Met Visions of Mana kregen we eindelijk een volwaardig nieuw deel in de Mana-reeks en dit net wanneer de reeks zijn dertigste verjaardag viert. Nu hoor ik je waarschijnlijk denken dat we in 2019 nog Trails of Mana hadden, maar net als de meeste recente verschijningen binnen deze reeks was dit een heruitgave van een oudere titel. We moeten al tot 2007 teruggaan om een game te vinden in de reeks die geen port, remaster of remake is, en zelfs dan gaat het om de spin-off Children of Mana. Het verschijnen van een nieuw deel in de hoofdreeks was dan ook heuglijk nieuws, zeker gezien de twee vorige delen initieel niet werden uitgebracht bij ons.
Dat we een nieuwe Mana-game krijgen na het in 2006 verschenen Dawn of Mana, dat bij ons helaas nooit werd uitgebracht, hebben we natuurlijk deels te danken aan het succes van recente heruitgaves in de reeks, in het bijzonder de remake van Trails of Mana. Wie deze remake heeft gespeeld, zal zich onmiddellijk thuis voelen in Visions of Mana
, want dit spel neemt zeer veel elementen over van deze klassieker, al zijn er natuurlijk ook heel wat elementen die gewoon eigen zijn aan de reeks. Visions of Mana werd dan ook gemaakt door heel wat veteranen van de reeks, hoewel de ontwikkeling werd gedaan door een nieuwe studio genaamd Ouka Studio. Deze studio leek echter geen lang leven beschoren te zijn, want kort na de release doken er berichten op dat moederbedrijf NetEase Games de studio zou opdoeken omdat het Chinese bedrijf haar investeringen in Japan wou terugschroeven. Gelukkig leverden ze met Visions of Mana wel een fijne JRPG af.
Op zich is het verhaal leuk om te volgen, maar het zal zeker voor de (intussen vaak oudere) fans van de reeks wat te braaf en vertrouwd aanvoelen. Nochtans werd er vertrokken vanuit een fascinerend uitgangspunt, namelijk de tocht die deze personages ondernemen en die an sich eindigt met hun opoffering om de wereld in stand te houden. De makers hadden hier heel wat interessante ideeën kunnen uitwerken en morele vraagstukken kunnen opwerpen, en hoewel deze soms aan de oppervlakte durven komen, voelt het toch ergens een zonde dat dit alles niet wat meer werd uitgediept. De eerder luchtige toon van het spel zal hier natuurlijk voor iets tussen zitten, want dit rijmen met deze thema's die heel duister kunnen worden benaderd lijkt me geen makkelijke oefening geweest te zijn voor het team. Wanneer je een te filosofische en moreel ambigue toer opgaat, verlies je bovendien een deel van die kinderlijke charme die dit spel uitstraalt.
De wereld zelf is bovendien ook bijzonder mooi en vaak zal je getrakteerd worden op prachtige vergezichten en knappe locaties. De omgevingen zijn opnieuw niet bijster origineel, maar doordat je getrakteerd wordt op zulke prachtige locaties maakt dit uiteindelijk weinig uit. Het enige dat wel spijtig is, is dat er zo weinig interessants te ontdekken valt in deze wereld. Zo zijn de zijmissies over het algemeen niet meer simpele fetch quests of moet je X aantal vijanden doden. De beloning hiervoor is vaak geld, maar het is nu niet dat ik een tekort had aan geld zonder deze zijmissies te doen. Daarnaast vind je heel wat pick-ups en schatkisten verspreid over de wereld, maar opnieuw levert dit voornamelijk gewoon items en geld op. Met een beetje geluk vind je af en toe een wapen of een stuk uitrusting in een schatkist. Een andere zijactiviteit zijn de Elemental Trials, maar ook dit zijn niet meer dan kleine arena's waar je binnen een bepaalde tijd een aantal vijandenmoet afmaken. Het meest interessant in de wereld vond ik de elitevijanden, sterkere variaties van gewone vijanden die je kan vinden en die je net als de bazen heel wat ervaringspunten geven.
