Allez gast, staan die daar nu nog altijd? Het is een verzuchting die me ontsnapt wanneer ik voor de zesde keer in een maand tijd een half uur van mijn leven verschijt om traagjes in een file langs een grote betonmolen en geïmproviseerde bouwwerf te schuifelen. Niemand zegt spontaan ‘hoera!’ wanneer er nog maar eens een pneumatische drilboor en bordje met deviation van stal wordt gehaald. Zou je het zelf sneller kunnen? Het is een vraag die mijn lief naast me haast achteloos de gespannen ether van de auto in stuurt. Wel, vrouwmens, dankzij RoadCraft gaan we dat gezamenlijk ontdekken.
Laat ons eerst even de versnellingspook in R schakelen en wat context creëren voor deze game, waarin je dus in essentie een wegenwerker speelt. In den beginne was er MudRunner, wat op zijn beurt een soort sequel was op een spel genaamd Spintires. De naam van het beestje is uiteindelijk niet zo belangrijk, het kwam vooral neer op het met grote, onhandelbare bakbeesten door modderpoelen en slijk karren.
voelt op dat vlak als een logische volgende stap. Een grotere schaal, meer verantwoordelijkheden om rekening mee te houden, maar vooral nog steeds heel wat geploeter in de blubber.
Nou ben je in RoadCraft uiteraard wel een stuk heldhaftiger dan de gemiddelde Belgische wegenwerker die fiberkabel voor Proximus legt. Je leidt namelijk een bedrijf dat gebieden herstelt die getroffen zijn door natuurrampen. We hebben het hier niet over putjes vullen na de doortocht van Aalst Carnaval, maar orkanen en dat soort verwoestende toestanden. Jij bent dus als het ware de clean-up crew die ervoor moet zorgen dat de omgeving terug leefbaar wordt, wat voor een game uiteraard een vrij unieke premisse is. Opnieuw komt het primair neer op een excuus om met die grote trucks je weg te banen door een omgeving die daar op zijn zachtst gezegd niet op voorzien is, en vloekend uitdokteren hoe je die tientonner die je hebt vastgereden, terug uit de modderpoel krijgt. Maar de context dat je het allemaal doet voor de goede zaak, doet dus veel. Je bent druk in de weer met puin ruimen, asfalt leggen, energievoorzieningen terug op punt brengen en bruggen bouwen. Bruggen naar een betere toekomst!
RoadCraft is het soort spel dat behoorlijk wat tijd en aandacht van je vraagt, en dat is dezer dagen geen evidentie. Het is een titel die vol obstakels zit, die je met behulp van je vloot aan voertuigen en je eigen denkvermogen moet zien op te lossen – half simulatie, half puzzelgame. Het is een game waarbij je constant vast komt te zitten of tijd verspilt met ondoordachte plannen. Het flirt kortom vaak met frustratie, alleen worden die gevoelens ondergesneeuwd door de vele momenten waarop je helemaal in Bob de Bouwer-modus bent. Wanneer je een verwoest bos aan het decimeren bent met een beest van een maaier, of een tot puin herstelde gasleiding weet te herstellen, voel je je even ‘het mannetje’. De voertuigen voelen ook tactiel en gewichtig, zeker wanneer je de tonnen van je uit de kluiten gewassen truck voelt doorwegen op de modderige ondergrond. Je kan gewoon je grijns niet onderdrukken wanneer je hobbelig terrein te lijf gaat met een stoomwals, of met vederlichte bewegingen een uit de kluiten gewassen kraan in positie brengt. Het zorgt er allemaal voor dat de grote en kleine uitdagingen die je ondergaat, met de nodige gravitas worden aangepakt.
De feature zou je leven makkelijker moeten maken, maar zorgt vooral voor frustratie omdat die gasten dommer zijn dan stenen in een aardverschuiving. Jij bent druk bezig met een kraan autowrakken te verwijderen, terwijl je personeel botsauto's speelt met de omgeving en dus voor extra werk zorgt. Je begint te begrijpen waarom iemand als Michel Van Den Brande zo verzuurd is geworden: bedrijfsleider spelen is geen lachertje. Het is een kleine schoonheidsvlek op een voor de rest vrij aantrekkelijke game. De game puurt het meeste uit haar concept en levert een uitgebreide ervaring die je helemaal op je eentje of in multiplayer met tot drie vrienden kan spelen. Voor mij voelt het echter als een game die perfect tot zijn recht komt wanneer je alleen puin aan het ruimen bent met je bulldozer. Het verkoopt, geholpen door de uitstekende graphics, de illusie dat je de Moeder Teresa van de wegenwerkers bent. En net als Moeder Teresa plan ik mijn personeel straks te mishandelen met religieuze passie.
