Prince of Persia … één van de alleroudste game franchises die al heel wat ups en downs heeft meegemaakt. Van de baanbrekende originele game in 1989 tot de steengoede trilogie op PS2/Xbox/GameCube en een hoop middelmatige troep zoals de DS en Wii-games. De franchise leek daarna begraven, maar heeft gelukkig een comeback gemaakt met het steengoede Prince of Persia: The Lost Crown. Volgende in het lijstje was The Rogue Prince of Persia, dat enkele maanden later uitkwam en zeker niet moest onderdoen voor zijn voorganger. Van metroidvania naar roguelite (wie had wat anders gedacht met The Rogue als titel?). Een redelijke verandering van genre die tegelijk nieuw maar ook vertrouwd aanvoelt. Voor deze review ga ik met de Switch 2-versie aan de slag, een grote upgrade ten opzichte van de Switch-versie, die enkele maanden later uitkwam dan de versies op pc en andere consoles.
Om te beginnen het verhaal: laat ons eerlijk zijn, je komt hier niet voor een zwaar verhaal met twintig cutscenes. The Rogue Prince of Persia
gebruikt zijn verhaal vooral als hulpmiddel om bepaalde gameplay-elementen toe te voegen. Praktisch elk personage dat je tegenkomt, dient als middel om je permanente upgrades te geven. Het verhaal zelf is typisch Prince of Persia. De prins zit opnieuw in een situatie waar alles fout loopt, tijd en realiteit voelen aan als een paradox en jij wordt letterlijk in een loop gesmeten waarin je telkens opnieuw moet proberen te overleven en de boel recht te zetten. Het heeft allemaal een beetje een mythologische vibe, omdat Prince of Persia altijd al iets had met noodlot, keuzes en het idee dat één fout alles kan kosten. Hier vertaalt dat zich perfect naar een roguelite-structuur.
Het mooie is dat het verhaal nooit in de weg staat. Het is aanwezig genoeg om je context te geven, maar het forceert je niet om na elke run tien minuten dialogen te slikken. Je krijgt flarden, hints, en af en toe een moment dat je doet denken: “oké, er zit meer achter dan alleen parkour, looten en vechten”.
Wat deze game onderscheidt van de typische roguelite met combat als focus, is movement. Dit is echt Prince of Persia op z’n sterkst: wall-runs, snelle sprongen, slides, lucht-dashes, en vooral die constante drang om vooruit te blijven gaan. Het spel beloont agressie en snelheid, maar straft je meteen als je slordig wordt. Je kan niet gewoon achteruit stappen en alles safe spelen zoals in sommige roguelites. Ook kan je de tijd niet terugdraaien zoals in veel andere Prince of Persia-games. Het voelt meer als een ritme. Je leert timing en patronen herkennen, en op een bepaald moment merk je dat je door een kamer vliegt alsof je het al honderd keer gedaan hebt. En dan sterf je alsnog omdat je één keer te cocky was. Terug naar start dan maar…
Combat is ook duidelijk gemaakt om bij dat tempo te passen. Je zit niet te “duelleren”, je hakt echt door je vijanden. Die komen vaak in combinaties die je dwingen om te kiezen: pak ik eerst die ranged pestkop, of focus ik op de tanky dude die mijn ruimte afpakt? Je hebt attacks, specials, mobility tools en upgrades die je build bepalen. Je runs beginnen altijd relatief basic, maar afhankelijk van wat je vindt en kiest, kan je eindigen met iets dat totaal anders speelt. Soms ben je een snelle assassin die alles in één combo laat ontploffen, soms ben je meer een control-build die met traps en crowd control werkt, soms een brute melee-gefocuste build.
Zoals bij elke goeie roguelite zit de fun ook in het experiment. Je pakt een upgrade waarvan je denkt “meh”, combineert die met iets anders, en plots heb je een build die bizarre dingen doet. Die momenten, dat zijn de verslavende runs. En het spel heeft genoeg variatie in upgrades en routes om dat interessant te houden.
Level design is ook goed afgestemd op het genre. Je krijgt geen gigantische open zones waar je verdwaalt. Het zijn compacte stukken waar je tempo kan houden, maar met genoeg zijpaden en keuzes om runs anders te laten aanvoelen. Het spel is duidelijk gemaakt om te herhalen, en dat merk je aan hoe vlot je erdoor beweegt. Het is ook geen lineaire run van zone A naar B naar C. Er zijn verschillende paden die je kan volgen om ergens te geraken. Dat maakt het ook wat gevarieerder dan twintig keer na elkaar door de gemakkelijkere levels te moeten lopen. Ze pakken dit ook slim aan door objectives te verstoppen in eerdere levels. Het is vaak zinvol om ze toch nog eens uit te kammen om ergens iets kleins extra te unlocken of progressie te maken in het verhaal.