Visueel ziet het spel er zeker ook in orde uit, en kan het zich min of meer meten met bijvoorbeeld de pracht van Tales of Arise en Granblue Fantasy: Relink. Zelfs als je speelt in Performance Mode ziet het spel er prachtig uit en kan je tegelijkertijd genieten van een framerate van zestig frames per seconde. Helaas zijn de cutscenes wel aan dertig frames per seconde en dit verschil kan je wel merken. De Quality Mode laat je dan weer spelen in 4K aan dertig frames per seconde en dit zorgt wel voor iets minder vloeiende beelden. Doordat het verschil in beeldkwaliteit voor mij miniem was tussen de twee modi, ging mijn voorkeur dan ook duidelijk uit naar de performance-modus. Er is helaas wel redelijk wat pop-up merkbaar en zeker na een cutscene valt het op dat er hier en daar textures zijn die traag laden. Waar ik me ook aan stoorde, waren de voice-overs in het spel. Over het algemeen zijn deze redelijk goed, maar er zijn een paar dingetjes die mij toch irriteerden. In de Japanse voice-overs waren er bijvoorbeeld enkele stemmen die totaal niet bij het personage pasten. Voor de Engelstalige stemmen stoorde ik mij dan weer enorm aan het verschrikkelijke plat-Amerikaanse accent van bepaalde personages, maar vooral ook aan de slagzinnetjes die personages steeds roepen tijdens het rondlopen en vechten. Een mooi voorbeeld hiervan is Val die steeds "Grizzly" roept als hij Grizzly Syrup opraapt in het spel. Na een tijdje word je dit gewoon kotsbeu.
Dat we een nieuwe Mana-game krijgen na het in 2006 verschenen Dawn of Mana, dat bij ons helaas nooit werd uitgebracht, hebben we natuurlijk deels te danken aan het succes van recente heruitgaves in de reeks, in het bijzonder de remake van Trails of Mana. Wie deze remake heeft gespeeld, zal zich onmiddellijk thuis voelen in Visions of Mana
Een klassiek avontuur
Het verhaal van Visions of Mana voelt alvast gepast klassiek en nostalgisch aan en volgt Val en Hinna, een Soul Guard en Alm die op weg zijn naar de Mana Tree. Hinna onderneemt namelijk een pelgrimstocht waarbij ze samen met enkele andere Alms haar leven zal opofferen om de manastroom te herstellen, een ritueel dat elke vier jaar plaatsvindt en waarbij in elke regio een Alm wordt aangeduid door een fee. Als de Alm zijn of haar taak niet kan vervullen, dan staat er een catastrofe te wachten voor de regio. Hun tocht wordt deze keer echter verstoord door een voormalige Soul Guard die denkt een manier te hebben gevonden om deze cyclus te doorbreken. Zijn acties zorgen er echter voor dat een eeuwenoud kwaad op de wereld wordt losgelaten.Op zich is het verhaal leuk om te volgen, maar het zal zeker voor de (intussen vaak oudere) fans van de reeks wat te braaf en vertrouwd aanvoelen. Nochtans werd er vertrokken vanuit een fascinerend uitgangspunt, namelijk de tocht die deze personages ondernemen en die an sich eindigt met hun opoffering om de wereld in stand te houden. De makers hadden hier heel wat interessante ideeën kunnen uitwerken en morele vraagstukken kunnen opwerpen, en hoewel deze soms aan de oppervlakte durven komen, voelt het toch ergens een zonde dat dit alles niet wat meer werd uitgediept. De eerder luchtige toon van het spel zal hier natuurlijk voor iets tussen zitten, want dit rijmen met deze thema's die heel duister kunnen worden benaderd lijkt me geen makkelijke oefening geweest te zijn voor het team. Wanneer je een te filosofische en moreel ambigue toer opgaat, verlies je bovendien een deel van die kinderlijke charme die dit spel uitstraalt.
Betoverende wereld
De charme van het spel uit zich in verschillende aspecten, van de kleurrijke cel shaded-graphics tot het schattige design van de monsters, de dansende verkopers en de luchtige sfeer van het spel. Dit alles werkt zeer uitnodigend natuurlijk en hierdoor is het fijn in de wereld van Visions of Mana rond te lopen. Al zal je niet enkel rondlopen, er zijn namelijk ook drie types van transport aanwezig en vooral die eerste waarmee je over land beweegt verdient een vermelding. Je zal namelijk Pikuls kunnen berijden, überschattige dieren die een kruising lijken te zijn tussen een hond en een beer. Dit zijn uiteraard niet de enige schattige wezens die je zal tegenkomen, zelfs de meeste monsters zijn ontzettend knuffelbaar. Ook de personages waarmee je op stap gaat en die je tegenkomt zijn stuk voor stuk leuk ontworpen en het is fijn om te zien dat er heel wat antropomorfe personages zijn. Het is eens iets wat anders dan het typische groepje menselijke helden in de gemiddelde RPG.Dit alles werkt zeer uitnodigend natuurlijk en hierdoor is het fijn in de wereld van Visions of Mana rond te lopen.
De wereld zelf is bovendien ook bijzonder mooi en vaak zal je getrakteerd worden op prachtige vergezichten en knappe locaties. De omgevingen zijn opnieuw niet bijster origineel, maar doordat je getrakteerd wordt op zulke prachtige locaties maakt dit uiteindelijk weinig uit. Het enige dat wel spijtig is, is dat er zo weinig interessants te ontdekken valt in deze wereld. Zo zijn de zijmissies over het algemeen niet meer simpele fetch quests of moet je X aantal vijanden doden. De beloning hiervoor is vaak geld, maar het is nu niet dat ik een tekort had aan geld zonder deze zijmissies te doen. Daarnaast vind je heel wat pick-ups en schatkisten verspreid over de wereld, maar opnieuw levert dit voornamelijk gewoon items en geld op. Met een beetje geluk vind je af en toe een wapen of een stuk uitrusting in een schatkist. Een andere zijactiviteit zijn de Elemental Trials, maar ook dit zijn niet meer dan kleine arena's waar je binnen een bepaalde tijd een aantal vijandenmoet afmaken. Het meest interessant in de wereld vond ik de elitevijanden, sterkere variaties van gewone vijanden die je kan vinden en die je net als de bazen heel wat ervaringspunten geven.
Kleine imperfecties
Waar het spel verder uitblinkt, is het gevechtssysteem. Hoewel dit in het begin zeer rudimentair aanvoelt, met enkel een licht en zware aanval, de mogelijkheid om te ontwijken en wat magie, opent dit systeem zich volledig wanneer de Elemental Vessels worden geïntroduceerd. Dit zijn magische voorwerpen die je kan toewijzen aan je personages en waardoor je personage een bepaalde "job" krijgt met nieuwe skills en abilities. Elke Elemental Vessel geeft elk personage een unieke job, maar bevat daarnaast ook een speciale kracht die je kan gebruiken en het laat je ook toe om met bepaalde objecten in de wereld te interageren om zo nieuwe paden te openen. De skills en abilities die je op deze manier vrijspeelt zijn trouwens niet gebonden aan de job, waardoor je heel wat mogelijkheden krijgt om te experimenteren met de builds van je personages. En wanneer je al je krachten loslaat, ziet de actie er alvast spectaculair uit.Visueel ziet het spel er zeker ook in orde uit, en kan het zich min of meer meten met bijvoorbeeld de pracht van Tales of Arise en Granblue Fantasy: Relink. Zelfs als je speelt in Performance Mode ziet het spel er prachtig uit en kan je tegelijkertijd genieten van een framerate van zestig frames per seconde. Helaas zijn de cutscenes wel aan dertig frames per seconde en dit verschil kan je wel merken. De Quality Mode laat je dan weer spelen in 4K aan dertig frames per seconde en dit zorgt wel voor iets minder vloeiende beelden. Doordat het verschil in beeldkwaliteit voor mij miniem was tussen de twee modi, ging mijn voorkeur dan ook duidelijk uit naar de performance-modus. Er is helaas wel redelijk wat pop-up merkbaar en zeker na een cutscene valt het op dat er hier en daar textures zijn die traag laden. Waar ik me ook aan stoorde, waren de voice-overs in het spel. Over het algemeen zijn deze redelijk goed, maar er zijn een paar dingetjes die mij toch irriteerden. In de Japanse voice-overs waren er bijvoorbeeld enkele stemmen die totaal niet bij het personage pasten. Voor de Engelstalige stemmen stoorde ik mij dan weer enorm aan het verschrikkelijke plat-Amerikaanse accent van bepaalde personages, maar vooral ook aan de slagzinnetjes die personages steeds roepen tijdens het rondlopen en vechten. Een mooi voorbeeld hiervan is Val die steeds "Grizzly" roept als hij Grizzly Syrup opraapt in het spel. Na een tijdje word je dit gewoon kotsbeu.
Conclusie
Met Visions of Mana krijgen we eindelijk een nieuw deel in de iconische Mana-reeks en net zoals de remake van Trails of Mana, straalt dit spel gewoon gezelligheid uit door zijn kleurrijk en schattig design. Hoewel het verhaal weinig grensverleggend is en wat durf mist, word je toch op een geweldig avontuur meegenomen dankzij de knappe wereld, leuke personages en fijne muziek. Verder had het wel fijn geweest als de side content in het spel wat interessanter was geweest, want nu voelt dit vooral als filler aan.
Pro
- Prachtige wereld
- Leuk gevechtssysteem
- Interessante personages
- Heerlijke muziek
Con
- Verhaal mist wat punch
- Saaie side content
- Enkele technische issues
- Voice-overs
7.5
Over
Beschikbaar vanaf
29 augustus 2024
Gespeeld op
- PlayStation 5
Beschikbaar op
- PC
- PlayStation 5
- Xbox Series X|S
Genre
- JRPG
Ontwikkelaar
- Ouka Studio
Uitgever
- Square Enix
