Sterke toename invaliden: burn-outs en depressie

Er is nog vaak de cultuur dat "ziek" zijn gelijk is aan in u bed liggen en niks doen.
En met sociale media tegenwoordig ziet iedereen als je iets hebt gedaan tijdens u ziekte dat niet strookt met dat beeld en dan zijn ze jaloers...
Ik zou daar inderdaad deel van de reden zoeken. Ik vind (mening dus), dat er in Vlaanderen heel hard een mentaliteit geldt van "goh, ik heb recht op regeling X en Y, maar ik doe het niet, want ik ben een harde werker". Zie ook "ja, ik ben griep maar ik kom toch op de bureau zitten onder de paracetamol, want ik ben een harde werker". Dan vraag je aan eender wie hoe het gaat: "Druk druk druk, het werk hé".

Er is op dit zelfde moment op een ander subforum een discussie bezig over georganiseerd profitariaat omdat iemand thuis zit wegens medische reden maar wel naar de IKEA gaat.

Je bent IMO zeer snel een paria omdat je meer inzit met je eigen gezondheid dan met je werkgever. Wat niet tegenspreekt dat er mensen misbruik maken van al die systemen hé.
 
Ik weet niet hoe oud jij bent, maar ik moet nog 27j werken en ik betrap me er nu al op dat ik denk: “fck, weer een wijziging”.
Ik werk in de IT: en het is elke dag het hart vasthouden, dat bij upgraden van 1 van de zoveel onderliggende componenten niet weer een groot deel van de applicatie moet herschreven worden. Of dat zoveel objecten deprecated staan.
Het is nu letterlijk elke dag wel iets. Heel die IT-wereld is zijn eigenlijk leven gaan leiden. En steeds meer de focus op security en privacy.
En met die AI shit op komt wordt het nog erger gegarandeerd.

Ik zie me dat niet tot mijn pensioen volhouden, ik moet ook nog +- zolang als u.

Veel passie kan je niet aan uw beroep hebben, waarbij alles vervalt in dagelijke pruts en prullekes die opeens niet meer werken, en niemand weet nog waarom.

Niet IT-mensen frustreren zich al aan onhebbedingetjes, een update van een appke, ergens niet kunnen inloggen, pincode vergeten...
Voor een IT'er zijn het die onhebbedingetjes in het kwadraat geworden.

Ik zit nog relatief goed bij een overheid met veel van de vooroordelen en clichés erbij.
Bij velen is het werken onder hogere druk, certificaten behalen na de uren, non-stop teamevents uiteraard na de uren en zelfs in het weekend. Na al dan niet een paar uur in de file gestaan te hebben.
Voor zo'n leven pas ik helemaal of je vindt me aan de lopende band, eet ik wel choco van everyday elke dag opnieuw.

--
Maar wij overleven nog wel in die wereld. Na ons 55ste zullen we nog enige overlevingsstrijd in ons hebben, omdat we een deel van de kennis hebben, al zal het allemaal wel stroever gaan.
Maar die er nooit mee zijn opgegroeid, die flippen mentaal. WIllen heel de meuk tegen de muur kapot gooien.


Inloggen met een EID:
-eerst de juiste drivers installeren
-werkt nog niet, moest eerst windows nog eens herstarten
-certificaat installeren, werkt niet
-andere browser genomen, certificaat installeren werkte wel
-pincode ingeven, waar is mijn pincode?
-ik kan de code niet intypen, eerst het certificaat aanklikken in het venstertje bovenaan!

Haha, als de kinderen niet bijstaan, is het voor de meesten al hopeloos.

--
Ene die in een computerwinkel werkt.
Die ziet het ook niet meer zitten.
Vroeger kwamen mensen nu en dan eens af met een vraag van waarom werkt dat niet, en dan was het nog vrij eenvoudig op te lossen.
Nu is het een waterval en hij kan er zelf niet meer aan uit, het is ook gewoon te veel en je hebt alles niet meer in de hand.

--
Een systeembeheerder bij een groot IT bedrijf dat de meesten kennen.
De hele nacht door permanentie om de zoveel weken.
8 uur achter dat schermke zitten al, dan 4 keer op een nacht wakker gebeld worden is de norm.
's nachts beginnen de banken en luchthavens etc hun updates te doen, en dus gaat er telkens wel iets mis, en is het telefoon.
Een deel van zijn collega's waren ook al met een burn-out gevallen, zelfs van ene waar ze het niet van zagen aankomen.
 
