een air combo die in de iconische Izuna Drop eindigt. Ryu is daarenboven in staat om op muren te lopen, het soort behendigheid waarmee je moeiteloos raketten kunt ontwijken, en van hieruit kun je eveneens naar de vijand uithalen. Het zwaaien van je katana (of andere mêlee-wapens) kun je vroegtijdig stopzetten door in het midden van de animatie een shuriken te werpen, waardoor je prompt flexibeler aan de slag kunt gaan. Het loont om Hayabusa onder de knie te krijgen … en net daarom is het balen dat de eindbazen zulke finesse als het ware begraven. Het merendeel van Ryu’s technieken kun je niet op hen verrichten, je kan ze niet eens consistent beschadigen en als je ze dan toch pijn doet, dan zullen ze willekeurig besluiten dat ze niet meer kwetsbaar willen zijn. De baasgevechten zijn met andere woorden nog altijd een hoogst irritante klucht, maar hopelijk zijn de lessen die ze sindsdien met de Nioh-games hebben geleerd, wel van toepassing in Ninja Gaiden 4.
Het zit namelijk zo: sinds de overgang naar de derde dimensie veroorzaakte de serie zogezegd wat ophef, mede dankzij het ontwerp van diens fundamentele gameplay. Zo’n perceptie escaleerde tevens toen de sequel verscheen: Ninja Gaiden II was immers nóg meedogenlozer dan diens voorganger en het tweede deel was schijnbaar gemaakt door sadisten, praktisch weggelegd voor de extreme masochisten onder ons. Iets zoals het debuut van God of War of een Viewtiful Joe stonden rond die periode reeds bekend als moeilijke games, maar Team Ninja legde de lat aanzienlijk hoger. De ontwikkelaars van dienst bekommerden zich echt niet over het in-game welzijn van hun doelgroep en voor mij persoonlijk was het één van de weinige games waar ik met tegenzin de brui aan gaf, wegens het gehalte van pure bullshit naarmate ik de moeilijkheidsgraad opkrikte. Toch had Ninja Gaiden II een X-factor die me bijbleef, want het ritme van de actie stemt zelfs in het hedendaagse klimaat niet zozeer overeen met de gemiddelde en meer populaire concurrenten.
Ryu Hayabusa and the 30 Crystal Skulls
Ninja Gaiden II was uiterst gewelddadig, het aarzelde geen seconde om je met de grond gelijk te maken en als gevolg kreeg je nauwelijks de kans om voorzichtig na te denken wanneer je meutes moest liquideren. Ongeacht wat voor tegenstanders je tegen het lijf liep, ze konden allemaal levensgevaarlijk zijn als je niet oppaste, maar Ryu Hayabusa (de protagonist) kon net zo ijverig toeslaan. Hierdoor fixeerde je het liefste op doeltreffende efficiëntie, terwijl je constant examineert wie of wat de grootste bedreiging vormt in een gegeven situatie, in plaats van dat je ‘gewoon’ extravagante combo’s uitvoert. Een spectaculaire en mentaal uitputtende actie-belevenis die ik gerust verder kan ophemelen, maar door de aanwezigheid van ettelijke imperfecties en de dramatisch ongebalanceerde campagne, kan ik het even lang bekritiseren. Ik was bijlange niet de enige met zo’n gesplitste opinie, want in bepaalde opzichten ging Team Ninja min of meer in de tegenovergestelde richting met Sigma 2, wat her en der wel degelijk goede resultaten opleverde! Jammer genoeg bracht die editie simultaan nieuwe mankementen (die voordien niet bestonden) teweeg, dus vandaar de kloof tussen fans van de franchise …Je examineert constant wie of wat de grootste bedreiging in een gegeven situatie vormt ...
Fast-forward naar vandaag en zie hier, een Ninja Gaiden II Black kwam plotseling tot stand! Koei Tecmo daagde eind januari met deze verrassing op en zelf omschreven ze het als “de definitieve versie van Ninja Gaiden II.” Die belofte wouden ze waarmaken door middel van Unreal Engine 5, om zo het voorkomen van het spel op z’n minst met meer geavanceerde graphics op te smukken. Je hoeft er althans niet over te twijfelen of men hier überhaupt vooruitgang boekte, ongeacht de esthetische onderscheiden die present zijn. Groeide je op met de oudere generaties consoles, dan herinner jij je allicht dat de menselijke karakters in een Team Ninja-game er als plastic poppen uitzagen. Los van dat de oorspronkelijke ontwikkelaars dit (deels) voor technische redenen deden, duurde het tot Dead or Alive 5 alvorens men van die bewuste artistieke keuze weg stapte. Die look behoort hier tot het verleden, ingeruild voor een uiterlijk waarop je allerlei minuscule details kunt gadeslaan. De pigmentvlekken of een gespannen ader op Ryu’s gespierde armen, individuele haren op hoofden of vacht, de rimpels op iemands gelaat, de poriën van de huid en meer van zulke fijnere kenmerken. De plaatselijke belichting schijnt nu ook natuurlijker op de personages, zodat zowel zij als de omgevingen gezamenlijk minder steriel ogen.
