Kind of het punt natuurlijk, het draait niet altijd om "plezant"
Samenblijven voor de kinderen of niet?
- Onderwerp starter zarathustra
- Startdatum
Langs de andere kant kan je je ook afvragen of kinderen wel gebaat zijn om een relatie te zien die niet verder gaat dan broer en zus.
|nfected
Well-known member
Wanneer onze oudste zoon geboren was, was het slecht tussen mij en mijn partner. Ik heb ook tijdje alleen gewoond en moest dus de keuze maken. Wij hebben de keuze gemaakt om samen te blijven voor de zoon. We zijn nu jaren verder, zeer sterke relatie en gelukkig samen en 3j zoon er bij ook.
Was dat simpel nee, was dit snel nee. Maar beiden vooral veel en lang gepraat (ik ben daar slecht in). Bepaalde zaken aangepast en nu sterker dan ooit. Dus het moet echt niet altijd slecht aflopen. Maar het gaat veel tijd en werk kosten maar zolang jij beiden er willen voorgaan
Was dat simpel nee, was dit snel nee. Maar beiden vooral veel en lang gepraat (ik ben daar slecht in). Bepaalde zaken aangepast en nu sterker dan ooit. Dus het moet echt niet altijd slecht aflopen. Maar het gaat veel tijd en werk kosten maar zolang jij beiden er willen voorgaan
MisterV
Well-known member
In dat soort situaties vooral dit dus. Je moet er alletwee voor willen gaan. Als het een éénzijdig verhaal is waarbij alle moeite van één kant komt, vergeet het maar.
derp
Well-known member
Wij hebben ook al jaren een serieuze dip, eigenlijk vanaf het moment dat ze zwanger werd. Moest de kleine er niet zijn, waren wij al lang uiteen gegaan denk ik. Nu is het inderdaad een beetje van te moeten, dat betekent ook wel dat we het onderste uit de kast halen om toch te proberen om er een draai aan te geven (relatietherapie, toch altijd weer proberen om het bij te leggen).
Weet ook niet hoe lang ik het nog kan volhouden op die manier, maar het alternatief, namelijk mijn dochter minder zien lijkt mij nog veel erger dan een relatie die niet botert, tot op het punt dat ik inderdaad probeer om mijn eigen verlangens/frustraties zo veel mogelijk te verdoven en te hopen dat er toch licht is aan het einde van de tunnel als we maar blijven doorbijten. De ruzies zijn veelal niet echt explosief en het is ook niet dat we een hekel aan elkaar hebben, we spreken ook gewoon open over het feit dat er een reële kans is dat wij uit elkaar gaan.
Weet ook niet hoe lang ik het nog kan volhouden op die manier, maar het alternatief, namelijk mijn dochter minder zien lijkt mij nog veel erger dan een relatie die niet botert, tot op het punt dat ik inderdaad probeer om mijn eigen verlangens/frustraties zo veel mogelijk te verdoven en te hopen dat er toch licht is aan het einde van de tunnel als we maar blijven doorbijten. De ruzies zijn veelal niet echt explosief en het is ook niet dat we een hekel aan elkaar hebben, we spreken ook gewoon open over het feit dat er een reële kans is dat wij uit elkaar gaan.
Hellsdinner
Crew Member
anonymousMF
Well-known member
Voor de kinderen zelf weet ik niet of zo een broer-zus relatie van de ouders perse problematisch is.
Mijn ouders zijn niet het type om echt affectie te tonen aan elkaar in het openbaar. Dus of ze nu als broer-zus leven of niet ik zou daar vroeger/nu weinig van hebben gemerkt.
De ideale scheiding en 50-50 kind split kan nog wel oke zijn (als je dicht bij elkaar woont, allebei veel tijd blijft steken in het kind, etc.). Maar vaak is het in de praktijk niet zo ideaal. 1 van de ouders verdwijnt vaak omwille van afstand en dergelijke uit de picture eenmaal de rebelse pubertijd begint en de kinderen als dat heen en weer gedoe beu zijn (toch al veel zo een voorbeelden gezien). Dus dan kan samenblijven voor de kinderen nog beter zijn (voor de kinderen dan).