De Switch-versie voelt in vergelijking duidelijk trager en laggy aan, niet omdat de game anders is, maar omdat dertig frames per seconde bij dit soort actie gewoon minder prettig is. Je kan het spelen, maar je voelt dat het niet de ideale omgeving is voor zo’n snelle roguelite. Op Switch 2 komt de game meer overeen met hoe hij bedoeld is: vlot, responsief en bliksemsnel.
Dat gezegd zijnde: het is niet perfect. Laadtijden zijn soms langer dan je zou willen, soms wel 30 seconden, en af en toe voel je een kleine hapering bij transitions of wanneer er veel tegelijk gebeurt. Het haalt je niet constant uit de game, maar het zijn van die momentjes waar je denkt: “amai, laat mij gewoon direct terug in mijn run vliegen”. Gelukkig zijn het geen dealbreakers, maar bij een roguelite merk je dat soort dingen sneller, omdat je vaak opnieuw start. Volgens mij is dit ook eerder sloppy code dan een echte tekortkoming van de Switch 2, gezien de enorm lage systeemvereisten op pc en het feit dat het nog acceptabel draait op Switch, terwijl de Switch 2 tot tien keer sneller is dan zijn voorganger. De rumble is ook maar vrij basic. Een gemiste kans, want dat is net één van de dingen die in veel andere Switch 2-titels echt een subtiele meerwaarde kunnen bieden.
Om te beginnen het verhaal: laat ons eerlijk zijn, je komt hier niet voor een zwaar verhaal met twintig cutscenes. The Rogue Prince of Persia
Het mooie is dat het verhaal nooit in de weg staat. Het is aanwezig genoeg om je context te geven, maar het forceert je niet om na elke run tien minuten dialogen te slikken. Je krijgt flarden, hints, en af en toe een moment dat je doet denken: “oké, er zit meer achter dan alleen parkour, looten en vechten”.
Gameplay: parkour-roguelite
De gameplay-loop is simpel: je speelt runs door een reeks gebieden, je pakt upgrades, je probeert te overleven, je leert patronen, en je sterft (heel veel). Maar elke death voelt eerlijk en is belonend. Zelden had ik het gevoel dat de game mij iets afpakt door bullshit. Als ik doodga, is het meestal omdat ik zelf niet voorzichtig genoeg speelde. Het lag bijna nooit aan geluk, of aan zaken zoals pech met slechte upgrades die je tijdens je run kan vinden.Wat deze game onderscheidt van de typische roguelite met combat als focus, is movement. Dit is echt Prince of Persia op z’n sterkst: wall-runs, snelle sprongen, slides, lucht-dashes, en vooral die constante drang om vooruit te blijven gaan. Het spel beloont agressie en snelheid, maar straft je meteen als je slordig wordt. Je kan niet gewoon achteruit stappen en alles safe spelen zoals in sommige roguelites. Ook kan je de tijd niet terugdraaien zoals in veel andere Prince of Persia-games. Het voelt meer als een ritme. Je leert timing en patronen herkennen, en op een bepaald moment merk je dat je door een kamer vliegt alsof je het al honderd keer gedaan hebt. En dan sterf je alsnog omdat je één keer te cocky was. Terug naar start dan maar…
Na deze run echt dringend slapen… tenzij ik nét nog die ene upgrade vind.
Combat is ook duidelijk gemaakt om bij dat tempo te passen. Je zit niet te “duelleren”, je hakt echt door je vijanden. Die komen vaak in combinaties die je dwingen om te kiezen: pak ik eerst die ranged pestkop, of focus ik op de tanky dude die mijn ruimte afpakt? Je hebt attacks, specials, mobility tools en upgrades die je build bepalen. Je runs beginnen altijd relatief basic, maar afhankelijk van wat je vindt en kiest, kan je eindigen met iets dat totaal anders speelt. Soms ben je een snelle assassin die alles in één combo laat ontploffen, soms ben je meer een control-build die met traps en crowd control werkt, soms een brute melee-gefocuste build.
Zoals bij elke goeie roguelite zit de fun ook in het experiment. Je pakt een upgrade waarvan je denkt “meh”, combineert die met iets anders, en plots heb je een build die bizarre dingen doet. Die momenten, dat zijn de verslavende runs. En het spel heeft genoeg variatie in upgrades en routes om dat interessant te houden.