The Way of the Ninja Dog
De visuele evolutie van Ninja Gaiden II Black evenaart alvast de technische output van volwaardige remakes, ondanks dat in dit geval de eigenlijke game zich eerder op het niveau van een Metroid Prime Remastered bevindt, wat ik later beter zal uitleggen. De levels van deze Black-editie met die van de vorige versies vergelijken, was tevens ook interessant, en niet zozeer omdat ze net als de karakters naar de schoonheidssalon gingen. Neem nu de opening van de campagne: Hayabusa vertoeft zich hier in een moderne metropolis, waarvan de achtergrond in de verte slechts een statische afbeelding (met zichtbare compressie) was. In Ninja Gaiden II Black vulde Team Ninja die bebouwde kom op met 3D-wolkenkrabbers en dergelijke polygonale versieringen, en zo’n verschil in het reliëf is allesbehalve de uitzondering. Ook bedekte men de objecten met meer complexe materialen; die structurele draak in de tweede level – waarbij je door diens muil moet wandelen – heeft nu een flatterend gouden gelaat, bijvoorbeeld. Elders bespeurde ik dan toevoegingen zoals sneeuwlagen die vervormen zodra Hayabusa ermee in aanraking komt, en betere reflecties voor glanzende oppervlakken (marmeren vloeren, glas, metalen wanden, et cetera).De visuele evolutie van Ninja Gaiden II Black evenaart alvast de technische output van volwaardige remakes ...
Sommige plekken ondergingen kortom een ‘next-gen’-metamorfose wanneer je alles naast elkaar zet, al dan niet omdat men het geheel met de Lumen- en Nanite-capaciteiten van Unreal Engine 5 verrijkte. Misschien een afknapper voor zij die een puriteinse attitude hebben aangaande remasters van deze schaal, maar objectief bekeken zijn het sowieso fraaie assets. Vooral de exotische, helse landschappen naar het einde van de campagne toe of regio’s die in de zonneschijn baden, schitteren het meeste in Ninja Gaiden II Black, dit tegen een gameplay-performantie die 95% van de tijd 60 frames per seconde volhoudt! Cutscenes zijn trouwens andere koek; deze wijken al vanaf de intro van dit doel af, met nota bene enkele subtiele visuele compromissen. Volgens mijns inziens heeft de game nood aan een optionele 30 fps-toggle om zo de tussenfilmpjes te stabiliseren. Geen ramp, maar als recensent moet ik zoiets ten slotte vermelden.
Kill like a Flying Swallow
Wat ik echter wel als een oprechte klacht kan klasseren, is dat men de algemene helderheid van de actie soms net vanwege deze visuele glow-up enigszins opofferde. De full-screen motion blur die standaard aanstaat, kun je gelukkig uitschakelen, maar dit lost uiteraard niet alle problemen op. Nachtelijke locaties – specifiek in het derde level wanneer Hayabusa naar New York reist – worstelen af en toe met lichtvervuiling, terwijl andere gebieden een lichtjes wazige draw distance hebben, zelfs wanneer het weer niet mistig is. Dit gebeurt sporadisch, maar is niettemin hinderlijk wanneer tegenstanders een aantal meters verderop naar je toe rennen. Bovendien hanteert het spel AMD’s FSR, dus de representatieve (en korrelige) reconstructie-artefacten zullen regelmatig tijdens de ontelbare chaotische momenten opduiken, en zeker als je monitor of TV de 120Hz-modus kan ondersteunen. De console ports hebben hierdoor wat pech betreffende hun beeldkwaliteit, want DLSS en XeSS toveren betere eindresultaten op het scherm in de pc-versie.Mocht je er ondertussen vragen over stellen: ik parafraseerde de graphics dermate, omdat je de andere componenten (die eigen zijn aan Ninja Gaiden II Black) niet even lang kunt bespreken. De onderliggende code en interne gameplaylogica van deze editie zijn immers in grote lijnen hetzelfde als die van Sigma 2; vandaar m’n eerdere anekdote omtrent Metroid Prime Remastered. Alle relevante nuances omtrent Ryu Hayabusa bleven intact, de campagne vordert op een nagenoeg identieke wijze en jawel hoor, de camera is nog steeds een nachtmerrie om van te huiveren! Meestal zou ik zo’n trouwe replicatie toejuichen, maar gezien de omstandigheden van Ninja Gaiden II, had deze release meer behoefte aan wat extraatjes om het potentieel van een “definitieve versie” te realiseren.