Je word als kind ook wat een mindere prioriteit als er nieuwe gezinnen worden gesticht.
Laat staan de gevallen waarbij de andere partner na scheiden wraakzuchtig word. Dat is veel schadelijker voor de kinderen dan als ze samen blijven en de goede schein hooghouden.
Mijn ouders zijn niet het type om echt affectie te tonen aan elkaar in het openbaar. Dus of ze nu als broer-zus leven of niet ik zou daar vroeger/nu weinig van hebben gemerkt.
De ideale scheiding en 50-50 kind split kan nog wel oke zijn (als je dicht bij elkaar woont, allebei veel tijd blijft steken in het kind, etc.). Maar vaak is het in de praktijk niet zo ideaal. 1 van de ouders verdwijnt vaak omwille van afstand en dergelijke uit de picture eenmaal de rebelse pubertijd begint en de kinderen als dat heen en weer gedoe beu zijn (toch al veel zo een voorbeelden gezien). Dus dan kan samenblijven voor de kinderen nog beter zijn (voor de kinderen dan).
Je word als kind ook wat een mindere prioriteit als er nieuwe gezinnen worden gesticht.
Laat staan de gevallen waarbij de andere partner na scheiden wraakzuchtig word. Dat is veel schadelijker voor de kinderen dan als ze samen blijven en de goede schein hooghouden.
Maar net zoals je een hoop kanttekeningen plaatst bij co-ouderschap denk ik dat een groot aantal mensen die denken dat ze de schijn hoog kunnen houden voor hun kinderen daar grandioos in falen.
Fetseroony
Active member
Onze zoon was 3,5 jaar toen we uiteen gingen. We waren al een jaar en half aan 'het doodbloeden' tot 1 van ons zei dat er eigenlijk niets meer is en dat dit onnozel was. Vriendschap wel, maar liefde en seks was er gewoon niet meer. Ruzie was er ook niet per se, omdat er gewoon niks was om over 'te vechten'. Het op een ander zoeken deden we ook niet, want dat zou bedriegen zijn, maar je merkte wel dat we beide dat wouden, verder gaan met ons leven. Je vergat soms een ouder te zijn omdat je zo bezig was met uw eigen gedoe omdat je niet gelukkig was en slecht in uw vel zat en het gevoel had niet verder te kunnen met uw leven, om het zo te zeggen.
Beste beslissing in ons leven, kiezen om uiteen te gaan. Uiteraard pikte dat in het begin, statistiekses weer mooi aangevuld. En zoeken, hoe gingen we dat samen apart doen.
We zijn beide nu gelukkig in een andere relatie en komen goed overeen (gaan soms samen iets drinken en samen iets eten me de kleine, bespreken veel ivm de kleine, enz.) De kleine is nu 4,5 en we zijn er altijd transparant in geweest. Begrijpt dat er een papa en een mama-huisje is, slaapt bij beide even graag en weet dat hij bij beide terecht kan, en omdat wij afzonderlijk nu gelukkig zijn, kunnen we ook de beste versie van onszelf geven aan de kleine.
Dus imo en in mijn geval, samenblijven voor de kinderen: neen.
Beste beslissing in ons leven, kiezen om uiteen te gaan. Uiteraard pikte dat in het begin, statistiekses weer mooi aangevuld. En zoeken, hoe gingen we dat samen apart doen.
We zijn beide nu gelukkig in een andere relatie en komen goed overeen (gaan soms samen iets drinken en samen iets eten me de kleine, bespreken veel ivm de kleine, enz.) De kleine is nu 4,5 en we zijn er altijd transparant in geweest. Begrijpt dat er een papa en een mama-huisje is, slaapt bij beide even graag en weet dat hij bij beide terecht kan, en omdat wij afzonderlijk nu gelukkig zijn, kunnen we ook de beste versie van onszelf geven aan de kleine.
