Binnenkort brengt 999 Games Nanutak: De IJstempel op de markt, een familiespel waarin de spelers gezamenlijk een fabelachtige tempel bouwen. Maar let op, het is geen coöperatief spel want de spelers strijden voor het meeste aantal punten en er kan slechts één iemand de overwinning in de wacht slepen. Het spel werd oorspronkelijk uitgegeven door het Duitse Kosmos, een uitgever waarvan 999 Games regelmatig vertaalt voor de Nederlandstalige markt. Na enkele keren het spel te hebben gespeeld, kan ik alvast zeggen dat het opnieuw een goede toevoeging is aan hun catalogus en het spel zeker een plaatsje verdient in mijn collectie (en wie weet ook de jouwe).
Nunatak: De IJstempel werd ontworpen door Kane Klenko, een naam die mij niet meteen iets zei. Maar na een nadere inspectie op BoardGameGeek zag ik enkele bordspelnamen die me bekend in de oren klonken, waaronder Dead Men Tell No Tales, Flip Ships en Pandemic: Rapid Response. De man is dus niet aan zijn proefstuk toe en deze keer lijkt hij alles uit de kast te halen, want naast een spannende en interactieve spelervaring heeft Nunatak ook heel wat tafelprésence. Dit komt omdat de spelers tijdens het spel een grote 3D-piramide opbouwen.
Wanneer er een vierkant wordt gevormd, dan krijgt de speler met het meeste aantal blokken vijf punten en de speler met de op één na meeste blokken twee punten. Om het nog wat interessanter te maken: wanneer er een gelijkstand is, wordt dit beslecht in het voordeel van de actieve speler. Het tactisch plaatsen van je blokken is zeer belangrijk en zorgt voor heel wat spannende momenten. Je wil namelijk niet dat iemand een bepaald vierkant van onder je neus kan stelen, maar uiteraard probeer je zelf om te voorkomen dat andere spelers kunnen gaan lopen met de volle punten. De dynamiek hierbij is trouwens helemaal anders wanneer je met twee, drie of vier spelers speelt. Bij vier spelers kan je bijvoorbeeld een vierkant hebben waarbij elke speler een blok heeft, maar het is de actieve speler die het vierkant afsluit die de vijf punten krijgt en de andere spelers niets. Je wil dus liefst niet de speler zijn die dit cadeau doet aan een van je tegenstanders. Als je met vier spelers speelt, is er trouwens een extra doelkaart in het spel voor het einde die bepaalt welke spelers de twee laatste blokken mogen zetten en je dus een extra objectief geeft waarop je moet spelen.
Met twee spelers schotelt Nunatak je dan weer een interessant duel voor waarbij je direct kan inspelen op de zet van je tegenstander en proberen in te plannen wat jouw en zijn of haar volgende beurt zal zijn. Deze ervaring wordt verrassend genoeg verrijkt doordat je ook met de blokken van een derde kleur moet spelen. Deze derde kleur vormt een soort van fictieve derde speler (in de solomodus speel je zelfs met twee dummyspelers), iets waarvan ik meestal geen grote fan ben, maar in dit spel op een voortreffelijke wijze werd geïmplementeerd voor twee spelers. Hier moet iedere speler immers spelen met setjes van twee eigen blokken en één blok van de derde kleur, waarbij je deze drie blokken moet zetten voordat je met een nieuw setje aan de slag mag gaan. Initieel voelt dat derde blokje als een restrictie aan omdat het jou geen punten bezorgt en je de gespeelde kaarten niet bijhoudt, maar al snel kom je erachter dat je dit blokje ook slim kan inzetten om je tegenspeler te saboteren en dan komt het spel met twee pas echt tot zijn recht.
