Wanneer ik de vraag krijg wat mijn favoriete bordspel is, dan kom ik na lang twijfelen toch steeds uit bij een bepaalde oerklassieker. Er zijn heel wat bordspellen die ik geweldig vind en met veel plezier speel, maar mijn absolute favoriet blijft toch wel 7 Wonders. Dit spel blinkt uit in zijn opvallende eenvoud en de manier waarop de verschillende concepten in elkaar klikken. Maar een deel van het succes is ook toe te schrijven aan het centrale concept van het spel, namelijk card drafting. Hierbij heb je een aantal kaarten in je hand, waarvan je er eentje kiest om te houden en de rest doorgeeft aan een tegenstander. Vroeger was ik een fervent Magic The Gathering-speler, en spellen die gebruikmaken van card drafting of deck building, hebben bij mij dus direct een zekere aantrek. 7 Wonders was net een van die spellen die ik ontdekte in mijn overgangsperiode van Magic naar de bredere wereld van bordspellen, maar na al die jaren staat het spel er nog steeds als een rots.
Waarom ik deze lofzang over 7 Wonders doe in een review van Stonespine Architects, vraag je je nu af? Wel, er zijn natuurlijk tal van andere spellen die gebruikmaken van dit spelmechanisme van card drafting, hetzij als hoofdelement, of als slechts een van de spelmechanisme. Maar Stonespine Architects is een van de weinige spellen die mij een gelijkaardig gevoel gaf als de eerste keren dat ik 7 Wonders mocht ontdekken, iets waar zelfs It's A Wonderful World bijvoorbeeld niet in slaagde. Ik mocht het spel toevallig op Spel in Antwerpen ontdekken en het wist meteen mijn interesse te wekken. Ik ging dan ook graag aan de slag met het reviewexemplaar dat Intrafin Games ons toestuurde.
Bij het kiezen van je kaarten dien je bijvoorbeeld rekening te houden met de doelkaarten, de paden in je kerker die je verbindt met je in- en uitgang, hoeveel geld ze opleveren, alsook je blauwdruk. Dit is een persoonlijke kaart die een aantal voorwaarden bevat voor de lay-out van je kerker en je hiervoor beloont als je deze vervult. Dit klinkt misschien bekend in de oren voor zij die Roll Player al gespeeld hebben, wat niet onlogisch is gezien dit spel van dezelfde makers is en zich in hetzelfde universum afspeelt, net als Lockup en Carthographers, een spel dat ook werd ontworpen door Jordy Adan. Dankzij het grafische design valt trouwens meteen op dat dit spel thematisch aanleunt bij Roll Player en co.
Zodra de spelers hun vier kaarten hebben gekozen, krijgen we trouwens een marktfase, nog iets dat we kennen van Roll Player. In deze fase tellen de spelers al hun geld op, plus het totale aantal schatkisten in hun kerker, om hun inkomen voor deze ronde te bepalen. Vervolgens is het de speler met het meeste geld die steeds iets mag kopen uit de markt, zijnde nieuwe elementen om toe te voegen aan je kerker, of kiezen om te passen. Pas je, dan verlies je al je geld, ga je op de eerste vrije plaats staan van het prioriteitsspoor - dat dient om gelijkstanden van inkomen te doorbreken - en kies je een persoonlijke doelkaart, waarmee je op het einde van het spel punten kan scoren. In de laatste ronde kies je geen doelkaart meer, maar krijg je wel punten op basis van je positie op het prioriteitsspoor. Naast de persoonlijke doelkaarten, is er ook nog een algemene doelkaart waar alle spelers naartoe kunnen werken om punten te verdienen, en wie op het einde van het spel de meeste punten heeft, wint uiteraard het spel.