Dus imo en in mijn geval, samenblijven voor de kinderen: neen.
Ik moet zeggen, hier is het sinds de dochter ook niet evident. Ik herken me dan ook in een paar situaties hier. Geen gevechten waar we elkaar verwijten maar we zijn toch duidelijk anders in de ogen van de andere dan we beiden origineel dachten en onze relatie had nooit een echte "blind verliefd" periode. Ondertussen toch al een aantal keer over hetzelfde geargumenteerd waarbij zij duidelijk meer verwacht van mij emotioneel en waarbij ik moeite heb om dit (continue) te geven.
Tot ik mijn vrouw leerde kennen op mijn 28ste was ik altijd single en had nog nooit iemand gekust. Dit kwam vooral door samenloop van omstandigheden doorheen mijn jeugd (van uitgelachen als 11-jarige, tot naar een zo-goed-als-jongensschool te gaan (VTI) en vervolgens IT studeren aan de hogeschool (al pendelend)).
Ook thuis nooit over emoties gepraat en ouders die beiden werkten en altijd weg waren. We vierden vanaf mijn 12 nooit echt verjaardagen, en mijn ouders toonden ook nooit interesse in mijn hobby's. Conclusie: emoties? C'est quoi ça ?
Dus toen ik mijn vrouw leerde kennen had ik echt moeite. Zij was wel erg proactief en emotioneel (niet met negatieve connotatie interpreteren) waardoor ik niet altijd door had hoe of wat.
Maar we komen wel goed overeen over de grote dingen des levens zoals kinderen, geld, geloof, reizen, etc. Zij was van Zuid-Amerika waardoor er wel een cultureel verschil was, maar dit leek niet onoverkomelijk gezien de gelijkenissen.
Het daten ging wel goed, maar door haar situatie (ze was in België als student) waren we wel deels verplicht om het wat vooruit te doen gaan omdat ze anders niet kon blijven. En een LAT-relatie zagen we beiden namelijk niet zitten. Dus binnen het jaar samen gaan wonen. Dat ging erg goed maar hier toch ook weer wat argumentjes over trouwen bijvoorbeeld. Ik had geen haast, maar zij zag het nut van wettelijk samenwonen niet in ("waarom niet meteen trouwen?"). Dit zou een rode vlag moeten geweest zijn om toch te wachten, maar ja... Trouwen dus.
6 maand later volgt onze dochter. Even tussenin, we zitten ondertussen midden in Corona in lockdown in een appartementje van 40m².
5 maand later verhuizen we, want dat app. is te klein.
Onze dochter komt op de wereld en al meteen is duidelijk dat ze geen goede slaper is. FFW 3 jaar en ze slaapt nog steeds niet door de nacht en wordt al schreeuwend wakker. Ondertussen hebben we het huis waarin we mochten wonen (was een huis van grootmoeder) gekocht en zijn we begonnen met renovatiewerken.
Doorheen dit alles hebben we discussies over hoe ik te weinig investeer in de relatie. Lees, hoe we minder plezante momenten tezamen hebben. We hebben ze wel, aller, ik vind dat we ze hebben, maar mijn vrouw vindt van niet.
Samengevat (ruwe tijdslijn):
We vechten er beiden voor want we gaan al een jaar naar een relatiepsycholoog en we blijven gaan en we geraken er nog altijd uit.
Maar de laatste 2 echte gevechten waren toch steeds over hetzelfde. Ik dat niet genoeg emotioneel connecteer met haar (diepe gesprekken, iedere avond tezamen naar bed, ieder weekend iets tezamen doen zowel als gezin als als koppel).
Hier komt dan natuurlijk naar boven, wat willen we en wat met onze dochter? We willen het uiteindelijk beiden nog, maar ik weet niet hoeveel onze dochter daar invloed op heeft.