Zoals je al kan raden, wil je een beetje van alles verzamelen maar tegelijkertijd ook volop inzetten op een tweetal van de types van kaarten. Dit moet je vervolgens ook nog eens rijmen met het plaatsen van de blokken en de verschillende voordelen die je hieruit kan putten. Hierdoor ontstaat een interessante cocktail die zowel geschikt is voor de meer casual speler als bordspelfanaten die houden van interactieve spellen die ruimte geven voor wat denkwerk. Dit wordt bovendien versterkt door twee bijkomende voordelen die je krijgt dankzij de arbeider- en nestorkaart. De arbeider laat je namelijk toe om een vrije arbeidertegel te wisselen met een andere vrije tegel. De nestorkaart laat je dan weer toe om een zegekaart op te rapen, die je extra manipulatie- en scoremogelijkheden geeft. Hoewel het spel dus zeer toegankelijk is, schuilt er met andere woorden ook voldoende diepgang en interactie in. Je moet wel tegen een kleine portie van geluk kunnen, want de kaarten zorgen voor een element van willekeur. Zo kan het goed zijn dat je die ene kaart die er net niet ligt, wilt om een vierkant af te sluiten, en uiteraard voeg jij die toe aan de rij op het einde van je beurt, waardoor een van je tegenstanders ermee gaat lopen. Dit soort situaties moet je er uiteraard voor lief bijnemen.
Verder kan ik eigenlijk alleen maar positief zijn over de productie van het spel. De manier waarop de plastic speelstukken en de tegels in elkaar passen, is goed bedacht en je hebt zelfs kleine inkepingen in de tegels zodat je ze makkelijk met twee vingers kan oppikken. Zoals reeds gezegd, laat de présence van het spel zeker ook een indruk na. Zo kwam zelfs meer dan eens iemand kijken aan onze tafel tijdens een bordspelavond om te zien wat wij aan het doen waren. De piramide opbouwen geeft dus zeker een visueel genot, ook al is de spelervaring eigenlijk vrij abstract, wat voor sommigen toch minder aantrekkelijk kan zijn. Buiten het visuele aspect, komt het bouwen van de constructie niet echt tot uiting in de spelervaring, wat op zich niet heel erg is natuurlijk. In die zin leunt het spel eigenlijk net dicht aan bij klassiekers zoals Azul, 7 Wonders of Cascadia. Als fan van dit soort spellen wist Nunatak met zijn combinatie van card drafting, set collection en area majority mij dus zeker en vast te smaken. Mede omdat het spel ook nog eens wordt vergezeld door artwork van een van mijn favoriete bordspelartiesten, met name Kwanchai Moriya, die ook hier weer het spel van prachtige tekeningen voor de kaarten en de speldoos heeft voorzien.
Nunatak: De IJstempel werd ontworpen door Kane Klenko, een naam die mij niet meteen iets zei. Maar na een nadere inspectie op BoardGameGeek zag ik enkele bordspelnamen die me bekend in de oren klonken, waaronder Dead Men Tell No Tales, Flip Ships en Pandemic: Rapid Response. De man is dus niet aan zijn proefstuk toe en deze keer lijkt hij alles uit de kast te halen, want naast een spannende en interactieve spelervaring heeft Nunatak ook heel wat tafelprésence. Dit komt omdat de spelers tijdens het spel een grote 3D-piramide opbouwen.
Strijden met blokken
Dit doe je door om de beurt een van je (plastic) ijsblokken te plaatsen op de modulaire map en zo geleidelijk aan de hoogte in te bouwen. Het verloop van een beurt is eigenlijk vrij simpel. Je kiest een van de vier open bouwkaarten en plaatst een van je blokken op een tegel met het symbool dat overeenkomt met de gekozen bouwkaart. Vervolgens check je of er aan een van drie condities is voldaan. Bouw je op een niveau hoger dan het grondniveau, dan tel je hoeveel van je eigen blokken als steunpunt worden gebruikt en krijg je één punt per blok. Als je een of meerdere rijen afwerkt, dan ga je zoveel stappen vooruit op je bouwmeesterspoor. Tot slot kijk je of je een vierkant van twee op twee hebt gevormd, en dit is waar het spel echt interessant wordt.Wanneer er een vierkant wordt gevormd, dan krijgt de speler met het meeste aantal blokken vijf punten en de speler met de op één na meeste blokken twee punten. Om het nog wat interessanter te maken: wanneer er een gelijkstand is, wordt dit beslecht in het voordeel van de actieve speler. Het tactisch plaatsen van je blokken is zeer belangrijk en zorgt voor heel wat spannende momenten. Je wil namelijk niet dat iemand een bepaald vierkant van onder je neus kan stelen, maar uiteraard probeer je zelf om te voorkomen dat andere spelers kunnen gaan lopen met de volle punten. De dynamiek hierbij is trouwens helemaal anders wanneer je met twee, drie of vier spelers speelt. Bij vier spelers kan je bijvoorbeeld een vierkant hebben waarbij elke speler een blok heeft, maar het is de actieve speler die het vierkant afsluit die de vijf punten krijgt en de andere spelers niets. Je wil dus liefst niet de speler zijn die dit cadeau doet aan een van je tegenstanders. Als je met vier spelers speelt, is er trouwens een extra doelkaart in het spel voor het einde die bepaalt welke spelers de twee laatste blokken mogen zetten en je dus een extra objectief geeft waarop je moet spelen.