Dit alles klinkt misschien ook wat complex, maar eigenlijk valt het heel goed mee. Het aantal acties dat je als speler doet zijn immers vrij beperkt: je kiest vier kaarten en vervolgens spendeer je wat goud alvorens te passen en de volgende ronde te beginnen. Het belangrijkste is uiteraard om een oogje te houden op de verschillende elementen die je punten geven. Het regelboekje overloopt het spelverloop en de berekening van de eindscore op een duidelijke manier, waardoor we eigenlijk nooit echt dubbelzinnigheden zijn tegengekomen. Verder vond ik het fijn dat het spel vlot en fijn speelt met verschillende spelersaantallen, ongeacht of je nu solo, met twee of zelfs vijf personen speelt. Voor twee spelers is er een lichte aanpassing bij het draften, maar verder verander je enkel het beschikbare aantal doelkaarten en elementen in de markt. Een probleem dat het spelplezier enigszins wel kan verstoren, is de willekeur in de persoonlijke doelkaarten. Ben je genoodzaakt om een doelkaart te kiezen waarmee je bitterweinig bent, dan kan je al snel een hele hoop punten verliezen. Maar de grote hoeveelheid doelkaarten, zowel algemene als persoonlijke, samen met de blauwdrukken, zorgt er wel voor dat je bij elk spelletje je op andere dingen moet focussen, wat alvast de herspeelbaarheid ten goede komt.
Waarom ik deze lofzang over 7 Wonders doe in een review van Stonespine Architects, vraag je je nu af? Wel, er zijn natuurlijk tal van andere spellen die gebruikmaken van dit spelmechanisme van card drafting, hetzij als hoofdelement, of als slechts een van de spelmechanisme. Maar Stonespine Architects is een van de weinige spellen die mij een gelijkaardig gevoel gaf als de eerste keren dat ik 7 Wonders mocht ontdekken, iets waar zelfs It's A Wonderful World bijvoorbeeld niet in slaagde. Ik mocht het spel toevallig op Spel in Antwerpen ontdekken en het wist meteen mijn interesse te wekken. Ik ging dan ook graag aan de slag met het reviewexemplaar dat Intrafin Games ons toestuurde.
Baas in eigen kerker
In Stonespine Architects bouwen de spelers elk hun eigen kerker en enkel de beste architect kan de overwinning in de wacht slepen. Het bouwen van je kerker doe je door kaarten te plaatsen in een veld van vier op vier, waarbij je per ronde een rij vult van boven naar onder. Het kiezen van de kaarten doe je op basis van card drafting. Je begint met een hand van vijf kaarten en elke beurt kies je één kaart en geef je de rest door totdat elke speler vier kaarten heeft gekozen. Deze kaarten stellen de kamers van je kerker voor en bevatten naast paden ook elementen zoals monsters, vallen, schatkisten, punten en geld. Bij het draften van de kaarten zijn er echter verschillende factoren waarmee je rekening moet houden, en natuurlijk probeer je ook te voorkomen dat je jouw tegenstander helpt door hem of haar goede kaarten te geven.Bij het kiezen van je kaarten dien je bijvoorbeeld rekening te houden met de doelkaarten, de paden in je kerker die je verbindt met je in- en uitgang, hoeveel geld ze opleveren, alsook je blauwdruk. Dit is een persoonlijke kaart die een aantal voorwaarden bevat voor de lay-out van je kerker en je hiervoor beloont als je deze vervult. Dit klinkt misschien bekend in de oren voor zij die Roll Player al gespeeld hebben, wat niet onlogisch is gezien dit spel van dezelfde makers is en zich in hetzelfde universum afspeelt, net als Lockup en Carthographers, een spel dat ook werd ontworpen door Jordy Adan. Dankzij het grafische design valt trouwens meteen op dat dit spel thematisch aanleunt bij Roll Player en co.
Spelers bouwen elk hun eigen kerker en enkel de beste architect kan de overwinning in de wacht slepen.
Zodra de spelers hun vier kaarten hebben gekozen, krijgen we trouwens een marktfase, nog iets dat we kennen van Roll Player. In deze fase tellen de spelers al hun geld op, plus het totale aantal schatkisten in hun kerker, om hun inkomen voor deze ronde te bepalen. Vervolgens is het de speler met het meeste geld die steeds iets mag kopen uit de markt, zijnde nieuwe elementen om toe te voegen aan je kerker, of kiezen om te passen. Pas je, dan verlies je al je geld, ga je op de eerste vrije plaats staan van het prioriteitsspoor - dat dient om gelijkstanden van inkomen te doorbreken - en kies je een persoonlijke doelkaart, waarmee je op het einde van het spel punten kan scoren. In de laatste ronde kies je geen doelkaart meer, maar krijg je wel punten op basis van je positie op het prioriteitsspoor. Naast de persoonlijke doelkaarten, is er ook nog een algemene doelkaart waar alle spelers naartoe kunnen werken om punten te verdienen, en wie op het einde van het spel de meeste punten heeft, wint uiteraard het spel.