Tot ik mijn vrouw leerde kennen op mijn 28ste was ik altijd single en had nog nooit iemand gekust. Dit kwam vooral door samenloop van omstandigheden doorheen mijn jeugd (van uitgelachen als 11-jarige, tot naar een zo-goed-als-jongensschool te gaan (VTI) en vervolgens IT studeren aan de hogeschool (al pendelend)).
Ook thuis nooit over emoties gepraat en ouders die beiden werkten en altijd weg waren. We vierden vanaf mijn 12 nooit echt verjaardagen, en mijn ouders toonden ook nooit interesse in mijn hobby's. Conclusie: emoties? C'est quoi ça ?
Dus toen ik mijn vrouw leerde kennen had ik echt moeite. Zij was wel erg proactief en emotioneel (niet met negatieve connotatie interpreteren) waardoor ik niet altijd door had hoe of wat.
Maar we komen wel goed overeen over de grote dingen des levens zoals kinderen, geld, geloof, reizen, etc. Zij was van Zuid-Amerika waardoor er wel een cultureel verschil was, maar dit leek niet onoverkomelijk gezien de gelijkenissen.
Het daten ging wel goed, maar door haar situatie (ze was in België als student) waren we wel deels verplicht om het wat vooruit te doen gaan omdat ze anders niet kon blijven. En een LAT-relatie zagen we beiden namelijk niet zitten. Dus binnen het jaar samen gaan wonen. Dat ging erg goed maar hier toch ook weer wat argumentjes over trouwen bijvoorbeeld. Ik had geen haast, maar zij zag het nut van wettelijk samenwonen niet in ("waarom niet meteen trouwen?"). Dit zou een rode vlag moeten geweest zijn om toch te wachten, maar ja... Trouwen dus.
6 maand later volgt onze dochter. Even tussenin, we zitten ondertussen midden in Corona in lockdown in een appartementje van 40m².
5 maand later verhuizen we, want dat app. is te klein.
Onze dochter komt op de wereld en al meteen is duidelijk dat ze geen goede slaper is. FFW 3 jaar en ze slaapt nog steeds niet door de nacht en wordt al schreeuwend wakker. Ondertussen hebben we het huis waarin we mochten wonen (was een huis van grootmoeder) gekocht en zijn we begonnen met renovatiewerken.
Doorheen dit alles hebben we discussies over hoe ik te weinig investeer in de relatie. Lees, hoe we minder plezante momenten tezamen hebben. We hebben ze wel, aller, ik vind dat we ze hebben, maar mijn vrouw vindt van niet.
Samengevat (ruwe tijdslijn):
- Maand 1 tot 10: gedatet
- Maand 10 tot 1.5 jaar: samen gewoond op 40m² + Corona
- Jaar 1,5 tot jaar 2: Lockdown
- Jaar 2 en 4 maand: getrouwd in lockdown
- Jaar 2 en 10 maand: zwanger in lockdown
- Jaar 2 en 10 maand tot 3 jaar en 5 maand: verhuis naar dorp in huis van mijn grootmoeder + einde lockdown.
- Jaar 3 en 5 maand tot nu: dochter slaapt niet door
- Jaar 5: renovatiewerken
We vechten er beiden voor want we gaan al een jaar naar een relatiepsycholoog en we blijven gaan en we geraken er nog altijd uit.
Maar de laatste 2 echte gevechten waren toch steeds over hetzelfde. Ik dat niet genoeg emotioneel connecteer met haar (diepe gesprekken, iedere avond tezamen naar bed, ieder weekend iets tezamen doen zowel als gezin als als koppel).
Hier komt dan natuurlijk naar boven, wat willen we en wat met onze dochter? We willen het uiteindelijk beiden nog, maar ik weet niet hoeveel onze dochter daar invloed op heeft.
