Jij lijkt te suggereren dat ik aan introspectie zou moeten doen tot ik ergens een zonde vind om toch maar per se te bekennen?
Wat is dit, de biechtstoel van de katholieke kerk?
Na heb je naast het luisteren ook gehoord? Gaan we precies de godsdienstleerkracht tour op... ooit zo'n collega gehad die luidkeels mooie waarden en normen verkondigde, goddelozen verketterde... dezelfde gast die in de lerarenkamer samen met de collega Engels/Duits 17-jarige meisjes aan het "evalueren" was op hun looks en *kuch* talenten...
Ik kan nogmaals met de hand op het hart zeggen dat ik nooit een vrouw iets heb aangedaan wat ik als ongepast, seksuele intimidatie of erger zou beschouwen... Als ik aan pure zelfkastijding moet doen, heb ik op m'n 19e ongetwijfeld wel eens te lang richting een meisje op de bus naar de universiteit (die zat er ook elke dag op) "gestaard", waar ik een crush op had... maar als die terugkeek wende ik dan weer de blik af, want veel lef heb ik dan ook niet... had éénmaal bijna het lef bij elkaar geraapt toen de bus bij extreme vrieskou 45 minuten vertraging had, die aan te spreken om samen een warme choco te gaan drinken... en net toen kwam de bus. Hoeveel weesgegroetjes of onze vaders moet ik nu bidden?
Ik zeg overduidelijk wat ik bedoel, en stel je vragen die niet retorisch zijn. Je hoeft dus niets te verzinnen over wat ik "lijk te suggereren":
"[Over introspectie zonder nieuw perspectief, en dat dat enkel zichzelf bevestigend werkt, en amper kan leiden tot nieuwe inzichten] Is het objectief totaal onmogelijk dat met een nieuw perspectief je het toch iets anders gaat zien? Of kun je het je op dit moment gewoon nog niet voorstellen net door dat gebrek aan perspectief? Als het iéts anders is dan objectief onmogelijk, dan is het toch de moeite om even te luisteren en daaraan te toetsen voor je het neersabelt als irrelevant?"
Je antwoordt op mijn post waarin ik zeg dat je anekdote irrelevant is en je vraag te antwoorden op mijn vragen, met een nieuwe anekdote die irrelevant is: je hebt nooit iemand iets fout aan gedaan, dan zoek je weer een voorbeeld dat eigenlijk niet fout is om meteen je eigen tegenargument te geven. Dat is introspectie zonder nieuw perspectief, en rara, het bevestigt weer wat je op voorhand al dacht.
Als je een conversatie in je hoofd voert met jezelf, ga je nooit verrast worden.
Het heeft nog enkele jaren gekost nadien om wat deftig zelfvertrouwen jegens vrouwen op te bouwen, maar ik heb ze altijd respectvol behandeld.
Mocht ik jouw toon en die van anderen eens moeten aanslaan: de luidste roepers dat mensen hun gedrag moeten aanpassen tijdens 'tournée minérale' en consorten zijn degenen die voorheen, in het verleden of de rest van het jaar een alcoholprobleem hebben/hadden... één voorbeeld is hier, niet persoonlijk, zelfs zo al gepasseerd. Maar goed, altijd beter als men z'n leven betert, daar niet van.
Mijn toon was eerst gewoon vragen of het echt zo moeilijk om te luisteren. Ondertussen is die wat omgeslagen in teleurstelling als ik veel van de posts hier zie, dat moet ik eerlijk bekennen. Dat gaat niet persoonlijk over jou, maar ik vind het jammer om te zien dat een thread over dat vrouwen zich onveilig voelen en dat maar moeilijk kunnen uiten in onze samenleving door het gedrag van mannen, vol staat met excuses, vingerwijzingen, tegenargumenten, victim blaming, en een hele hoop gespartel om maar niet te moeten zeggen: oké, misschien is er iets van aan. Even luisteren wat er gezegd wordt en kijken naar mezelf of ik eraan bijdraag of meer kan doen.
Dat kan zeker doorschemeren in mijn toon, al ben ik van in het begin het gesprek aan het aangaan. Maar wat zeg je hier nu eigenlijk in dit stukje? Ben ik één van de "luidste roepers"? Want ik ga dus net in dialoog, moet ik gewoon zwijgen van jou? En dan zou je daarmee willen zeggen dat ik de rest van het jaar vrouwen lastigval? Dan heb je het totaal niet begrepen op meerdere vlakken, en gaat het wéér om "de slechte vetzak" tegen "de normale man".
Ik heb het hiervoor al gezegd en dat is mijn hele punt: ik ben die anekdotes aan het lezen. Ik probeer naar zo veel mogelijk mensen te luisteren en te beseffen dat hoewel ik het misschien anders ervaar, het 'slachtoffer'/'de meemaker' het wél zo kan zien. Ik ben niet Jezus zelf, en uiteraard denk ik soms: "Moh. Da's ook overdreven." Maar ik probeer wel altijd de reflex te hebben om dan even afstand te nemen en niet dat zomaar weg te vegen. Ik kom nog heel vaak zaken tegen waar ik nog nooit bij stil heb gestaan en die voor vrouwen blijkbaar doodnormaal zijn. Ik vind dat heel jammer en triestig, en uit sommige van die situaties leer ik zaken die ik kan meenemen om zelf beter te doen. Of om mensen op aan te spreken als ik het bij anderen zie. Of om op het forum tegengas te geven als ik zie dat die kans om te luisteren niét gegrepen wordt.
Er zijn talloze dingen die ik kan veranderen, die ik kan laten waardoor het aangenamer wordt voor vrouwen, en die ik actief kan doen om het beter te maken, oa in onze VZW misschien. Ik doe dat al waar ik kan en het weet, maar heel vaak weet ik het gewoon (nog) niet. Ik ben dan blij en vind het fijn als een vrouw dat dan aangeeft, want dat betekent dat ze zich daar veilig genoeg voor voelt. Maar ik vind het niet de taak van die vrouw om mijn daarover bij te scholen. Het is mijn taak om het te proberen en de hulp aan te nemen als ik die krijg.
Dus nee, de rest van het jaar ben ik niet verslaafd aan vrouwen lastigvallen. Maar evenzeer ja, ik doe ongetwijfeld veel zaken fout of niet optimaal.