Maar daar begint het al.
"... op dingen die ze denken dat maar een klein aantal..."
Cru gezegd: maar het gaat niet om wat wij denken. Dat is het hem net, dat wat mannen denken dat niet storend of bedreigend is, dat misschien wel kan zijn. Maar we gaan dat niet weten, want we blijven altijd maar steken in de eerste fase. Dan schieten we op de boodschapper of dan dan gaat het van "ja maar niet ALLE mannen" of dan gaat het van "ik ben braaf en doe niks mis" (dat kan je niet 100% zeker weten) en daarmee is de kous dan af.
is dat dan niet nuttig de vraag te stellen zodat ge daar een beeld op kunt krijgen? Als ik denk "ver niemand stoort zich daaraan", en direct meerdere vrouwen hier van "eigl wel", dan leer ik bij, en luister ik. Wilt niet zeggen dat ik minimaliseer, gewoon dat ik in dit onderwerp met vragen zit, die denk ik beter gesteld worden. En als het antwoord dan van de zelfde vrouw gewoon is "stop met ontkennen/minimaliseren, en luister gewoon", dat is toch niet veel waard?
Want "een dialoog" hoeft toch ook niet altijd? Als de leerkracht van mijn kind tegen mij een uitleg komt doen over wat het beter kan doen en waar er mogelijk werkpunten zijn, dan begin ik ook niet al op voorhand te onderbreken en excuses te zoeken en te gaan van "ja maar heb je die andere kinderen gezien?" en al van dat. Dan luister ik, absorbeer ik die informatie, en dan denk ik na over wat ik als ouder beter kan doen, en wat mijn kind anders kan doen binnen de mate van het realistische. En dan kan er een dialoog zijn, ja. Maar we raken als maatschappij steevast niet voorbij dat eerste punt, het luisteren.
Dat is wel een heel scheve vergelijking, precies of mannen hier kinderen zijn die hier nog nooit mee in contact gekomen zijn. Ik ben me er bewust van, heb ook al met een vriendin buiten op straat gewacht op iemand die haar kwam ophalen omdat ze niet comfortabel was daar alleen te staan, heb ook al tussengekomen in situaties die niet OK waren (en wat echt wel klote is als ge als man het dan wel direct kunt stilleggen....). Niet elke man hier is een blanco blad die de les gelezen moet worden? Maar het wordt wel zo voorgesteld?
Want kunnen toch ook eerst luisteren, in plaats van al op voorhand allerhande weerwerk te bieden? Of met paniekscenario's aan te komen dat we op elke handbeweging gaan moeten letten in de toekomst? Telkens maar weer het onderwerp boven wordt gehaald, is het zo ongelofelijk moeilijk om tot de essentie te komen. Nu al 17 pagina's lang wordt er weer volop gepivoteerd, geminimaliseerd, en gedeflecteerd. Ik snap echt dat vrouwen het beu zijn om telkens maar met fluwelen handschoentjes het onderwerp te proberen boven halen.
'k denk gewoon dat er heel veel lading zit op van die uitspraken van "elke man moet zich aangesproken voelen" (alsof niemand van ons zich bewust is van zo'n dingen, niet z'n best doet in't leven om niet deel uit te maken van deze statistieken).
'k heb de parallel al gemaakt: is gelijk rondzwaaien met de cijfers van verkeersdoden, en dan zeggen "elke autorijder moet zich aangesproken voelen". En de mensen die fatsoenlijk rijden die dan verwonderd reageren "wat moet ik doen? ik rij niet te snel, ik drink niet achter het stuur, ik laat ruimte, ...". En dan gewoon als antwoord geven "elke bestuurder maakt wel fouten, en ge moet niet minimaliseren en ontkennen en ...."... 't zijn vaak ook niet super zichtbare dingen, 'k zie niet iedereen die ik ken continu rondrijden, en als't ter sprake komt zal ik wel m'n woordje doen van hoe ik het zie.
't voelt gewoon een heel vijandige positie aan die voor niks nodig is? Er is een probleem, uiteraard. Mannen zijn uiteraard deel van de oplossing. Maar moeten we daarom afkomen met "elke man moet zich aangesproken voelen" en elke vorm van iets in vraag stellen is "ontkennen/minimaliseren/..."? nee toch?
