Stel je voor: je bent negen jaar en wordt op school geselecteerd om een verjaardagstaart te bakken voor de machtigste man van je land. In Irak in de jaren negentig was dat geen uitzondering, maar een jaarlijkse, verplichte schoolopdracht waarbij telkens kinderen werden uitgekozen om Saddam Hoessein te eren op zijn verjaardag.
Met The President’s Cake maakt de Iraakse regisseur en scenarist Hasan Hadi zijn speelfilmdebuut. Terwijl het regime van Saddam Hoessein zijn macht via propaganda bleef versterken, leefde de gewone bevolking in armoede, met voortdurende voedseltekorten en onzekerheid. Tegen die achtergrond schetst de film hoe ook kinderen worden meegezogen in die verheerlijking van de dictator. De film werd internationaal bekroond en won de Caméra d’Or voor beste debuutfilm op het Filmfestival van Cannes in 2025.
Overal wordt ze herinnerd aan de macht van de dictator: posters vullen de straten en op school scanderen kinderen verplicht leuzen ter ere van Saddam. Wanneer haar grootmoeder met haar naar de stad trekt om haar toekomst veilig te stellen, besluit Lamia stiekem haar eigen weg te gaan en zelf op zoek te gaan naar de ingrediënten voor de taart. Daar begint de gevaarlijke zoektocht. Samen met Saeed, de zoon van een bedelaar, en haar trouwe haan Hindi trekt ze door de drukke straten. Onderweg komt ze verschillende volwassenen tegen die elk op hun eigen manier proberen te profiteren van haar kwetsbare situatie. Terwijl Lamia probeert haar ingrediënten te krijgen, ontdekt ze stap voor stap de harde en donkere werkelijkheid van de volwassen wereld.
De film is eenvoudig opgebouwd, maar precies daarin schuilt zijn kracht. Zonder grote dramatische scènes levert The President’s Cake kritiek op zowel het Iraakse regime als op de internationale sancties van de Verenigde Naties, die de voedseltekorten en armoede verder verergeren. Tegelijkertijd geeft de film een authentiek beeld van het dagelijkse leven, zowel op het platteland als in de stad, waar gewone mensen proberen te overleven in bijzonder moeilijke omstandigheden.
Terwijl de deadline voor de taart dichterbij komt, merk je hoe Lamia langzaam haar kinderlijke onschuld verliest. Onderweg wisselt de film tedere momenten af met subtiele humor, waardoor er ondanks alles een sprankje hoop blijft bestaan. Tegen het einde maakt de film echter pijnlijk duidelijk welke impact oorlog en politieke beslissingen hebben op het leven van een kind. Die laatste momenten komen hard binnen en laten een blijvende indruk achter.
Met The President’s Cake maakt de Iraakse regisseur en scenarist Hasan Hadi zijn speelfilmdebuut. Terwijl het regime van Saddam Hoessein zijn macht via propaganda bleef versterken, leefde de gewone bevolking in armoede, met voortdurende voedseltekorten en onzekerheid. Tegen die achtergrond schetst de film hoe ook kinderen worden meegezogen in die verheerlijking van de dictator. De film werd internationaal bekroond en won de Caméra d’Or voor beste debuutfilm op het Filmfestival van Cannes in 2025.
Een taart voor de macht
Lamia is negen jaar oud en leeft samen met haar grootmoeder Bibi in bittere armoede in Irak, tijdens het bewind van Saddam Hoessein. Wanneer haar naam op school wordt getrokken om de traditionele verjaardagstaart voor de president te bakken, voelt dat allesbehalve als een eer. In een land dat geteisterd wordt door oorlog en voedseltekorten zijn ingrediënten zoals bloem, suiker, eieren en gist bijna onvindbaar. Toch móét de taart er komen, want wie faalt, riskeert zware straffen. Alsof de opdracht nog niet onmogelijk genoeg is, krijgt Lamia amper twee dagen de tijd.Wanneer haar naam op school wordt getrokken om de verjaardagstaart voor de president te bakken, voelt dat allesbehalve als een eer.
Overal wordt ze herinnerd aan de macht van de dictator: posters vullen de straten en op school scanderen kinderen verplicht leuzen ter ere van Saddam. Wanneer haar grootmoeder met haar naar de stad trekt om haar toekomst veilig te stellen, besluit Lamia stiekem haar eigen weg te gaan en zelf op zoek te gaan naar de ingrediënten voor de taart. Daar begint de gevaarlijke zoektocht. Samen met Saeed, de zoon van een bedelaar, en haar trouwe haan Hindi trekt ze door de drukke straten. Onderweg komt ze verschillende volwassenen tegen die elk op hun eigen manier proberen te profiteren van haar kwetsbare situatie. Terwijl Lamia probeert haar ingrediënten te krijgen, ontdekt ze stap voor stap de harde en donkere werkelijkheid van de volwassen wereld.
Onschuld in een harde wereld
The President’s Cake wordt verteld vanuit het perspectief van Lamia, een meisje dat opgroeit in Irak onder de dictatuur van Saddam Hoessein. Hoewel de film zich afspeelt in een periode van oorlog, armoede en onderdrukking, kiest regisseur Hasan Hadi ervoor om die harde realiteit te tonen door de ogen van een kind. Daardoor voelt de film nooit overdreven zwaar aan. Lamia’s naïviteit, humor en vindingrijkheid brengen net een zekere lichtheid in het verhaal, waardoor de tragische situatie eigenlijk des te sterker binnenkomt.De film is eenvoudig opgebouwd, maar precies daarin schuilt zijn kracht. Zonder grote dramatische scènes levert The President’s Cake kritiek op zowel het Iraakse regime als op de internationale sancties van de Verenigde Naties, die de voedseltekorten en armoede verder verergeren. Tegelijkertijd geeft de film een authentiek beeld van het dagelijkse leven, zowel op het platteland als in de stad, waar gewone mensen proberen te overleven in bijzonder moeilijke omstandigheden.
Terwijl de deadline voor de taart dichterbij komt, merk je hoe Lamia langzaam haar kinderlijke onschuld verliest. Onderweg wisselt de film tedere momenten af met subtiele humor, waardoor er ondanks alles een sprankje hoop blijft bestaan. Tegen het einde maakt de film echter pijnlijk duidelijk welke impact oorlog en politieke beslissingen hebben op het leven van een kind. Die laatste momenten komen hard binnen en laten een blijvende indruk achter.
Conclusie
The President’s Cake is een sterke combinatie van verhaal en karakterontwikkeling. De film weet op elk moment te boeien, zonder echt in te zakken, en heeft een goed uitgebalanceerd tempo. In combinatie met de uitstekende vertolkingen van de twee jonge hoofdpersonages en de sobere maar doeltreffende visuele stijl, ontstaat een ingetogen maar bijzonder krachtige film. Het is een film die klein aanvoelt in opzet, maar groot is in impact.
Pro
- Realistische setting
- Sterke sfeeropbouw
- Emotionele impact
Con
- Bijrollen minder sterk
- Weinig verrassingen
8.5
Over deze film
Beschikbaar vanaf
27 mei 2026
Genre
- Drama
Speelduur
105 minuten
Regie
Hasan Hadi
Cast
Sajad Mohamad Qasem, Baneen Ahmad Nayyef, Waheed Thabet Khreibat
Uitgever
September Film