Structuur en replay value: “nog één run en dan stop ik”
De progression voelt typisch roguelite, maar gelukkig niet te grindy. Je unlockt nieuwe opties, je opent nieuwe stukken, en je krijgt stelselmatig meer tools om verder te geraken. Je voelt dat je vooruitgaat, ook als je sterft. En dat is belangrijk, want de game is snel en soms hard. Als je na tien deaths nog exact hetzelfde zou spelen, zou het frustrerend worden. Hier voelt het alsof je telkens een klein beetje sterker of slimmer wordt.Level design is ook goed afgestemd op het genre. Je krijgt geen gigantische open zones waar je verdwaalt. Het zijn compacte stukken waar je tempo kan houden, maar met genoeg zijpaden en keuzes om runs anders te laten aanvoelen. Het spel is duidelijk gemaakt om te herhalen, en dat merk je aan hoe vlot je erdoor beweegt. Het is ook geen lineaire run van zone A naar B naar C. Er zijn verschillende paden die je kan volgen om ergens te geraken. Dat maakt het ook wat gevarieerder dan twintig keer na elkaar door de gemakkelijkere levels te moeten lopen. Ze pakken dit ook slim aan door objectives te verstoppen in eerdere levels. Het is vaak zinvol om ze toch nog eens uit te kammen om ergens iets kleins extra te unlocken of progressie te maken in het verhaal.
Switch 2-versie: een goede versie op Nintendo-consoles
Laat ons met de deur in huis vallen: op Switch 2 draait The Rogue Prince of Persia grotendeels zoals je hoopt dat dit soort game draait. Constant zestig frames per seconde, met een overtuigende 4K upscale in docked en 1080p in handheld. De framerate is stabiel genoeg om in “de zone” te blijven, en dat is cruciaal voor een game die zo hard leunt op timing en snelle input. In handheld speelt het ook echt goed, omdat alles scherp genoeg blijft om telegraphs te lezen en je reacties daarop te vertrouwen. Docked ziet het er heel goed uit en volgens mij ziet het er hetzelfde uit als op grote broer PlayStation en Xbox.De Switch-versie voelt in vergelijking duidelijk trager en laggy aan, niet omdat de game anders is, maar omdat dertig frames per seconde bij dit soort actie gewoon minder prettig is. Je kan het spelen, maar je voelt dat het niet de ideale omgeving is voor zo’n snelle roguelite. Op Switch 2 komt de game meer overeen met hoe hij bedoeld is: vlot, responsief en bliksemsnel.
Dat gezegd zijnde: het is niet perfect. Laadtijden zijn soms langer dan je zou willen, soms wel 30 seconden, en af en toe voel je een kleine hapering bij transitions of wanneer er veel tegelijk gebeurt. Het haalt je niet constant uit de game, maar het zijn van die momentjes waar je denkt: “amai, laat mij gewoon direct terug in mijn run vliegen”. Gelukkig zijn het geen dealbreakers, maar bij een roguelite merk je dat soort dingen sneller, omdat je vaak opnieuw start. Volgens mij is dit ook eerder sloppy code dan een echte tekortkoming van de Switch 2, gezien de enorm lage systeemvereisten op pc en het feit dat het nog acceptabel draait op Switch, terwijl de Switch 2 tot tien keer sneller is dan zijn voorganger. De rumble is ook maar vrij basic. Een gemiste kans, want dat is net één van de dingen die in veel andere Switch 2-titels echt een subtiele meerwaarde kunnen bieden.
Conclusie
The Rogue Prince of Persia is een zalige mix van Prince of Persia parkour en roguelite elementen. Het verhaal is niet het hoofdgerecht, maar het is aanwezig genoeg om alles context te geven, en de gameplay draagt de hele ervaring met gemak. De combat en movement voelen strak, runs blijven variëren, en die “nog één run”-drang is hier gevaarlijk sterk.
De snelheid, de flow en de responsiviteit voelen zoals het hoort, zeker in handheld waar dit echt een perfecte “snel een runneke in zetel” game is. Er zijn wat technische kantjes die nog beter kunnen, vooral rond laadtijden en sporadische haperingen, maar als totaalpakket is dit zonder twijfel de beste Nintendo-versie. Als je houdt van snelle actie, strakke movement en roguelites die je vingers laten werken, dan is dit eentje waar je heel makkelijk in verdwijnt.
De snelheid, de flow en de responsiviteit voelen zoals het hoort, zeker in handheld waar dit echt een perfecte “snel een runneke in zetel” game is. Er zijn wat technische kantjes die nog beter kunnen, vooral rond laadtijden en sporadische haperingen, maar als totaalpakket is dit zonder twijfel de beste Nintendo-versie. Als je houdt van snelle actie, strakke movement en roguelites die je vingers laten werken, dan is dit eentje waar je heel makkelijk in verdwijnt.
Pro
- Niet-lineaire levels
- Strakke gameplay
- Altijd een gevoel van vooruitgang
Con
- Laadtijden
- Amper gebruik gemaakt van de goede rumble op Switch2
8.5
Over
Beschikbaar vanaf
16 december 2025
Gespeeld op
- Nintendo Switch 2
Beschikbaar op
- Nintendo Switch
- Nintendo Switch 2
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- Platformer
- Roguelite
Ontwikkelaar
- Evil Empire
Uitgever
- Ubisoft