Laat ons eerst even de versnellingspook in R schakelen en wat context creëren voor deze game, waarin je dus in essentie een wegenwerker speelt. In den beginne was er MudRunner, wat op zijn beurt een soort sequel was op een spel genaamd Spintires. De naam van het beestje is uiteindelijk niet zo belangrijk, het kwam vooral neer op het met grote, onhandelbare bakbeesten door modderpoelen en slijk karren.
De volgende stap
Sequel SnowRunner deed hetzelfde foefje bij vriesweer. Met spin-off Expeditions kreeg de reeks echter iets vrij belangrijks: namelijk context. Het basisidee van ploeteren met onhandelbare, lompe voertuigen over grillig terrein bleef behouden, maar je kreeg nu taken toebedeeld zoals het uitvoeren van wetenschappelijke experimenten. Gekoppeld met de vrijheid om obstakels op je eigen manier aan te pakken en het nodige resource management, kregen spelers met Expeditions een boeiend nieuw hoofdstuk in de MudRunner-franchise. RoadCraftNou ben je in RoadCraft uiteraard wel een stuk heldhaftiger dan de gemiddelde Belgische wegenwerker die fiberkabel voor Proximus legt. Je leidt namelijk een bedrijf dat gebieden herstelt die getroffen zijn door natuurrampen. We hebben het hier niet over putjes vullen na de doortocht van Aalst Carnaval, maar orkanen en dat soort verwoestende toestanden. Jij bent dus als het ware de clean-up crew die ervoor moet zorgen dat de omgeving terug leefbaar wordt, wat voor een game uiteraard een vrij unieke premisse is. Opnieuw komt het primair neer op een excuus om met die grote trucks je weg te banen door een omgeving die daar op zijn zachtst gezegd niet op voorzien is, en vloekend uitdokteren hoe je die tientonner die je hebt vastgereden, terug uit de modderpoel krijgt. Maar de context dat je het allemaal doet voor de goede zaak, doet dus veel. Je bent druk in de weer met puin ruimen, asfalt leggen, energievoorzieningen terug op punt brengen en bruggen bouwen. Bruggen naar een betere toekomst!
Bob de Bouwer
Dat je dankzij global warming en andere grilligheden van de natuur een florerend bedrijf hebt, is duidelijk in RoadCraft. Je krijgt namelijk acht maps (met meer onderweg via DLC) om je innerlijke Bob de Bouwer op uit te leven. In essentie komt het neer op acht keer spelen in de zandbak, waarbij je met een garage aan indrukwekkende voertuigen – die kan oplopen tot veertig stuks indrukwekkende machinerie – je kinderdroom mag vervullen. Brokstukken wegruimen met de bulldozer, autowrakken verwijderen met een kraan, voorzichtig uit de kluiten gewassen boomstammen vervoeren over terrein dat nog steeds gevaarlijk erbij ligt na een aardverschuiving? Het is een powerfantasie voor jongetjes uit de zandbak. Dat betekent echter niet noodzakelijk dat het gemakkelijk gaat. RoadcCraft is een traag, methodisch spel dat behoorlijk wat geduld en micromanagement vergt. Dat zorgt ervoor dat relatief simpele taken, zoals een boomstam een halve mijl vervoeren, al snel iets monumentaals krijgen.RoadCraft vergt geduld en flirt met frustratie, maar levert tegelijk enorm belonende gameplay af.