De dynamiek hierbij is trouwens helemaal anders wanneer je met twee, drie of vier spelers speelt.
Met twee spelers schotelt Nunatak je dan weer een interessant duel voor waarbij je direct kan inspelen op de zet van je tegenstander en proberen in te plannen wat jouw en zijn of haar volgende beurt zal zijn. Deze ervaring wordt verrassend genoeg verrijkt doordat je ook met de blokken van een derde kleur moet spelen. Deze derde kleur vormt een soort van fictieve derde speler (in de solomodus speel je zelfs met twee dummyspelers), iets waarvan ik meestal geen grote fan ben, maar in dit spel op een voortreffelijke wijze werd geïmplementeerd voor twee spelers. Hier moet iedere speler immers spelen met setjes van twee eigen blokken en één blok van de derde kleur, waarbij je deze drie blokken moet zetten voordat je met een nieuw setje aan de slag mag gaan. Initieel voelt dat derde blokje als een restrictie aan omdat het jou geen punten bezorgt en je de gespeelde kaarten niet bijhoudt, maar al snel kom je erachter dat je dit blokje ook slim kan inzetten om je tegenspeler te saboteren en dan komt het spel met twee pas echt tot zijn recht.
Punten hier, punten daar
Nu vraag je je waarschijnlijk af waarom je de bouwkaarten bijhoudt? Naast al de punten die je verwerft tijdens het spel, zal je het grootste deel van je punten op het einde van het spel verzamelen. Er is een bonus van zeven punten voor de speler die het meeste blokken op de zijkanten heeft gebouwd, maar belangrijker zijn de punten die je verdient met je verzamelde bouwkaarten. De zes types kaarten hebben elk hun eigen manier van scoren. Zo krijgt de speler die het meeste arbeiders heeft verzameld twintig punten en elke andere speler twee punten per arbeider, terwijl je bij de ijssnijder punten krijgt voor het aantal verzamelde kaarten volgens een bepaalde waardetabel. De lastdieren laten je scoren door het aantal symbolen op de kaarten te vermenigvuldigen met het aantal kaarten, en bij de bouwmeester vermenigvuldig je het aantal bouwmeesterkaarten met de hoogst bereikte waarde op het bouwmeesterspoor. De ambachtsman doet dan weer denken aan de groene kaarten uit 7 Wonders door hun eigen setcollectie-mechanisme, en de nestorkaart geeft je dan weer punten afhankelijk van de andere kaarten die je hebt verzameld. Tot slot krijg je ook nog eens tien punten per set van de zes verschillende kaarten die je hebt verzameld.Zoals je al kan raden, wil je een beetje van alles verzamelen maar tegelijkertijd ook volop inzetten op een tweetal van de types van kaarten. Dit moet je vervolgens ook nog eens rijmen met het plaatsen van de blokken en de verschillende voordelen die je hieruit kan putten. Hierdoor ontstaat een interessante cocktail die zowel geschikt is voor de meer casual speler als bordspelfanaten die houden van interactieve spellen die ruimte geven voor wat denkwerk. Dit wordt bovendien versterkt door twee bijkomende voordelen die je krijgt dankzij de arbeider- en nestorkaart. De arbeider laat je namelijk toe om een vrije arbeidertegel te wisselen met een andere vrije tegel. De nestorkaart laat je dan weer toe om een zegekaart op te rapen, die je extra manipulatie- en scoremogelijkheden geeft. Hoewel het spel dus zeer toegankelijk is, schuilt er met andere woorden ook voldoende diepgang en interactie in. Je moet wel tegen een kleine portie van geluk kunnen, want de kaarten zorgen voor een element van willekeur. Zo kan het goed zijn dat je die ene kaart die er net niet ligt, wilt om een vierkant af te sluiten, en uiteraard voeg jij die toe aan de rij op het einde van je beurt, waardoor een van je tegenstanders ermee gaat lopen. Dit soort situaties moet je er uiteraard voor lief bijnemen.