Als iemand met een opvoeding die wat weghad van de jouwe en een vrouw uit Mexico (wel Noord-Amerika, durft niet anders zeggen) herken ik hierin veel.
Ik denk dat onze relatie momenteel wel gezond is, maar veel kleine en grote crisissen kwamen voort uit fundamenteel anders reageren op zaken. Dat is dan het klassieke verschil + de culturele verschillen.
Sloan
Banned
Dit heel erg hard.
Kan me niet inbeelden wat voor een vreemde situatie dat had geweest moesten mijn ouders zijn samen gebleven. Of ikzelf met mijn ex.
Tijdloos
Active member
Mijn ex haar Moeder en stiefvader waren zo. Zelfs toen ze enkele jaren geleden uiteindelijk trouwde, was hun huwelijkskus "op de wang".
De meest platonische relatie die ik in mijn leven heb gezien. Maar opzich lachen de kinderen ze er gewoon wat mee uit en that's it.
derp
Well-known member
Goh, het is moeilijk om uit te leggen. In vogelvlucht en eenzijdig:
Mijn madam is sowieso iemand die moeite heeft om het leven en de wereld van de positieve kant te bekijken, ze ziet vooral de problemen (vooral klimaat en sociale ongelijkheid) dat zorgt er voor dat ik mij vaak een spons voel voor negativiteit. Dat weegt soms. Wij zijn aan de basis ook gewoon heel anders: introvert vs extravert, ochtendmens vs nachtraaf, zij weet nooit wat ze voelt terwijl ik heel gemakkelijk over mijn gevoelens kan praten, zij is heel principieel terwijl ik veel gemakkelijker warm en koud blaas in functie van hoe ik mij op dat moment voel, ik heb veel energie zij weinig, ... Vroeger was dat allemaal veel minder een probleem, maar als ge die dingen plaatst tegen een backdrop van een relatie waarin er eigenlijk geen intimiteit meer is, en waarbij de raakvlakken heel schaars zijn geworden dan is eigenlijk elk van die zaken goed voor (onderhuidse) frustratie.
Ze heeft een moeilijke zwangerschap gehad. Ik was ook ondertussen heel veel in huis bezig met zware renovaties, en ondertussen ook nog een (veeleisende) job, en ondertussen dus ook nog verse sapjes voor haar maken, het huishouden runnen, etc, terwijl zij eigenlijk heel veel tijd in bed moest doorbrengen. Ze was ook zwaar ongelukkig op haar werk, dus ook van uit die hoek was er best wat negativiteit. Ook niet onderschatten wat een zwangerschap kan doen met een vrouw, die had nul energie, ze was misselijk, en was enorm zwaarmoedig de eerste 4 maanden, daar was echt niks mee aan te vangen.
Zij die mij kennen weten dat ik echt een brok energie ben en een werkpaard, ik kan als het moet 7/7 van 's morgens tot 's avonds aan iets knallen, maar ik had het gevoel dat hoe veel borden ik ook tegelijk omhoog probeerde te houden, dat zij toch altijd fijntjes iets wist aan te merken, in plaats van gewoon merci voor alles wat ge doet te zeggen. Dus ja, moeilijke periode waarin alles licht ontvlambaar was (bijvoorbeeld 1 verkeerd woord van mijn kant wanneer ze over haar werksituatie sprak en ze voelde zich niet gesteund en ge trekt de kaart van de werkgever, langs mijn kant vermoeidheid en het gevoel dat er gene merci vanaf kon)
Voor de zwangerschap konden wij ook wel eens serieus botsen met elkaar, en op zo'n momenten had ze wel eens aangehaald dat we in therapie zouden moeten gaan maar ik vond altijd dat we als twee volwassenen onze problemen moeten kunnen uitpraten (dat zal wel zo'n mannending zijn veronderstel ik), maar na een periode waarin we echt knallende ruzie hadden, heb ik dan de knoop doorgehakt en ben ik een paar relatietherapeuten gaan mailen, omdat ik niet wou dat ons kind geboren zou worden onder zo'n slecht gesternte, en in de wetenschap dat het na de geboorte moeilijker zou zijn dan ooit om de mesthoop om te spitten. Uiteindelijk ook wel blij dat ik mij over mijn drempelvrees heb gezet, want zo'n gesprekken helpen wel. Het is geen mirakeloplossing maar bon, het helpt u wel om een gesprek op een andere manier te voeren, het escaleert veel minder rap en die persoon probeert wel om er voor te zorgen dat beide kanten van het verhaal wat belicht worden.