Laatst bewerkt:
Hangt er vanaf, collega die al vaak uit was, ging weer terugkomen. We hadden perfecte vervanging. Wou terugkomen maar taak x en y (hoofdbezigheden) nog niet, waardoor vervanging weg zou zijn en collega's het werk alsnog zouden moeten overnemen. Daar zit je niet om te springen dan he
En waarom moet die vervanging weg?
Omdat de werkgever dat zo wilt.
Daar zit de fout hoor.
Werkgever heeft liever dat de kosten gelijk blijven dan dat zijn werkvolk het goed heeft.
Tot op zeker hoogte klopt dat niet.
Tijdelijk een extra kost om u ervaren werknemer terug te laten integreren zou u meer waard moeten zijn.
 
Klopt toch ook niet helemaal wat je zegt.
Ik heb momenteel 2 mensen onder mij die respectievelijk 2/5de en 1,5/5de werken in progressieve tewerkstelling.
Mijn vriendin werkt 3/5de in datzelfde stelsel.
Allemaal te bespreken met u behandelende arts.
Het kan idd hoor, maar minder dan halftijds wordt niet zo vaak toegelaten in de privé. Deels historisch (vroeger kon het afik niet en dat denken artsen ook nog), deels omdat de werkgevers er ook niet op ingesteld zijn en vooral weinig flexibel zijn om dan een andere taak te voorzien voor dat personeel die minder op voltijdse aanwezigheid gericht is.
 
Klopt toch ook niet helemaal wat je zegt.
Ik heb momenteel 2 mensen onder mij die respectievelijk 2/5de en 1,5/5de werken in progressieve tewerkstelling.
Mijn vriendin werkt 3/5de in datzelfde stelsel.
Allemaal te bespreken met u behandelende arts.

De werkgever EN collega's zijn diegene die er vaak moeilijk over doen.
Helemaal mee eens dat het zo zou MOETEN zijn, helaas is dat absoluut de uitzondering dat de werkgever dat "toestaat". Dan sturen ze liever aan op medisch ontslag dan iemand voor 10u/week (wat dus perfecte aanvulling voor iemand die 4/5de wil werken aan te vullen) terug in dienst te laten komen. Ik heb het geluk gehad ook te kunnen werken voor minder uren dan 50% en toen ik schoorvoetend moest aangeven dat ik zwaar over mijn grenzen aan het gaan was na 2-3 maanden, had ik een baas die met de glimlach zei: "Liever dat je voor minder uren komt dan helemaal niet meer kan komen, jij bepaalt hoeveel uren je kan komen werken!"
Dat brengt enorm veel gemoedsrust om effectief uit te zoeken hoeveel uren je wél aan kan als volwaardig werknemer. Want de uren die ik werk ben ik enorm efficiënt. Mijn baas betaalt me niet om half werk te leveren. Maar zo een bazen vinden en al helemaal als je verandert van werkgever of sector, da's echt geen evidentie.
 
Euh, nee. Dat is gewoon begrijpend lezen hoor, zoals de vraagstukken op school vroeger:

België heeft een hoog aandeel inactieven (26 procent) in de leeftijdscategorie 20-65 jaar. In Europa doen enkel Griekenland, Roemenië, Kroatië en Italië het slechter. --> Dus in Nederland zijn er in % minder inactieven.

Van die inactieven is ongeveer een vierde ziek of invalide, een aandeel dat enkel hoger is in Nederland en Denemarken. --> In Nederland zijn er van dat lager percentage een onbekend sub-percentage (dat dus hoger ligt dan "ongeveer een vierde") ziek of invalide.

Dan vraag jij waarom er meer van die categorie in Nederland zijn, wat je gewoon niet weet gebaseerd op deze tekst, aangezien je geen info hebt over absolute cijfers. Het is niet goochelen met cijfers, en "uiteindelijk hebben we beiden gelijk".
En dé cijfers zijn héél moeilijk te vergelijken. Toch een poging wagen, ik heb de aantallen van Nederland herrekend naar het Belgische aantal inwoners om ze in verhouding te kunnen zetten (telkens bron: CBS/Statbel):

Land/typeBelgiëNederland
Werklozen
291.694​
100.729​
Leefloners
155.376​
341.398​
Invaliden+Gehandicapten
686.699​
519.421​
Totaal
1.133.769​
961.548​