Indrukwekkende constructie
Nunatak: De IJstempel speelt in minder dan een uur en is eigenlijk vrij snel opgezet en aangeleerd, waardoor dit eentje is die je naar mijns inziens makkelijk uit de kast haalt. Opruimen verloopt iets minder vlot, maar is nog altijd relatief snel in vergelijking met andere spellen. Je moet natuurlijk alle tegels en kaarten opnieuw sorteren, gezien zij beiden gegroepeerd zijn in vier groepen om enigszins een balans te houden. Het leuke hierbij is dat in de tegels en kaarten van de derde en vierde stapel ook dubbele symbolen gebruikt worden, wat opnieuw een interessant element toevoegt later in het spel. Buiten het sorteren, is de grootste miserie echter dat het niet zo eenvoudig is om de doos opnieuw netjes te vullen. Gooi je de plastic blokken gewoon opnieuw in de zakjes, dan is het wat sukkelen om de doos goed dicht te krijgen. De enige oplossing die ik hiervoor heb gevonden, is dat je moet zorgen dat alle blokjes plat in de zakjes liggen, maar dit neemt wat extra tijd in beslag natuurlijk. Ik raad aan om ook wat extra ziploczakjes te voorzien als je wil voorkomen dat de tegels en kaarten opnieuw gemengd geraken in de doos.Verder kan ik eigenlijk alleen maar positief zijn over de productie van het spel. De manier waarop de plastic speelstukken en de tegels in elkaar passen, is goed bedacht en je hebt zelfs kleine inkepingen in de tegels zodat je ze makkelijk met twee vingers kan oppikken. Zoals reeds gezegd, laat de présence van het spel zeker ook een indruk na. Zo kwam zelfs meer dan eens iemand kijken aan onze tafel tijdens een bordspelavond om te zien wat wij aan het doen waren. De piramide opbouwen geeft dus zeker een visueel genot, ook al is de spelervaring eigenlijk vrij abstract, wat voor sommigen toch minder aantrekkelijk kan zijn. Buiten het visuele aspect, komt het bouwen van de constructie niet echt tot uiting in de spelervaring, wat op zich niet heel erg is natuurlijk. In die zin leunt het spel eigenlijk net dicht aan bij klassiekers zoals Azul, 7 Wonders of Cascadia. Als fan van dit soort spellen wist Nunatak met zijn combinatie van card drafting, set collection en area majority mij dus zeker en vast te smaken. Mede omdat het spel ook nog eens wordt vergezeld door artwork van een van mijn favoriete bordspelartiesten, met name Kwanchai Moriya, die ook hier weer het spel van prachtige tekeningen voor de kaarten en de speldoos heeft voorzien.
Conclusie
In Nunatak: De IJstempel bouw je samen aan een driedimensionale piramide, maar slechts één speler zal zichzelf kunnen kronen tot bouwmeester en met de overwinning naar huis gaan. Dit toegankelijke familiespel combineert eenvoudige spelregels met heel wat interactie en de nodige diepgang om zelfs meer ervaren spelers een boeiende spelervaring voor te schotelen. Het spel is een geslaagde toevoeging aan het genre van abstractie strategiespellen, waarbij het dankzij de manier waarop je de piramide bouwt ook nog eens indrukwekkend oogt eens je constructie vorm begint te krijgen.
Pro
- Knappe productie
- Snelle beurten
- Eenvoudig concept dat toch voldoende diepgang biedt
- Speelt lichtjes anders afhankelijk van het spelersaantal
Con
- Redelijk abstract
- Soms wat (on)geluk met de kaarten
- Alles netjes in de doos laten passen, is lastig
8.5
Over
Uitgever
- 999 Games
Designer
Kane Klenko
Aantal spelers
1-4
Tijdsduur
30-45 minuten