Jawel hoor, de camera is nog steeds een nachtmerrie om van te huiveren!
Laat ons eerst met positiviteit beginnen! De ontwikkelaars brachten allereerst de gore van Ninja Gaiden II terug, aangezien men in Sigma 2 destijds het bloedvergieten censureerde. Dat het team vervolgens Sigma 2’s restrictieve upgrade-systeem (voor wapens) verving met dat van het oorspronkelijke spel, zodat de gele Essence-bollen opnieuw nuttig kunnen zijn als valuta, is eveneens een welkome aanwinst. Ninja Gaiden II-bazen die ronduit afschuwelijk waren, zoals die gigantische worm in een spuuglelijke groene tunnel, haalde men godzijdank ook niet meer uit het archief! Men verbeterde daarnaast de onhandigheid van de boog (lees: tijdens het mikken ervan) en men voerde een paar veranderingen door aan de voormalige balans. Men sleutelde in deze context voornamelijk aan de oppositie: in Sigma 2 waren ze (vergeleken met Ninja Gaiden II) bijzonder duurzaam, wat resulteerde in ‘damage spongey’ vijanden op de hogere moeilijkheidsgraden. Een beslissing die de ontwikkelaars overigens combineerden met een flinke reductie van hun totale hoeveelheid, laat staan dat bepaalde aanvallen van hen (zoals een greep) je mogelijk in één klap konden doden.
Chain of 100 Slashes
Team Ninja benaderde Ninja Gaiden II Black vreemd genoeg met een selectieve aanpak, wat je alleen zou beseffen met kennis van de bovenstaande informatie. Vijanden sterven sneller, slaan minder hard toe en verliezen makkelijker hun ledematen dan in Sigma 2, maar meerdere aspecten divergeren nog altijd van Ninja Gaiden II’s ontwerp, inclusief de net vermelde waarden. Je tegenstanders zijn noch even talrijk, waardoor de wijdere terreinen relatief verlaten blijven, noch even agressief, wat soms betekent dat bepaalde aanvallen of A.I.-gerelateerde gedragingen ontbreken. De twee standbeelden – waaronder Lady Liberty herself, het Vrijheidsbeeld! – die jou in Sigma 2 confrontreerden? Nergens te bespeuren, ondanks dat de resterende nieuwe baasgevechten juist wél van de partij zijn. Men bracht de Tag Missions terug, maar men rukte de online multiplayer eruit, dus je zit dan opgescheept met een CPU-bot die je niet kunt verwijderen indien je liever solo-pogingen wilt wagen. Zowel Sigma 2 als Ninja Gaiden II Black verwisselen Ryu Hayabusa om de zoveel levels met aparte secties voor Momiji, Rachel of Ayane, maar ze beschikken allemaal over minder vrijspeelbare (weliswaar simplistische) outfits dan voorheen. De Time Trial-achtige Ninja Race-modus verdween volledig, zonder een equivalent alternatief. Deze lijst kan ik nog eventjes uitbreiden en toegegeven, niet alles was vlak na de lancering al toegankelijk, maar hopelijk begrijp je inmiddels wat ik concreet bedoel …Team Ninja benaderde Ninja Gaiden II Black vreemd genoeg met een selectieve aanpak ...
Ter verduidelijking: zelfs Sigma 2 was verre van compleet qua in-game content, want ook die uitgave bevatte bizarre wijzigingen of schrappingen tegenover diens voorganger. Ninja Gaiden II Black kon zulke discrepanties nochtans overbruggen door in theorie de beste facetten van de twee oudere versies te lenen, eventueel met supplementaire noviteiten. Team Ninja kon onder andere via deze gelegenheid de uitdagende Tests of Valor en twee types projectielen (met name de Incendiary en Windmill Shuriken) re-integreren, aangezien beide elementen zich exclusief in Ninja Gaiden II verschuilen. Helaas ging zo’n fusie (als de ontwikkelaars erover nadachten) louter een droom zijn, want het kwijtspelen van de broncode maakt het ‘correct’ implementeren van zulke wensen nodeloos ingewikkeld. Het troost me alleszins dat de studio weldra een patch met daarin “aanpassingen en nieuwe features” zal distribueren, en op basis van hun recente titels is het waarschijnlijk dat men daarna de ontvangen feedback verder zal overwegen. Hierbij verzoek ik dat Team Ninja in de toekomst een Training Mode vervaardigt, en een instelling om de hitstop (telkens je een opponent treft) te elimineren!
