My Friend Pedro destijds gemist, toen het zes jaar geleden uitkwam? Geen probleem; alles wat je moet weten is dat je wegens een pratende banaan alles en iedereen overhoop begint te knallen, dit met een flinke dosis acrobatiek. Met zo'n concept verborg DeadToast Entertainment hun gevoel voor humor uiteraard niet, vooral wanneer je dingen erin kan doen zoals iemand met een geworpen pan uitschakelen, en vervolgens je kogels eraf te laten ketsen om zo z'n nabije kompaan te elimineren, al dan niet in slow-motion. "Een gewelddadig ballet over vriendschap en verbeelding" is een gepaste samenvatting die men op diens respectievelijke winkelpagina schreef, en na vijf minuten speeltijd was ik helemaal aan boord. Hun volgende project, Shotgun Cop Man, kondigde men amper enkele weken geleden plots aan, opnieuw met de steun van uitgever Devolver Digital, en als liefhebber van hun vorige shooter moest ik het ongetwijfeld in de wacht slepen!
Shotgun Cop Man is één en al simpliciteit: jij kruipt in de huid van een schietgrage flik die Satan gaat arresteren. Waarom dit überhaupt gebeurt speelt niet van belang, want na een korte tutorial die de ietwat unieke controls uitleggen, dwaal je meteen naar de helse dieptes af om hem in de boeien te slaan. De duivel beantwoordt de aankomst van deze 'man on a mission' echter met een onbeschofte reactie – hoe durft hij?! – maar gerechtigheid moet en zal niettemin geschieden. Concreet betekent dit dat je gedurende 157 levels Satan zal achtervolgen, wat op zich een indrukwekkend aantal is, en dat er heel wat kogels om de oren van z'n duivelse handlangers zullen vliegen!
Zo'n gedreven behendigheid is voor alle duidelijkheid zelden een must om als overwinnaar uit de bus te komen, maar in Shotgun Cop Man is het nochtans zeer moeilijk om die impuls te weerstaan. Puur en alleen omdat het van nature zo verdomd cool is om, bij wijze van spreken, jezelf doorheen de talrijke hindernissenparcours te katapulteren! Nagenoeg iedere level kun je bovendien in een minuut of twee voltooien, eens je weet hoe de layout in elkaar zit, en retries activeren na quasi een milliseconde. Factoren die mede verantwoordelijk zijn voor de latente herspeelbaarheid van het concept, maar ik raakte het hardste aan Shotgun Cop Man verslingerd wanneer ik ook de optionele objectieven in gedachte hield. Plotseling is het niet meer genoeg om louter de finish te bereiken; nu 'moet' je ook tegen de klok racen, de hele tijd ongedeerd blijven én simultaan je alle oppositie om zeep helpen. In werkelijkheid is die combinatie van niet-verplichte doelen bijlange niet zo intimiderend of strikt, maar eens je in de ban van die kieskeurige routine bent, is het lastig om jezelf ervan weg te rukken. Vertrouw me, ik spreek uit ervaring als een zelfverklaarde Shotgun Cop Man-verslaafde!
Het tweede gameplay-element dat het meeste bijdraagt is tevens de gunplay, welke zich rond meer dan allemaal maar het bekogelen van je tegenstanders centreert. Het is vreemd om uit te leggen: het speelbaar personage kun je sowieso met precieze nauwkeurigheid bewegen, maar de besturing is tegelijkertijd wild genoeg vanwege de abrupte uitbarstingen qua momentum telkens jij de trekker van je shotgun overhaalt. Daarenboven zal je brein aanvankelijk verward zijn, omdat het (bij andere games) inmiddels gewoon raakte aan normale logica zoals "links = links." Shotgun Cop Man denkt daar echter anders over, want als je vlugger naar links (of waar dan ook) wilt gaan, dan moet je wel degelijk in de tegenovergestelde richting een schot lossen. Eenvoudige opdrachten, zoals bijvoorbeeld een blok met jouw geweren verplaatsen, is hierdoor niet zo vanzelfsprekend meer… maar je went er wel aan. Je spiergeheugen moet je hoe dan ook enigszins bijstellen, maar na het internaliseren van de basisprincipes kun jij jezelf in een smalle opening tussen een heleboel kogels lanceren, steeds verschuivende lasers op het nippertje ontwijken vooraleer je een bom gooit, enzovoort. Ongeacht hoe roekeloos dit moge zijn! Die leercurve uiteindelijk onder de knie krijgen is hét moment wanneer Shotgun Cop Man moeiteloos een constante toevoer van dopamine serveert!