Opmerkingen daarbij om een relatief correcte vergelijking te kunnen maken:
- Werklozen: in België heb je werkloosheid onbeperkt in de tijd, in Nederland is dat héél veel beperkter. Daardoor een duidelijk lager aantal. Cijfers BE: 2022 (gans het jaar), Nederland: gemiddelde over de eerste 6 maand van 2022.
- Leefloners: In België enkel het aantal "echte" leefloners. Ik heb geen idee of bvb vluchtelingen in Nederland ook in de cijfers zitten, ik dénk dat dit de beste vergelijking is. Groter aantal in Nederland is ook te verklaren omdat daar vaker gepensioneerden een leefloon krijgen ivm extra pensioen (bij ons zit dat vaker bij gepensioneerden, denk ik)
- invaliden en gehandicapten: moeilijker te vergelijken, gezien in Nederland je bvb al een uitkering kan krijgen vanaf +35% arbeidsongeschiktheid (België: 66%), maar in Nederland je maar na 2 jaar invaliteit krijgt (België: 1 jaar). Bovendien lijkt het me dat niet alle gehandicapten overal hetzelfde statuut hebben qua uitkering.

Ik dénk dat ik ze zo goed als mogelijk vergeleken heb, maar schiet me zeker niet dood als het niet zo is :)
 
Hier zie ik het resultaat van dat brakke reintegratiebeleid dagelijks met een chronisch zieke (en op termijn terminale) collega. Die mens zou niet liever willen dan komen werken. Maar het is of halftijds voor een beperkte tijd en daarna weer voltijds, of ziektebriefjes laten schrijven om thuis te blijven.

Voor de werknemer is het niet ok, want die zit liever regelmatig op het werk om zijn bezighoud te hebben en contact te houden met de collega's zolang het op een haalbaar tempo kan. Voor de werkgever is het niet ok want het is een specifieke functie die niet evident is om te vervangen, de bijkomende werkdruk komt nu op een andere collega.
Dat snap ik dus ook niet, toch liever een collega die nog halftime kan werken dan een collega die ganse dagen thuis zit lijkt me ...
Op den duur is het ook een kaartenhuisje die in elkaar valt, 1 collega valt uit en op termijn valt de volgende uit, omdat die laatste de eerste zijn werk moet overnemen.
Iemand die halftijds werkt, gaat de maatschappij minder kosten dan iemand die langdurig op de ziekenkas staat.

Helemaal mee eens dat het zo zou MOETEN zijn, helaas is dat absoluut de uitzondering dat de werkgever dat "toestaat". Dan sturen ze liever aan op medisch ontslag dan iemand voor 10u/week (wat dus perfecte aanvulling voor iemand die 4/5de wil werken aan te vullen) terug in dienst te laten komen. Ik heb het geluk gehad ook te kunnen werken voor minder uren dan 50% en toen ik schoorvoetend moest aangeven dat ik zwaar over mijn grenzen aan het gaan was na 2-3 maanden, had ik een baas die met de glimlach zei: "Liever dat je voor minder uren komt dan helemaal niet meer kan komen, jij bepaalt hoeveel uren je kan komen werken!"
Dat brengt enorm veel gemoedsrust om effectief uit te zoeken hoeveel uren je wél aan kan als volwaardig werknemer. Want de uren die ik werk ben ik enorm efficiënt. Mijn baas betaalt me niet om half werk te leveren. Maar zo een bazen vinden en al helemaal als je verandert van werkgever of sector, da's echt geen evidentie.
Klopt , iemand die dan minder uren werkt gaat misschien veel efficiënter zijn en meer gedaan krijgen op 3 dagen tijd dan dat die anders op 5 dagen gedaan krijgt. Ik heb dat tijdens Covid ook al gemerkt, toen ik 1-2 dagen op tijdelijke werkloosheid stond per week kreeg ik soms meer gedaan dan anders. De uren dat ik dan werkte was ik gewoon meer geconcentreerd.
 