Dus ja, dat hielp wel in zekere mate, maar dan was het tijd om te bevallen en dan wisten we allebei wel dat 'wij' een tijd lang opnieuw naar de achtergrond zouden verdwijnen, dus dan hebben we die sessies (ook op aanraden van die therapeute) een tijd op pauze gezet. Dan werd de dochter geboren, en was dat een tijd lang het enige dat telde. Prachtig kind, maar wou continu rondgedragen worden, ge mocht nooit gaan zitten, heel moeilijk om in slaap te krijgen, borstvoeding die in het begin van geen kanten lukte waardoor ze veel huilde, ... zeker niet de gemakkelijkste start. Maar bon, we deden wat we konden en we hebben dat eigenlijk niet echt op elkaar uitgewerkt hoewel de omstandigheden er wel naar waren.
Ze zou eerst 5 maanden thuisblijven, dat zijn er uiteindelijk 10 geworden (kon de gedachte niet aan van terug te moeten naar het werk waar ze zo'n hekel aan had). Financieel was dat een hele stress. De kleine ging wel al vanaf 5 maanden naar de crèche (want ja, allemaal lang voor de feiten moeten vastleggen), en er kwam ene keer om de twee weken huishoudhulp langs om het huis te kuisen, dus zij zat eigenlijk 5 maanden thuis zonder dat ze heel veel 'moest' buiten natuurlijk recupereren van de nachten en het geven van borstvoeding, wat ik haar ook van harte gunde.
Maar dan kregen we dus vooral discussies over het feit dat ik vond dat ze niks ondernam om nieuw werk te vinden. Dat maand na maand uitstellen van te solliciteren, doktersbrief moeten gaan vragen, moeilijk benaderbaar zijn voor een gesprek over het onderwerp, en ondertussen thuis blijven zitten - ik werd daar hoorndol van. Maar weeral heel licht ontvlambare discussies waarbij 1 verkeerd woord genoeg was om de boel te doen ontvlammen. Nu was het haar beurt om zich ondergeapprecieerd te worden, want zij deed in die periode zo goed als alles van koken/commissies doen, waarschijnlijk ook het grootste deel van de was en de plas, maar ja als ge dan thuis zit heel die tijd, en de kleine is naar de crèche en ge hebt huishoudhulp, tja dan lijkt mij dat wel vrij logisch, maar ik heb altijd merci gezegd voor alles wat ze deed, en niks voor vanzelfsprekend genomen.
Lichtpunt is dat ze dan na 10m thuis zitten na de bevalling nieuw werk heeft gevonden dat wel helemaal meezit.
Minpunt: de dochter na 15 maanden nog steeds niet doorslaapt. Mijn vriendin wilt min. 2 jaar borstvoeding geven, de kleine valt ook bij haar aan de borst in slaap, en vanaf dat ze 's nachts wakker wordt (meestal rond 12-1u) gaat mijn madam haar halen, neemt ze die mee in bed, direct aan de borst. Resultaat is dus dat wij eigenlijk al bijna 2j nauwelijks nog in hetzelfde bed slapen, ook met alle gevolgen van dien. Ik heb al duizend keer aangekaart dat ik graag zou proberen om de nachten anders aan te pakken maar is eigenlijk geen gehoor naar. Zij zit uiteraard op allerlei baby forums en is zelfverklaarde experte over ontwikkeling van kinderen en ik heb oubollige opvattingen over opvoeding. Terwijl ik voor alle duidelijkheid op geen enkel moment voorstel om het kind maar gewoon te laten huilen bijvoorbeeld, gewoon dat ik zelf ook wel meer wil participeren aan hoe we de nachten doen, dat ik het niet erg vind om meerdere keren op te staan om haar te troosten als er iets is, om eventueel gekolfde melk te geven, maar gewoon dus inderdaad proberen te timmeren aan een traject waarbij zij (hopelijk) begrijpt dat ze 's nachts in haar eigen bed slaapt, en dat ze geen schrik heeft omdat ze snapt dat we altijd nabij zijn.