Dilemma’s alom
Wat Stonespine Architects in mijn ogen zo interessant maakt, is dat het spel je verplicht om met heel wat factoren rekening te houden tijdens het kiezen van je kaarten - voor sommige spelers misschien zelfs wat te veel. Je wil namelijk alle voorwaarden van je blauwdruk voldoen, maar intussen probeer je natuurlijk ook al je paden te verbinden en moet je ondertussen ook zorgen dat je punten kan binnen sprokkelen met je persoonlijke doelkaarten. Om de beste doelkaart te kiezen moet je ook nog eens afwegen wanneer het beste moment is om te passen en natuurlijk wil je zoveel mogelijk goud verzamelen zodat je als eerste kan kopen in de markt, zeker als die felbegeerde geheime doorgangen er liggen. En dit alles terwijl je ook nog eens rekening moet houden met wat je tegenstanders allemaal aan het doen zijn! Het zorgt voor een heerlijk gevoel van keuzestress en soms zal je risico’s moeten nemen, maar wanneer je plannen hun vruchten afwerpen en je bijvoorbeeld al je kamers in je kerker kan verbinden met je in- en uitgang of je jouw blauwdruk volledig kan voltooien, dan is de beloning des te groter.Dit alles klinkt misschien ook wat complex, maar eigenlijk valt het heel goed mee. Het aantal acties dat je als speler doet zijn immers vrij beperkt: je kiest vier kaarten en vervolgens spendeer je wat goud alvorens te passen en de volgende ronde te beginnen. Het belangrijkste is uiteraard om een oogje te houden op de verschillende elementen die je punten geven. Het regelboekje overloopt het spelverloop en de berekening van de eindscore op een duidelijke manier, waardoor we eigenlijk nooit echt dubbelzinnigheden zijn tegengekomen. Verder vond ik het fijn dat het spel vlot en fijn speelt met verschillende spelersaantallen, ongeacht of je nu solo, met twee of zelfs vijf personen speelt. Voor twee spelers is er een lichte aanpassing bij het draften, maar verder verander je enkel het beschikbare aantal doelkaarten en elementen in de markt. Een probleem dat het spelplezier enigszins wel kan verstoren, is de willekeur in de persoonlijke doelkaarten. Ben je genoodzaakt om een doelkaart te kiezen waarmee je bitterweinig bent, dan kan je al snel een hele hoop punten verliezen. Maar de grote hoeveelheid doelkaarten, zowel algemene als persoonlijke, samen met de blauwdrukken, zorgt er wel voor dat je bij elk spelletje je op andere dingen moet focussen, wat alvast de herspeelbaarheid ten goede komt.
Conclusie
In Stonespine Architects ontwerpen spelers hun eigen kerker door kaarten te draften en zo goed mogelijk verschillende doelen te vervullen. Deze combinatie van drafting en scoremechanismes zorgt voor heel wat keuzestress, maar als je kerker veel punten oplevert, is de beloning des te groter. Met een vlot en eenvoudig spelverloop - dat goed speelt ongeacht het spelersaantal-, een knappe productie, inclusief handige insert voor de tokens, heel wat spelersinteractie en knappe artwork, is Stonespine Architecs alvast een fijne ontdekking die hier zeker nog vaak op tafel zal komen.
Alle foto's werden aangeleverd door Wouter Debisschop. Meer knappe foto's vind je op zijn Instagram-pagina Tabletopping.
Alle foto's werden aangeleverd door Wouter Debisschop. Meer knappe foto's vind je op zijn Instagram-pagina Tabletopping.
Pro
- Knappe productie
- Keuzestress
- Spelersinteractie
- Speelt vlot, met duidelijke regels
Con
- Willekeur in persoonlijke doelkaarten
- Voor sommige spelers misschien wat teveel dingen om op te letten
8.5
Over
Uitgever
- Intrafin Games
Designer
Jordy Adan
Aantal spelers
1-5
Tijdsduur
45-60 minuten