Laatst bewerkt:
Het kan idd hoor, maar minder dan halftijds wordt niet zo vaak toegelaten in de privé.
Mijn voorbeeld gaat over de overheid. Ik ken de wetgeving nu niet bepaald en weet ook niet of de collega in kwestie statutair of contractueel is, er is dan ook nog de lokale rechtspositieregeling. Maar het probleem hier is strakke regeltjes (wetgeving of intern, geen idee) en een stugge HR dienst die werkt ten dienste van de regels en niet van de werknemer en werkgever.
Niet IT-mensen frustreren zich al aan onhebbedingetjes, een update van een appke, ergens niet kunnen inloggen, pincode vergeten...
Voor een IT'er zijn het die onhebbedingetjes in het kwadraat geworden.
I feel your pain.

IT was leuk voor de technische mens die er zijn ei in kwijt kon. Nu is het vaak hollen van het ene brandje naar het andere. Er is gigantisch veel meer werk bijgekomen, de complexiteit is exponentieel toegenomen (en bijlange niet alleen op technisch vlak). IT'ers met het juiste inzicht maak je ook niet door in het onderwijs wat te gooien met STEM buzzwords en ze eens wat te laten maken op een 3D-printer in een les techniek. Mensen met de juiste talenten voor IT zijn gewoon schaars en ik kom er in het werkveld steeds vaker tegen die de titel en de wedde wel hebben maar het eigenlijk echt niet kunnen. Resultaat: Brakke oplossingen in een steeds complexere omgeving. De misérie komt op de nek van wie het wel kan en die haakt op den duur af.
 
Neem nu nog maar alles wat te maken heeft met wonen/bouwen/verbouwen. Als je bouwt of verbouwt moet je rekening houden met 101 nieuwe regels, alles wat met EPB/EPC te maken heeft, al die normen waar je (nieuwe) woning moet aan voldoen. Vroeger bouwde je gewoon een huis en klaar, maar vandaag de dag gaan hier zoveel studies aan vooraf enkel nog maar wat energiebeheer betreft. Al die energieprijzen ook, vroeger gewoon aansluiten bij Elektrabel en klaar was kees, nu tientallen soorten contracten vergelijken en 'gokken' dat je op het juiste moment het juiste contract afsluit. Dan moeten de mensen tegenwoordig ook nog rekening houden met capaciteitstarief en moeten ze nadenken over investeringen in zonnepanelen en thuisbatterijen. Vroeger moest men daar allemaal niet wakker van liggen.
 
Waar er hier nog niks over vermeld is, concrete situatie (mijn pa). Al jaren thuis (invalide owv burnout) & wou terug opstarten zoveel jaar terug. Psychiater heeft dat afgeblokt. Waarom? Die heeft heel rechtuit tegen mijn moeder dan gezegd: hij zou terug kunnen werken, maar ik het zekere voor het onzekere en hou hem thuis.
De facilitering zorgt hier rechtstreeks ook voor een toename in de aantallen ...
Gelijkaardige ervaring (niet met vader). Echter wel goedkeuring voor te gaan werken maar redenering: nog geen goesting.
Dit na 3 maanden burnout. 1 jaar later: nog steeds geen goesting.
Na 2 jaar toch terug gaan werken: reden: verveling.

Dus er zit ongetwijfeld wel serieus wat misbruik tussen mbt psychische problemen die het draagvlak voor invaliditeit onderuit halen.
 
Gelijkaardige ervaring (niet met vader). Echter wel goedkeuring voor te gaan werken maar redenering: nog geen goesting.
Dit na 3 maanden burnout. 1 jaar later: nog steeds geen goesting.
Na 2 jaar toch terug gaan werken: reden: verveling.

Dus er zit ongetwijfeld wel serieus wat misbruik tussen mbt psychische problemen die het draagvlak voor invaliditeit onderuit halen.

En bij elk voorbeeld van misbruik kan men ook een voorbeeld geven waarbij ze juist wél erg streng waren...
Toen ik zwaar onder de medicatie zat door een psychotische episode wou de arbeidsgeneesheer dat ik terug voltijds aan het werk ging, want 'ik kon helder met hem communiceren'. De pas uitgesproken diagnose autisme viel volgens hem ook best mee, want 'je kan toch makkelijk oogcontact met me maken'.

"Ongetwijfeld serieus wat misbruik" is nergens op gebaseerd en louter een buikgevoel dat gebaseerd is op wat via-via verhalen.
 
Dan moeten de mensen tegenwoordig ook nog rekening houden met capaciteitstarief en moeten ze nadenken over investeringen in zonnepanelen en thuisbatterijen. Vroeger moest men daar allemaal niet wakker van liggen.
Is dat niet grotendeels zelf opgelegde stress die makkelijk kan vermeden worden?