RoadCraft is het soort spel dat behoorlijk wat tijd en aandacht van je vraagt, en dat is dezer dagen geen evidentie. Het is een titel die vol obstakels zit, die je met behulp van je vloot aan voertuigen en je eigen denkvermogen moet zien op te lossen – half simulatie, half puzzelgame. Het is een game waarbij je constant vast komt te zitten of tijd verspilt met ondoordachte plannen. Het flirt kortom vaak met frustratie, alleen worden die gevoelens ondergesneeuwd door de vele momenten waarop je helemaal in Bob de Bouwer-modus bent. Wanneer je een verwoest bos aan het decimeren bent met een beest van een maaier, of een tot puin herstelde gasleiding weet te herstellen, voel je je even ‘het mannetje’. De voertuigen voelen ook tactiel en gewichtig, zeker wanneer je de tonnen van je uit de kluiten gewassen truck voelt doorwegen op de modderige ondergrond. Je kan gewoon je grijns niet onderdrukken wanneer je hobbelig terrein te lijf gaat met een stoomwals, of met vederlichte bewegingen een uit de kluiten gewassen kraan in positie brengt. Het zorgt er allemaal voor dat de grote en kleine uitdagingen die je ondergaat, met de nodige gravitas worden aangepakt.
Goed personeel is een utopie
Er komen behoorlijk wat complexiteiten kijken bij RoadCraft, gaande van het uitstippelen van je route en het kiezen van het juiste gereedschap voor de job, tot het oplossen van onverwachte problemen tijdens de uitvoering van je taken. Toch gooit ontwikkelaar Saber Interactive je niet in de modderpoel zonder een paar zwembandjes. Zo bouwt de game de moeilijkheid gestaag op, zodat je de tijd krijgt om in je job te groeien. Ook de kampen die je kan vrijspelen helpen om de frustrerende angel er wat uit te halen. In zo’n basiskamp, dat fungeert als een fast travel-optie, kun je bouwmaterialen beheren en voertuigen uit je vloot selecteren en zo behoorlijk wat tijd besparen. Naar mijn gevoel is de enige valkuil waar RoadCraft echt in dondert, de toepassing van de AI van je medewerkers. Je hebt namelijk de mogelijkheid om je werknemers materiaal te laten leveren door gebieden die je vrij hebt gemaakt. Alleen kunnen die kneuzen dus duidelijk met niets groter dan een Vespa rijden. Om de haverklap rijden ze zichzelf vast, waardoor de Big Boss het weer mag oplossen.De feature zou je leven makkelijker moeten maken, maar zorgt vooral voor frustratie omdat die gasten dommer zijn dan stenen in een aardverschuiving. Jij bent druk bezig met een kraan autowrakken te verwijderen, terwijl je personeel botsauto's speelt met de omgeving en dus voor extra werk zorgt. Je begint te begrijpen waarom iemand als Michel Van Den Brande zo verzuurd is geworden: bedrijfsleider spelen is geen lachertje. Het is een kleine schoonheidsvlek op een voor de rest vrij aantrekkelijke game. De game puurt het meeste uit haar concept en levert een uitgebreide ervaring die je helemaal op je eentje of in multiplayer met tot drie vrienden kan spelen. Voor mij voelt het echter als een game die perfect tot zijn recht komt wanneer je alleen puin aan het ruimen bent met je bulldozer. Het verkoopt, geholpen door de uitstekende graphics, de illusie dat je de Moeder Teresa van de wegenwerkers bent. En net als Moeder Teresa plan ik mijn personeel straks te mishandelen met religieuze passie.
Conclusie
RoadCraft voelt als een ambitieuze volgende stap voor de MudRunner-reeks na het erg genietbare Expeditions. De acht omgevingen komen gedetailleerd tot leven met de sporen van dodelijke verwoesting, en het terug leefbaar maken van deze plekken heeft dan ook iets ontzettend bevredigend. Het is dan ook spelen in de zandbak met kranen en bulldozers vermenigvuldigd met factor tien, en daar kan zelfs de ronduit idiote AI van je werknemers weinig op afdingen. Na het spelen van RoadCraft begrijp je in elk geval maar al te goed waarom die verdomde wegenwerken altijd maar blijven aanslepen: geduld is een essentieel deel van de job.
Pro
- Uniek concept is sterk uitgewerkt
- De gameplay is uitdagend maar belonend
- Visueel erg overtuigend
- Coöperatieve modus
Con
- De A.I. van je werknemers is ridicuul
- De camera heeft heel af en toe wat nukken
8.5
Over
Beschikbaar vanaf
20 mei 2025
Gespeeld op
- Xbox Series X|S
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Simulator
Ontwikkelaar
- Saber Interactive
Uitgever
- Focus Entertainment
