Na een weekje erover geslapen te hebben, toch even mijn mening hier neerpennen. Eerst en vooral moet je uw verwachtingen juist leggen vooraleer je aan deze game begint. Want tot een maand voor release had ik echt het gevoel dat Hellblade 2 op schaal van God of War ging worden. Dit was de eerste game die getoond werd bij de aankondiging van de series X. En die trailer liet een gigantisch landschap zien. Ook alle trailers tot nu toe waren zeer episch en nooit of te nooit sprak men over een kleinschalige game a la de eerste. Dit tot een maand voor release, en eerlijk gezegd was ik toen wel even pissed. Dus op dat moment heb ik mijn verwachtingen drastisch terug gedraaid, en gelukkig maar...
De negatieve punten van Hellblade 2:
- Kort(met puzzels die de tijd serieus proberen te rekken)
Je weet op voorhand dus dat het spel kort zal zijn. En de helft van de tijd los je puzzels op die eigenlijk heel weinig voorstellen. Je stapt letterlijk rond en kijkt of je ergens een symbool ziet. Soms wel irritant.
-Combat is er niet op beter geworden:
Ten opzichte van de eerste game is de combat niet beter geworden, lijkt zelfs eenvoudiger geworden. En het is echt enorm on rails deze game. Zelfs tijdens de combat heb je niet de vrijheid om je vijanden te kiezen. Sterker nog, nooit vecht je tegen meer dan 1 vijand. De camera draait letterlijk automatisch naar de volgende vijand als je een vijand verslagen hebt. En dat vind ik toch echt spijtig. Daardoor voelt de combat zeer beperkt aan.
-Psychoses zijn minder dan in de eerste game:
De psychoses die je ervaarde in de eerste game waren destijds subliem verwerkt in de game. In de 2de game is dit een stuk minder. Ik stoorde me er wel nooit aan, maar soms klonk het alsof iemand continu tegen je zit te zeggen, doe het niet, doe toch maar,... Terwijl dit in de eerste game toch duidelijk beter uitgewerkt was.
-Weinig afwisseling in omgevingen:
Een bos, zand/rotsgebied met strand, grot en een burcht. Dat zijn letterlijk de levels in deze game. Toch wel een beetje spijtig zo weinig variatie.
Verhaal niet zo indrukwekkend als de eerste game:
Verhaal heeft niet de impact zoals met de eerste game. De eerste game bleef ook feller hangen in mijn hoofd. Hier was het duidelijk zwakker.
Positieve punten:
Visuals:
Qua graphics is de game de king of the hill. Het draait dan wel maar op 30 fr op de series x, maar eigenlijk stoort dit niet omdat het spel vrij traag speelt. En het meer als een film aanvoelt. Visueel is het gewoon verbluffend. Het is ook zo mooi, dat het mij niet stoorde symbolen te zoeken in de omgevingen tijdens de puzzels. Achtergronden zien er soms fotorealistisch uit in mijn ogen. Ook de personages zijn de absolute top. Al zijn die niet fotorealistisch maar wel het beste wat we tot nu toe al gezien hebben.
Audio:
De audio in deze game is subliem. Zeker met een headset, pfff, ongelooflijk!
Intens(uitwerking combat met filmpjes):
De game is zo intens op momenten dat je niet wil stoppen met spelen. Ook al is de combat vrij simpel en ook al is het eigenlijk maar 1 op 1 gevechten, het is zo gemaakt dat het super intens aanvoelt. Door scripted events tussen gevechten door, door perfecte motion capture in beeld te brengen zit je soms echt op het puntje van je stoel. Het voelt gewoon speciaal aan. En dat gevoel is één van de sterkste punten van deze game in mijn ogen. Als je The Last of Us part 2 gespeeld heb, en je herinnert het eind gevecht hierin, daar kun je het een beetje mee vergelijken.
Speciale ervaring:
Al bij al is deze game gewoon een speciale ervaring. het zal niet voor iedereen zijn, maar als je van films houdt, en graag story driven games speelt, ga je deze ook zeker kunnen smaken. De game is wel echt on rails, veel harder dan bijvoorbeeld The last of us(wat ook een lineaire game is). Dus dat is iets waar je rekening mee moet houden, maar ik zie wel wat de ontwikkelaar hier wilde doen. Het voelt heel filmisch aan, en omdat het een game is, voelt het daarom soms nog veel intenser aan. En al bij al vond ik het zeker de moeite om deze game uit te spelen.