Afsluiten doen we met een vluchtige opsomming van m'n allerlaatste klachten. De eindbazen zijn noch pover, noch interessant. De dreunende soundtrack brengt je in een trance-achtige stemming, net als de actie zelve, maar persoonlijk vond ik het te onderdrukt en muzikaal eentonig. Ondersteuning voor custom levels met Steam Workshop-integratie op pc legt objectieve meerwaarde op tafel, maar na het afwerken van deze recensie was de relevante editor nog altijd niet toegankelijk, ondanks dat deze tot het launchpakket zou behoren. Het is eveneens onduidelijk wanneer exact deze feature z'n opwachting zal maken.
Shotgun Cop Man is één en al simpliciteit: jij kruipt in de huid van een schietgrage flik die Satan gaat arresteren. Waarom dit überhaupt gebeurt speelt niet van belang, want na een korte tutorial die de ietwat unieke controls uitleggen, dwaal je meteen naar de helse dieptes af om hem in de boeien te slaan. De duivel beantwoordt de aankomst van deze 'man on a mission' echter met een onbeschofte reactie – hoe durft hij?! – maar gerechtigheid moet en zal niettemin geschieden. Concreet betekent dit dat je gedurende 157 levels Satan zal achtervolgen, wat op zich een indrukwekkend aantal is, en dat er heel wat kogels om de oren van z'n duivelse handlangers zullen vliegen!
"Mission: go to Hell."
Hoe onderscheidt de game zich tegenover andere 2D-shooters die je eveneens met twee analoge sticks bestuurt? Shotgun Cop Game vertoont op de oppervlakte eerder gelijkenissen met een hardcore platformer. Behalve de verwijdering van een traditionele springknop, hoewel dit niet betekent dat jij je überhaupt niet via de lucht kunt manoeuvreren. In plaats daarvan vervoer jij jezelf door middel van je twee geweren, oftewel je pistool en (logischerwijze) de titulaire shotgun, terwijl er feitelijk nóg een addertje onder het gras schuilt. Beide wapens beschikken over beperkte munitie zodra je voeten de grond verlaten, en je herlaadt je vuurwapens pas nadat je ergens landt. De enige uitzondering op deze regel is dat het spel je een 'gratis' patroon voor je hagelgeweer overhandigt telkens jij een vijand doodt, en hierdoor kun je met wat geoefende planning praktisch vanaf het startpunt tot bij de figuurlijke eindstreep vliegen.Het is van nature zo verdomd cool om jezelf doorheen de talrijke hindernissenparcours te katapulteren!
Zo'n gedreven behendigheid is voor alle duidelijkheid zelden een must om als overwinnaar uit de bus te komen, maar in Shotgun Cop Man is het nochtans zeer moeilijk om die impuls te weerstaan. Puur en alleen omdat het van nature zo verdomd cool is om, bij wijze van spreken, jezelf doorheen de talrijke hindernissenparcours te katapulteren! Nagenoeg iedere level kun je bovendien in een minuut of twee voltooien, eens je weet hoe de layout in elkaar zit, en retries activeren na quasi een milliseconde. Factoren die mede verantwoordelijk zijn voor de latente herspeelbaarheid van het concept, maar ik raakte het hardste aan Shotgun Cop Man verslingerd wanneer ik ook de optionele objectieven in gedachte hield. Plotseling is het niet meer genoeg om louter de finish te bereiken; nu 'moet' je ook tegen de klok racen, de hele tijd ongedeerd blijven én simultaan je alle oppositie om zeep helpen. In werkelijkheid is die combinatie van niet-verplichte doelen bijlange niet zo intimiderend of strikt, maar eens je in de ban van die kieskeurige routine bent, is het lastig om jezelf ervan weg te rukken. Vertrouw me, ik spreek uit ervaring als een zelfverklaarde Shotgun Cop Man-verslaafde!
"Shotgun Cop Man is I. Justice or die!"
Twee specifieke aspecten leveren alvast de grootste contributies wat betreft het op poten zetten van Shotgun Cop Mans haast hypnotische flow state, beginnende met het strakke level design. Hun kleinschalige aard accentueert het type actie waarnaar DeadToast Entertainment streefde, maar het is de geleidelijke variatie die voorkomt dat saaie repetitie zich vroegtijdig in het spel nestelt. De ene keer wordt je geconfronteerd met een nieuw obstakel, een andere keer smeedde men een level rondom de functie van een nieuw wapen, en later moet je misschien opletten voor nieuwe soorten vijanden. Al deze bouwstukken worden daarnaast frequent met elkaar gemengd, wat voortdurend de geboorte geeft aan creatieve uitdagingen, en ze zijn nota bene zelden tot nooit afhankelijk van sluwe listen die je de eerste maal niet ziet aankomen. Shotgun Cop Man verraste me in ieder geval met diens algemene afwisseling, gezien het brede gamma van veelzijdige, niet-gekopieerde omstandigheden.Een vermakelijke en niet te straffe adrenalinestoot die je hand-oogcoördinatie regelmatig uittest.