Maar ja, dat is blijkbaar allemaal ondenkbaar, dus we doen dan maar voort op haar eigen manier, hoewel ik er dus helemaal niet van overtuigd dat dat de beste aanpak is.
Dus ja, op mijn initiatief dan terug sessies vastgelegd bij die relatietherapeute, 2x geweest op een moment dat het weer niet goed ging, maar tot 3 keer na elkaar vergat mijn vriendin dat we die afspraak hadden vastgelegd, en kwam dat niet uit met haar werk, en moest ze dat dan weer verzetten.
Dat is dan allemaal ergens een paar weken geleden geëscaleerd tot een ruzie waarbij ze op 1 cm van mijn gezicht schreeuwt dat ze mij haat, dat het mijn schuld is dat de relatie niet werkt, etc. De aanleiding was m.i. iets mega onnozels (zij wou mijne fiets gebruiken om naar een vriendin te gaan, maar ik had hem die dag 'nodig' om met de kleine te gaan fietsen en naar de speeltuin te gaan na het werk terwijl zij dus met een vriendin iets kon gaan drinken in de stad. Vervolgens staakt de MIVB, is ze keilang onderweg naar huis met het OV omdat ze dus geen fiets had). Na 1 minuut komt ze dan wel de kamer terug binnen om te zeggen dat ze fout heeft gereageerd en dat ze dat niet had moeten doen, maar bon de schade was wel geleden. Weer zo een paar dagen awkward naast elkaar doorschuifelen in huis.
Wij hadden een paar dagen daarna een sessie bij die relatietherapeut, dus ik kon mij daar enigzins aan optrekken, ware het dan niet dan - ge raadt het al - zij was dat weer vergeten, kwam niet uit met haar werk. Wij vertrokken een paar dagen daarna op verlof, dus volgende keer dat we kunnen gaan is direct weer een maand later. Toen ben ik echt ontploft, limiet bereikt, kon ook echt niet snappen hoe ge zo veel keer kunt vergeten dat we die sessies in boeken, al helemaal niet na dat fiasco van een gesprek een paar dagen ervoor. Zij proberen er een draai aan te geven, ik zeg ik moet het allemaal niet weten, het enige dat ik op dit moment van u moet weten is de nieuwe datum waarop we een nieuwe afspraak hebben. Voor ge het weet gaat de discussie over mijn toon en mijn taalgebruik in plaats van over het consequent vergeten van afspraken in een relatie die sowieso al aan een zijden draad hangt, of over hààr woorden.
En zo geraakt ge, na vele jaren, dus eigenlijk gewoon uitgeput, omdat het lijkt in een eindeloos welles/nietes spel, waarbij we volgens mij allebei ons volledig suf bij beginnen te voelen en waarbij het voor het moment moeilijk lijkt om nog licht aan het einde van de tunnel te zien.
derp
Well-known member
Hoe ziet uw ideale weekend/avond er uit?
Vrijdagavond == gevechtssport. Ik ben zwarte gordel en doe dit al 20 jaar ondertussen waarbij ik ook training geef. Dit kan ook op dinsdag dus we gaan dat proberen. Maar zeker wat beweging. Dit kan tezamen, met de fiets, wandelen, gewoon buiten zijn, zeker in de zomer. MAAR dan 's avond (en de dochter slaapt) een paar uur voor mijn eigen achter de PC, wat studeren (ik ben zelfstandig IT'er waarbij ik dringend wat certificaten wil behalen) en programmeren of gamen.