Ik heb de rekening gemaakt qua zonnepanelen: buy and hold van een ETF zal me +- hetzelfde opleveren op lange termijn. Veel minder gedoe en veel minder werk om op te volgen.

Of er nu een capaciteitstarief is of niet, koken/verwarmen/... zal toch grotendeels tegelijkertijd moeten gebeuren. Als je daar een volledige kosten-/batenanalyse van maakt dan zal je mogelijks een paar euro per maand goedkoper af zijn. Maar dat vind ik de moeite niet.
Zijn er quickwins te behalen op dat vlak, dan zie ik het op dit forum of in de krant wel verschijnen...

Zelfde met EPB/EPC regelgeving: koop een bestaand huis dat +- in orde staat en je vermijdt 95% van de regels.
 
Zelfde met EPB/EPC regelgeving: koop een bestaand huis dat +- in orde staat en je vermijdt 95% van de regels.
Dat is een nogal typische BG-kijk op de zaken. Een huis dat +/- in orde staat waarbij er geen renovatieverplichting is is voor 50% van de bevolking (wilde gok) niet meer betaalbaar. Een huis kopen is op zich al voor een grote groep niet meer betaalbaar en de huurmarkt is dat, omwille van de grotere groep die tegenwoordig niet anders kan dan huren, ook niet meer. Wonen an sich is voor een grote groep al een stressfactor, laat staan bouwen/verbouwen en alle regelneverij die erbij komt.
 
Neem nu nog maar alles wat te maken heeft met wonen/bouwen/verbouwen. Als je bouwt of verbouwt moet je rekening houden met 101 nieuwe regels, alles wat met EPB/EPC te maken heeft, al die normen waar je (nieuwe) woning moet aan voldoen. Vroeger bouwde je gewoon een huis en klaar, maar vandaag de dag gaan hier zoveel studies aan vooraf enkel nog maar wat energiebeheer betreft. Al die energieprijzen ook, vroeger gewoon aansluiten bij Elektrabel en klaar was kees, nu tientallen soorten contracten vergelijken en 'gokken' dat je op het juiste moment het juiste contract afsluit. Dan moeten de mensen tegenwoordig ook nog rekening houden met capaciteitstarief en moeten ze nadenken over investeringen in zonnepanelen en thuisbatterijen. Vroeger moest men daar allemaal niet wakker van liggen.
En uiteindelijk klopt dat nog allemaal niet. Zoveel gesjacher.
En nieuwbouw: bomvol met fouten en materiaal van steeds lagere kwaliteit. Daar gaan uw centjes.

Om het +- met de woorden te zeggen van een calculator die in de bouw werkt.
Die nu huizen laten zetten, beseffen nog niet welke miserie hun te wachten staat op termijn. Die woningen worden echt niet gemaakt om lang mee te gaan.

Naast uw job, de hele dag achter dat schermpje:
"dit werkt niet, dat werkt niet, het is weer veranderd, iedereen zit te wachten op elkaar."

Thuisgekomen, bleitjong aan de kop. Best dan nog geen ziek kind, of ene me ADHD of whatever.
Ouders nog bijstaan met vanalles want die zijn met niets nog mee.

Uw bouw regelen.

Mentaal crashen, aan de lopende band.
 
Laatst bewerkt:
Gelijkaardige ervaring (niet met vader). Echter wel goedkeuring voor te gaan werken maar redenering: nog geen goesting.
Dit na 3 maanden burnout. 1 jaar later: nog steeds geen goesting.
Na 2 jaar toch terug gaan werken: reden: verveling.

Dus er zit ongetwijfeld wel serieus wat misbruik tussen mbt psychische problemen die het draagvlak voor invaliditeit onderuit halen.
Er zijn hier sinds je laatste bericht ongeveer twee pagina's aan discussie geweest Daarin zijn cijfers gepost, een lijst met mogelijke verklaringen en redenen waarom burnouts en depressies aan het stijgen zijn, en nog wat persoonlijke ervaringen en voorbeelden betreffende de toenemende druk op de moderne werkmens.

Jij haalt daar dan 1 bericht uit dat spreekt over een psychiater die het zekere voor het onzekere neemt en haakt daar je karretje aan om te claimen dat er 'ongetwijfeld serieus wat misbruik' is. Hoeveel 'serieus' nu precies is hangt af van je definitie natuurlijk, maar ik krijg toch weer de indruk dat het je niet te doen is om een verklaring te vinden voor dit fenomeen, maar om gewoon weer eens te gaan schieten op 'het profitariaat'. Opnieuw: misbruik bestaat zeer zeker, daar is geen twijfel over mogelijk, maar dat verklaart lang niet waarom die cijfers zo hard stijgen.

Voorts staat een patiënt die zelf zegt 'ik ben er klaar voor' niet gelijk aan een patiënt die dat ook echt is. Ik weet natuurlijk niets van de situatie waarover het gaat in dat andere bericht (zoals ik al zei: profiteren en misbruik, dat bestaat zeker) maar iemand die zegt dat ze 'wel weer klaar zijn om te gaan werken' terwijl die vijf minuten daarvoor nog aan het spreken waren over onder andere slapeloze nachten, met nachtmerries over het werk wanneer ze toch inslapen: die zijn er dus echt nog niet klaar voor.
 
Is dat niet grotendeels zelf opgelegde stress die makkelijk kan vermeden worden?

Ik heb de rekening gemaakt qua zonnepanelen: buy and hold van een ETF zal me +- hetzelfde opleveren op lange termijn. Veel minder gedoe en veel minder werk om op te volgen.

Of er nu een capaciteitstarief is of niet, koken/verwarmen/... zal toch grotendeels tegelijkertijd moeten gebeuren. Als je daar een volledige kosten-/batenanalyse van maakt dan zal je mogelijks een paar euro per maand goedkoper af zijn. Maar dat vind ik de moeite niet.
Zijn er quickwins te behalen op dat vlak, dan zie ik het op dit forum of in de krant wel verschijnen...

Zelfde met EPB/EPC regelgeving: koop een bestaand huis dat +- in orde staat en je vermijdt 95% van de regels.
Je hebt dus een berekening gemaakt gebaseerd op (heel wat) opzoekwerk. De generatie van mijn vader (en eerder) moest daar gewoonweg niet aan denken. Een huis, al dan niet zelf gezet met wat hulp, had weinig extra's, en meer mensen konden gewoon een huis zetten.

Het gaat hem hier volgens mij minder over het financiële gevolg, het gaat hem over "mentale bandbreedte", een zorg extra ten opzichte van vroeger, die iemand die meekan kan opvangen. Maar iemand die sowieso al op de rand balanceert heeft hier weer een duwtje over die rand bij. En ontzorgen is niet echt iets dat nog eenvoudig gebeurt, ofwel omdat je iemand professioneel nodig hebt, ofwel omdat door onze individualistischere samenleving het moeilijker wordt om een vriend of nonkel te vinden die er wel aan uit kan.

Het lijkt me dat je moeilijk kan ontkennen dat onze welvaartsstijging een serieuze hoop extra "bekommernissen" met zich heeft meegebracht. Dat gaat niet meer over leven en dood, maar het is gewoon een continue aanwezige ruis op de achtergrond.
 
Dat is een nogal typische BG-kijk op de zaken. Een huis dat +/- in orde staat waarbij er geen renovatieverplichting is is voor 50% van de bevolking (wilde gok) niet meer betaalbaar. Een huis kopen is op zich al voor een grote groep niet meer betaalbaar en de huurmarkt is dat, omwille van de grotere groep die tegenwoordig niet anders kan dan huren, ook niet meer. Wonen an sich is voor een grote groep al een stressfactor, laat staan bouwen/verbouwen en alle regelneverij die erbij komt.
Ivm renovatieverplichting: Als je tegenwoordig een huis koopt dan is er verplicht een EPC bij en daar staat gedetailleerd in wat je kan doen om de woning op te krikken naar A/B/C/D en wat de geschatte kostprijs daarvan is.
Het gaat nog net niet zo ver dat ze ook al verschillende aannemers hebben gecontacteerd voor prijsoffertes. ;)

Een koppel tweeverdieners, tenzij ze in een héél dure regio wonen of een gigantisch eisenpakket hebben, kan mijns inziens quasi steeds een starterswoning kopen. Fiscaal alleenstaanden die ook alleen in een woning willen wonen of koppels waarvan één partner niet kan werken, die zullen het idd moeilijker hebben...

Maar dit zijn eigenlijk geen discussies die hier ontopic zijn. ;)
 
Terug
Bovenaan