Het tweede gameplay-element dat het meeste bijdraagt is tevens de gunplay, welke zich rond meer dan allemaal maar het bekogelen van je tegenstanders centreert. Het is vreemd om uit te leggen: het speelbaar personage kun je sowieso met precieze nauwkeurigheid bewegen, maar de besturing is tegelijkertijd wild genoeg vanwege de abrupte uitbarstingen qua momentum telkens jij de trekker van je shotgun overhaalt. Daarenboven zal je brein aanvankelijk verward zijn, omdat het (bij andere games) inmiddels gewoon raakte aan normale logica zoals "links = links." Shotgun Cop Man denkt daar echter anders over, want als je vlugger naar links (of waar dan ook) wilt gaan, dan moet je wel degelijk in de tegenovergestelde richting een schot lossen. Eenvoudige opdrachten, zoals bijvoorbeeld een blok met jouw geweren verplaatsen, is hierdoor niet zo vanzelfsprekend meer… maar je went er wel aan. Je spiergeheugen moet je hoe dan ook enigszins bijstellen, maar na het internaliseren van de basisprincipes kun jij jezelf in een smalle opening tussen een heleboel kogels lanceren, steeds verschuivende lasers op het nippertje ontwijken vooraleer je een bom gooit, enzovoort. Ongeacht hoe roekeloos dit moge zijn! Die leercurve uiteindelijk onder de knie krijgen is hét moment wanneer Shotgun Cop Man moeiteloos een constante toevoer van dopamine serveert!
"Hands above your head, buster!"
De game stond me met andere woorden in grote mate op het lijf geschreven, maar desondanks wenste ik dat sommige zaken beter werden geïmplementeerd. Er ontbreken allereerst enige instellingen (die nochtans universeel horen te zijn) voor controllers vergeleken met toetsenbord en muis, inclusief volwaardige knoppenconfiguratie. Dit betekent vreemd genoeg ook dat gamepads geen toegang hebben tot een toegewijde quick retry-knop, in tegenstelling tot die eerder vermelde alternatieve input hardware. Hoogst irritant dus wanneer je alle optionele objectieven probeert te behalen, want je moet na iedere gefaalde poging dan drie extra menu-keuzes confirmeren. Verder was ik geen fan van hoe het spel diens assortiment van wapens roteert, want de willekeurige verschijning van x of y exemplaar kan een level en baasgevecht ofwel moeilijker, ofwel makkelijker maken. Je hebt ten minste zeggenschap over wat je al dan niet opraapt, maar je kunt geen invloed uitoefenen op het geweer dat als volgende zou opduiken. En nu we toch dit onderwerp bespreken: een visuele aanduiding voor zo'n nakende drop zou ik eveneens waarderen, aangezien het benodigde aantal kills voor een nieuw wapen blijkbaar per level verschilt.Afsluiten doen we met een vluchtige opsomming van m'n allerlaatste klachten. De eindbazen zijn noch pover, noch interessant. De dreunende soundtrack brengt je in een trance-achtige stemming, net als de actie zelve, maar persoonlijk vond ik het te onderdrukt en muzikaal eentonig. Ondersteuning voor custom levels met Steam Workshop-integratie op pc legt objectieve meerwaarde op tafel, maar na het afwerken van deze recensie was de relevante editor nog altijd niet toegankelijk, ondanks dat deze tot het launchpakket zou behoren. Het is eveneens onduidelijk wanneer exact deze feature z'n opwachting zal maken.
Conclusie
Ben je op zoek naar een vermakelijke en niet te straffe adrenalinestoot die je hand-oogcoördinatie regelmatig uittest? Twijfel dan niet om Shotgun Cop Man aan te schaffen, al ware het omdat men er een spotgoedkope prijs voor vraagt! Het spel heeft (qua ambities) nagenoeg geen kapsones en dat bedoel ik hier als een compliment, want DeadToast Entertainment kwam met een ongecompliceerde, doch uiterst verfijnde absurditeit voor de dag. De solo ontwikkelaar beging slechts relatief kleine fouten – herlees de laatste twee alinea's – die niets met de centrale gameplay te maken hebben, want dit onderdeel kunnen we als een ontegensprekelijke schot in de roos klasseren. Meer heb ik er niet over te zeggen; een aanbeveling waar ik geen twee keer over hoef na te denken!
Pro
- Schitterende gameplay
- Veel variatie in de 150+ verschillende levels
- Kort en krachtig, tegen een aanlokkelijke prijs
Con
- Onopvallende soundtrack
- Onder andere geen quick retry-functie voor controllers
- De beloofde level editor komt er "binnenkort" aan
8
Over
Beschikbaar vanaf
1 mei 2025
Gespeeld op
- PC
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- PC
Genre
- Platformer
- Shooter
Ontwikkelaar
- DeadToast Entertainment
Uitgever
- Devolver Digital
Website
Laatst bewerkt:
