Het politieke toneel lijkt de laatste jaren op een, euh, toneel. Tegenwoordig weten ze allemaal niet meer wat ze willen en draaien ze met de wind. Als je denkt dat je zelf beter kan onderhandelen, dan is een van de nieuwste releases van uitgever White Goblin Games ongetwijfeld iets voor jou. Zij brachten begin deze week Zoo Vadis uit en dit spel draait voornamelijk om onderhandelen. Weet jij het onderste uit de kan te halen zonder veel water bij de wijn te doen, dan is de kans groot dat je met de overwinning naar huis gaat.
In Zoo Vadis, een heruitgave van het in 1992 uitgegeven Quo Vadis? en reeds in 2023 uitgegeven door Bitewing Games, speelt iedereen als een soort dier, gaande van tijgers tot hyena's en van neushoorns tot armadillo's. Elk hebben ze hun unieke eigenschappen, maar die kun je helaas zelf niet gebruiken. Wel kan die unieke eigenschap als drukkingsmiddel gebruikt worden, maar hoe werkt dat dan precies allemaal? Wel, ik leg het je graag uit in onderstaande review.
Zoals reeds gezegd is Zoo Vadis de herwerking van Quo Vadis? waarin spelers in de huid kropen van Romeinse senatoren en trachten de politieke top te bereiken door te onderhandelen en zieltjes te winnen. De senatoren zijn ingeruild voor dierentuinbeesten, maar ook in Zoo Vadis tracht je als speler zo hoog mogelijk te geraken. Ook hier is onderhandelen het sleutelwoord en daarbij is het soms een kwestie van geven en nemen, waarbij je liever wat meer neemt dan geeft. Het spelbord toont namelijk een zoo met daarop diverse verblijven. Uiteindelijk is het doel om door die verblijven heen te manoeuvreren om in de sterrententoonstelling te geraken, en dat kun je sowieso niet alleen. Hoewel Zoo Vadis soms een vuil steekspelletje kan zijn, zoals in de echte Belgische politiek, is er toch één groot verschil. In Zoo Vadis wordt er niet met (dieren)stront gegooid. Het is hierbij belangrijk om weten dat veel van het spelplezier afhangt van de spelgroep. Speel je met meesteroplichters en -onderhandelaars, dan kan het wel eens heel plezierig worden. Speel je echter met een bende saaie struisvogels, dan ben je er hopelijk na een half uurtje van af.
Om hogerop te geraken heb je de andere spelers nodig. Elk verblijf bestaat uit een aantal velden en je moet de meerderheid hebben (in aantal of in stemmen van anderen) om uit het verblijf je geraken. Bij een verblijf van vijf heb je dus drie stemmen nodig En dat geldt ook als er maar drie dieren in dat verblijf staan. Er wordt altijd gekeken naar het aantal vakken en niet naar het aantal aanwezige dieren in een verblijf. Heb je er zelf twee dieren staan, moet je nog één iemand overtuigen. En hier draait het allemaal om. Degene die toestemming geeft, krijgt sowieso een lauwerkrans van de laagste waarde. Maar daar blijft het meestal niet bij. Zo kun je onderhandelen over vanalles en nog wat. Geef je wat extra punten, beloof je de speler in een latere beurt te helpen, of stel je je unieke vaardigheid ter beschikking? De mogelijkheden zijn eindeloos. Belangrijk om weten is wel dat beloftes die onmiddellijk uitgevoerd kunnen worden, nageleefd moeten worden. Wat er beloofd wordt voor een toekomstige beurt ... tja, iedereen vergeet wel al eens iets zeker?
Elk dier heeft een eigen vaardigheid, maar de speler mag die niet zelf gebruiken. Wel kunnen de vaardigheden van de andere dieren worden ingeschakeld, maar ook hier zal over worden onderhandeld. "Ik wil nu uw vaardigheid gebruiken en dan kan jij straks de mijne gebruiken, want dat komt u precies goed uit" of iets in die aard. Maar zoals reeds gezegd mogen beloftes gebroken worden. En dan gaat het spel pas echt open, want die ene speler is dan niet meer te vertrouwen, maar je hebt die soms toch nog nodig. Het leuke is dat je een aantal zaken kunt inzetten ter onderhandeling, waaronder dus eerder verdiende lauwerkransen (je punten op het einde van het spel), je diervaardigheid of je hulp om verblijven te verlaten. Maar ook beloftes om bijvoorbeeld een pauw of de dierenverzorger te verplaatsen bijvoorbeeld. Leg de messen bij de start van Zoo Vadis maar klaar, want je zult ze nodig hebben om in anderen hun rug te steken.
In Zoo Vadis, een heruitgave van het in 1992 uitgegeven Quo Vadis? en reeds in 2023 uitgegeven door Bitewing Games, speelt iedereen als een soort dier, gaande van tijgers tot hyena's en van neushoorns tot armadillo's. Elk hebben ze hun unieke eigenschappen, maar die kun je helaas zelf niet gebruiken. Wel kan die unieke eigenschap als drukkingsmiddel gebruikt worden, maar hoe werkt dat dan precies allemaal? Wel, ik leg het je graag uit in onderstaande review.
Romeinse senatoren ruimen plaats
Zoo Vadis is te spelen met drie tot en met zeven spelers en duurt volgens de doos zo'n twintig tot veertig minuten. Mijn ervaring leert echter dat je al snel een uur moet uittrekken, al speelde ik voornamelijk met hogere spelersaantallen en dat heeft er toch wel wat invloed op. In veel van de speltijd wordt er namelijk onderhandeld en dat kan al eens uitlopen. De opzet van het spel zelf is eenvoudig. Het spelbord wordt in het midden van de tafel geplaatst met de zijde voor het juiste aantal spelers naar boven. De pauwen en de dierenverzorger worden op de daarvoor voorziene vakken geplaatst. Alle lauwerkransen met waarde één worden als voorraad naast het spelbord gelegd en de overige kransen met waardes van twee tot en met vijf gaan in de stoffen zak. Alle vakken met een lauwerkrans op het spelbord worden bedekt met een lauwerkrans uit de zak. Elke speler kiest een diersoort en neemt er al het spelmateriaal voor, bestaande uit de prachtige houten dieren, een zichtscherm met daarop knap artwork en de twee vaardigheidstegels. Elke speler krijgt ook twee lauwerkransen van waarde één en legt deze achter zijn scherm. Wie als laatste een zoo heeft bezocht, wordt de startspeler. En nu is het tijd voor het echte werk.Zoo Vadis heeft een hoge productiewaarde.
Zoals reeds gezegd is Zoo Vadis de herwerking van Quo Vadis? waarin spelers in de huid kropen van Romeinse senatoren en trachten de politieke top te bereiken door te onderhandelen en zieltjes te winnen. De senatoren zijn ingeruild voor dierentuinbeesten, maar ook in Zoo Vadis tracht je als speler zo hoog mogelijk te geraken. Ook hier is onderhandelen het sleutelwoord en daarbij is het soms een kwestie van geven en nemen, waarbij je liever wat meer neemt dan geeft. Het spelbord toont namelijk een zoo met daarop diverse verblijven. Uiteindelijk is het doel om door die verblijven heen te manoeuvreren om in de sterrententoonstelling te geraken, en dat kun je sowieso niet alleen. Hoewel Zoo Vadis soms een vuil steekspelletje kan zijn, zoals in de echte Belgische politiek, is er toch één groot verschil. In Zoo Vadis wordt er niet met (dieren)stront gegooid. Het is hierbij belangrijk om weten dat veel van het spelplezier afhangt van de spelgroep. Speel je met meesteroplichters en -onderhandelaars, dan kan het wel eens heel plezierig worden. Speel je echter met een bende saaie struisvogels, dan ben je er hopelijk na een half uurtje van af.
De sterrententoonstelling
Als je aan de beurt bent, mag je één van de vier mogelijke acties uitvoeren. Zo kun je een pauw of de dierenverzorger verplaatsen. Maar belangrijker zijn het plaatsen van een van jouw dieren in de dierentuin en die dan uiteindelijk ook te verplaatsen. Een pauw, wat je ermee kunt doen komt later aan bod, verplaatsen is eenvoudig. Zet de pauw gewoon een verblijf vooruit en ontvang een lauwerkrans uit de voorraad. Ook de dierenverzorger verplaatsen is eenvoudig. Deze leg je bovenop een lauwerkrans op het bord en ook hier wordt de functie later nog uitgelegd. Zonder dieren in de dierentuin kun je niet winnen, dus is het plaatsen van je diersoort in een van de vier startverblijven een must. En uiteindelijk dien je deze dieren, je kunt enkel je eigen dieren verplaatsen, zo hoog mogelijk in de ranking te krijgen. Hoe hoger je op het spelbord geraakt, hoe groter de kans wordt dat je in de sterrententoonstelling geraakt. Om te winnen is dat namelijk een van de vereisten. Je moet niet alleen de meeste punten hebben, maar ook in die belangrijke tentoonstelling staan. Heb je de meeste punten maar ben je er niet aanwezig, dan ben je totaal niet relevant en zie je de overwinning door je snuit geboord.Om hogerop te geraken heb je de andere spelers nodig. Elk verblijf bestaat uit een aantal velden en je moet de meerderheid hebben (in aantal of in stemmen van anderen) om uit het verblijf je geraken. Bij een verblijf van vijf heb je dus drie stemmen nodig En dat geldt ook als er maar drie dieren in dat verblijf staan. Er wordt altijd gekeken naar het aantal vakken en niet naar het aantal aanwezige dieren in een verblijf. Heb je er zelf twee dieren staan, moet je nog één iemand overtuigen. En hier draait het allemaal om. Degene die toestemming geeft, krijgt sowieso een lauwerkrans van de laagste waarde. Maar daar blijft het meestal niet bij. Zo kun je onderhandelen over vanalles en nog wat. Geef je wat extra punten, beloof je de speler in een latere beurt te helpen, of stel je je unieke vaardigheid ter beschikking? De mogelijkheden zijn eindeloos. Belangrijk om weten is wel dat beloftes die onmiddellijk uitgevoerd kunnen worden, nageleefd moeten worden. Wat er beloofd wordt voor een toekomstige beurt ... tja, iedereen vergeet wel al eens iets zeker?
Messen in de rug
Hier komen de pauwen soms van pas als je medespelers niet willen meewerken. Zij zijn neutraal en zeggen altijd 'ja', zolang je hen maar een lauwerkrans van minstens waarde twee geeft (gaat terug in de doos). Twee kransen van waarde één mogen dus niet. En ook 'wisselgeld' krijg je niet, dus geef je eentje van waarde drie, dan is dat maar zo. Aangezien je pauwen kunt verplaatsen, kunnen deze tactisch worden ingezet. Niet alleen om jezelf te helpen, maar ook om andere plekken in verblijven te blokkeren. Zelfs in de sterrententoonstelling kunnen ze aanwezig zijn, waardoor je ervoor kunt zorgen dat niet elke speler in het belangrijkste verblijf geraakt. Ook de dierenverzorger is een handig hulpmiddeltje, want ligt de fiche aan je verblijf, dan mag je zonder meerderheid oversteken. Nadeel is wel dat je dan geen beloning krijgt, wat bij een normale verplaatsing meestal wel het geval is.Onderhandelen is hét thema in Zoo Vadis.
Elk dier heeft een eigen vaardigheid, maar de speler mag die niet zelf gebruiken. Wel kunnen de vaardigheden van de andere dieren worden ingeschakeld, maar ook hier zal over worden onderhandeld. "Ik wil nu uw vaardigheid gebruiken en dan kan jij straks de mijne gebruiken, want dat komt u precies goed uit" of iets in die aard. Maar zoals reeds gezegd mogen beloftes gebroken worden. En dan gaat het spel pas echt open, want die ene speler is dan niet meer te vertrouwen, maar je hebt die soms toch nog nodig. Het leuke is dat je een aantal zaken kunt inzetten ter onderhandeling, waaronder dus eerder verdiende lauwerkransen (je punten op het einde van het spel), je diervaardigheid of je hulp om verblijven te verlaten. Maar ook beloftes om bijvoorbeeld een pauw of de dierenverzorger te verplaatsen bijvoorbeeld. Leg de messen bij de start van Zoo Vadis maar klaar, want je zult ze nodig hebben om in anderen hun rug te steken.
Conclusie
Zoo Vadis is een geslaagde herwerking van Quo Vadis? waarin de Romeinse senatoren ingeruild zijn voor schattige en minder schattige dierentuinbeesten. Het is de bedoeling om in de sterrententoonstelling te geraken én de meeste punten te hebben om als overwinnaar uitgeroepen te worden. Zoo Vadis is een spel waarin bluf, leugens, onderhandelen, messen in de rug en verraad centraal staan, dus spelen met de juiste groep is wel aangeraden. Zoo Vadis heeft een hoge productiewaarde, de houten dierenmeeples zien er fantastisch uit en ook de artwork vind ik schitterend. Voor mij toch wel een van de verrassingen van afgelopen maanden.
Pro
- Zeer knap artwork
- Mooi spelmateriaal
- Vuil steekspelletje
- Eens geen partyspel voor een grotere groep
Con
- Het onderhandelen kan wel eens uitlopen
- Veel van de fun hangt af van de spelersgroep
8
Over
Uitgever
- White Goblin Games
Designer
Reiner Knizia
Aantal spelers
3-7
Tijdsduur
20-40 minuten