Ik beschouw koken, samen tv kijken, gewoon samen op stap zijn ook als "quality time" waarin we kunnen connecteren MAAR ik hoef niet persé echt steeds over diepe emotionele dinge te praten. Het kan helpen, maar het moet echt niet veel. Zij heeft hier veel meer nood aan en verwacht echt tijd voor gesprekken waarin we ons wat meer bloot geven.
Ik geef ze WEL gelijk in het feit dat ik te snel in routine geraak en alleen nog maar die routine doe en niet iets spontaans en romantisch doe voor haar. Dat is waarschijnlijk het tweede grootste probleem. Ik geef sporadisch doorheen het jaar wel wat (los van de typische Valentijn/verjaardag/moederdag momenten maar voor de rest doe ik ieder dag hetzelfde (met de gedahte om te kunnen sparen/beleggen).
Het gevolg van dit alles is dat zij vaak het initiatief neemt om iets te plannen voor ons twee. Nu gaan we kijken voor een weekendje Londen zonder de dochter. Tof en ik zie het zitten, maar ik kon er ook mee leven als we thuis bleven en dat geld opzij zetten.
Voor onze dochter zei ik al sneller: "laten we dit weekend naar Limburg rijden en de Bokrijk bezoeken." of "laten we een fietstochtje doen langs de Dender". Nu moeten we onze dochter meekrijgen en rekening houden met hoe we haar bezig houden en of het niet te ver is.
Laatst bewerkt:
Squidward
Well-known member
Ga uit elkaar. Ik kan hier een boek vol schrijven met uitleg hoe ik tot die conclusie kom maar jullie zijn Frankenstein niet, doden kan je niet weer levend maken. En wat er niet inzit kan er ook niet uitkomen, woorden zoals haat zijn misschien harder dan wat ze op dat moment wóu zeggen maar volstrekt onwaar zal het ook niet zijn. Jullie zijn miserabel. Ga uit elkaar.
derp
Well-known member
Toch straf dat gij exact weet wat moet gebeuren op basis van 1 post die enkel mijn kant van de feiten beschrijft, en maar een fractie omvat van wat een relatie van 9 jaar is. Dus ja, kan misschien goed zijn dat dat is wat uiteindelijk zal moeten gebeuren, maar dan moogt ge dat voor mij inderdaad wel gerust wat meer onderbouwen.
MisterV
Well-known member
Jullie zijn absoluut geen unicum als koppel dat uit elkaar groeit eens er kinderen zijn, vaak met een ouder die zich volledig op het kind "stort" en de andere die zich afvraagt waar de relatie naartoe is. Zeker als je al veel bordjes in de lucht moet houden en er andere issues spelen.
Eerlijk gezegd, dat therapiesessies vergeten, dat lijkt mij straf. Het lijkt mij vooral een teken dat haar prioriteit elders ligt. Ik heb het al eerder gezegd in dit topic: Je moet wel met twee zijn om therapie (en een relatie) te laten slagen. Als je alleen aan een dood paard zit te trekken: Vergeet het maar. Eventueel, als ze nog eens zo'n sessie vergeet, toch op uw eentje gaan en met die therapeut bespreken hoe je het zelf verder ziet evolueren. Vergeet uzelf niet en stap er op tijd uit als het niet meer houdbaar is. Sterkte!
Ik vind het nu wel enkele bruggen te ver om hier zwart/wit relatieadvies te geven hoor. Ik heb de indruk dat enkele mensen voor wie een scheiding goed uitdraaide dat snel als optie zien. Anderen zoals ikzelf dan weer niet. Dus toch alles maar met enige dosis zout bekijken.