Review: Skate Story

Skateboarden roept onlosmakelijke associaties op. Het beeld van Tony Hawk in een halfpipe of grindend over een balustrade, terwijl er rock uit de late jaren negentig uit de speakers knalt. Skateboarding was altijd al een subcultuur van cool kids die zich af probeerden te zetten van de muren van het conformisme. Dat beeld is door de jaren heen uiteraard door de commerciële mangel gehaald en verdronken in een bad vol sneakers en Avril Lavigne, maar voor een periode was skateboarding een anarchistische kunstvorm. Skate Story is een game die dat lijkt te snappen, maar tegelijk ook niet nalaat om er een eigen helse stempel op te drukken. Het resultaat is een van de meest unieke games van het voorbije jaar.

Het uitgangspunt van de game is dan ook vrij bizar. Je speelt letterlijk als een demon die uit glas gemaakt is, die een contract met de duivel heeft gesloten om skateboardend door de onderwereld te trekken op een queeste om de maan op te eten. Laat dat maar eventjes bezinken. Het vrij van de pot gerukte concept krijgt nog meer cachet wanneer je in acht neemt dat ook de volledige spelwereld uit glas en diamant is opgetrokken. Waarom? Daar sta je best niet te lang bij stil, maar het komt vast neer op een ‘omdat het er pretty fucking cool uitziet'. Het licht dat als een soort prisma door al dat glas door het beeld wordt gereflecteerd, zorgt in elk geval voor een schouwspel dat vrij apart te noemen is.

skate 3.jpg

Tonight, we steal the moon

Het skateboarden zelf is eigenlijk ietwat de achilleshiel van de game. Het is allemaal erg solide en doet omwille van het camerastandpunt zelfs ietwat denken aan EA’s Skate, maar het voelt tegelijk ook vrij rudimentair. Je maakt een ollie met een druk op de knop en gaat voor een kick- of heelflip met een druk op de triggers en gooit er wat spin bij met behulp van de bumpers. Er komen uiteraard wel nuances bij zoals powerslides en complexere tricks die je later kan uithalen, maar het blijft altijd erg 'videogame' aanvoelen. Drukjes op de knoppen resulteren in coole trucjes, in feite eerder Tony Hell Demon Skater dus dan iets dat diepgang opzoekt.

Skate Story speelt maakt het gebrek aan diepgang goed met de nodige excentrieke flair.


Dat is uiteindelijk geen tragedie, het skateboarden voelt hier namelijk duidelijk bedoeld als een amusant vehikel om je fluïde door die spelwereld te stuwen. De structuur ervan is simpel. Je hebt een hub met een skating plaza waar je wat shops en NPC’s kan vinden en negen hoofdstukken vol fetch quests en uitdagingen om te vervullen op je queeste. Gigantische vuilniszakken helpen wegruimen, lekkende gasleidingen dichten of de letterlijke vuile was van de duivel vinden, lijkt erg hard op het werk van een demonische conciërge. Ook het zoeken van brieven voor een duif die aan een screenplay werkt of een edelsteen voor een pinguïn komt op je takenlijstje terecht, terwijl je dus skateboardend door een surrealistische onderwereld vol wassalons, cafés en metrolijnen rolt. Je bent uiteraard niet enkel klusjes aan het opknappen voor anderen. Van tijd tot tijd kom je in challenges terecht waarbij je een sequentie van tricks en grinds moet zien te volbrengen en kom je ook in spectaculaire skate courses terecht.

skate 4.jpg

Flowjob

Dat klinkt allemaal vrij uitdagend, maar is dat in feite zelden tot nooit. Net als de laagdrempelige besturing is ook de moeilijkheidsgraad vooral die van een game die spelers vooral niet te hard uit de flow wil halen. Sam Eng, de maker, wilde met Skate Story vooral de vibe vatten die hij kreeg toen hij door de nachtelijke straten van New York aan het boarden was met synth-wave in zijn oortjes. Daar valt in elk geval iets voor te zeggen. De soundtrack van Blood Cultures in combinatie met de dromerige visuals en de laidback gameplay evoceren wel degelijk een apart sfeertje dat goed werkt. Dit is een game die ietwat de stijl laat primeren op de daadwerkelijke gameplay, maar die stijl is dus wel echt een wegende factor. Het is een audiovisuele trip die af en toe weet te overdonderen met een crescendo van muziek en visuals, en die culmineert in een climax die je bijna kunstzinnig zou kunnen noemen. Dit is dan ook een game die je in beweging moet zien, want de screenshots doen het hoegenaamd geen eer aan.

Conclusie

Wat Skate Story mist qua diepgang of uitdaging, maakt het meer dan goed met stijl en audiovisuele flair. Het is een excentrieke ervaring die het niet van de feitelijke gameplay moet hebben, maar van de onmiskenbare flow die gepaard gaat met op een skateboard door een unieke onderwereld te trekken. Skate Story is surrealistisch gamen op zijn best.

Pro

  • Ontzettend stijlvol
  • Laagdrempelige chill gameplay kan fun zijn
  • Bouwt fijn op naar een sterke climax

Con

  • Diepgang of uitdaging is er nauwelijks
  • Leunt net iets te hard op fetch quests
8

Over

Beschikbaar vanaf

8 december 2025

Gespeeld op

  1. PlayStation 5

Beschikbaar op

  1. Nintendo Switch 2
  2. PC
  3. PlayStation 5
  4. Xbox Series X|S

Genre

  1. Action
  2. Sport

Ontwikkelaar

  1. Sam Eng

Uitgever

  1. Devolver Digital
 
Terug
Bovenaan