Mark of the Master Ninja
Maar wat als m’n ontleding van de kleinste punten je geen zak schelen, omdat je al tevreden zou zijn met een hack ‘n slash waar je frequent demonen en ninja-troepen in mootjes mag hakken? Als je het zo bekijkt, dan zal Ninja Gaiden II Black wellicht aan de verwachtingen voldoen, juist omdat de actie zo sensationeel ontplooit. Je bestuurt hier een regelrechte killing machine en dit is het soort illusie waarvan het spel met volle teugen geniet! Team Ninja moedigde zo’n power fantasy aan door Ryu Hayabusa een gevarieerd arsenaal te overhandigen, waarmee hij kordaat de diverse compositie van het vijandelijk leger kan afslachten. Mits jij jezelf tegen hen kan verweren uiteraard, want zelfs met een afgesneden arm of been kunnen de talloze manschappen je vlug ten onder brengen, al dan niet nadat iemand een kamikaze-manoeuvre uitvoerde. Qua diepgang schiet de game evenmin tekort, omdat je geregeld een spontane opportuniteit uit Ryu’s move set kunt persen, wat eventueel ook je leven kan redden.Je bestuurt hier een regelrechte killing machine en dit is het soort illusie waarvan het spel met volle teugen geniet!
De leukste schermutselingen laten je alvast toe om iemand zo krachtig tegen wanden te gooien, dat bloed in alle richtingen spat. Je kan ook op iemands hoofd springen om een opening voor jezelf te creëren, zodat je daarna de schedel van je slachtoffer kunt verpletteren aan de hand van een air combo die in de iconische Izuna Drop eindigt. Ryu is daarenboven in staat om op muren te lopen, het soort behendigheid waarmee je moeiteloos raketten kunt ontwijken, en van hieruit kun je eveneens naar de vijand uithalen. Het zwaaien van je katana (of andere mêlee-wapens) kun je vroegtijdig stopzetten door in het midden van de animatie een shuriken te werpen, waardoor je prompt flexibeler aan de slag kunt gaan. Het loont om Hayabusa onder de knie te krijgen … en net daarom is het balen dat de eindbazen zulke finesse als het ware begraven. Het merendeel van Ryu’s technieken kun je niet op hen verrichten, je kan ze niet eens consistent beschadigen en als je ze dan toch pijn doet, dan zullen ze willekeurig besluiten dat ze niet meer kwetsbaar willen zijn. De baasgevechten zijn met andere woorden nog altijd een hoogst irritante klucht, maar hopelijk zijn de lessen die ze sindsdien met de Nioh-games hebben geleerd, wel van toepassing in Ninja Gaiden 4.
Conclusie
Mijn verdict, nu dat we een (misschien té) grondig onderzoek achter de rug hebben? Ondanks Team Ninja’s doelstellingen, ga ik niet akkoord met hun bewering dat deze kersverse editie de “definitieve versie” is van de sequel die men in 2008 produceerde. Hiervoor moest men meer veranderingen (dan wat we kregen) doorvoeren, en toch wel zeker met de connotaties van de Black-subtitel! Fans moeten dus bij deze nogmaals hetzelfde liedje horen: alweer een uitgave die niet met kop en schouders boven de vorige releases stijgt, ook al deed de remaster ditmaal een mooier jasje aan. Dat gezegd zijnde: Ninja Gaiden II Black is wel degelijk superieur aan Sigma 2 en als je jezelf nog nooit eerder aan de 3D-iteraties blootstelde, dan kan het geen kwaad om hiermee te beginnen, al dan niet via een Game Pass-abonnement. Ninja Gaiden II in al z'n vormen herbergt nu eenmaal een mix van bevredigende actie die je tot op heden nergens anders in het genre kunt vinden, en vooral op de hogere moeilijkheidsgraden is het een veeleisende krachtmeting. Zet je echter schrap voor enkele ruwe aspecten (onder meer de camera en de baasgevechten) die je hoe dan ook moet tolereren.
Pro
- De Unreal Engine 5-visuals zijn knap en haperen amper
- Het bloed en afgehakte ledematen vliegt je terug om de oren
- Ryu Hayabusa (plus z'n arsenaal) is één en al een power fantasy
- De campagne zit tjokvol taaie uitdagingen en tegenstanders ...
Con
- De camera is en blijft een historische ramp
- Team Ninja ging niet ver genoeg met de aanpassingen
- Ontbrekende content en met als gevolg het prijskaartje
- ... maar de game haalt wel voortdurend uit met flauwekul
7
Over
Beschikbaar vanaf
23 januari 2025
Gespeeld op
- Xbox Series X|S
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Action
- Hack and slash
Ontwikkelaar
- Team Ninja
Uitgever
- Koei Tecmo
Website
Forumlink
Laatst bewerkt:
