Overlijdens door honger en longproblemen dalen gelukkig wel zienderogend.
Het is al van in de tijd van Freud dat ze spreken over een epidemie van mentale problemen. Vandaag is het burnout, 20jaar geleden was het overspannen, daarvoor was je een zenuwlijder en nog daarvoor spraken we van neurasthenie. Net doordat het altijd iets anders wordt genoemd hebben we er ook niet echt deftige cijfers van - er bestaat vandaag nog altijd geen gouden standaard om dat in kaart te brengen, helaas. Gewoon al het gegeven dat de diagnose die je krijgt (depressie vs brunout) lijkt samen te hangen met de
beroepsgroep, maakt het moeilijk om er een totaal beeld van te krijgen.
Wel weten we dat we minder werken dan ooit en meer welvaart hebben dan ooit. Vreemd dan dat dat gepaard gaat met een toename van die mentale problematiek veroorzaakt door de maatschappij die die positieve zaken weet te realiseren. Ik denk het meer waarschijnlijk is dat er niet bepaald een toename is (misschien zelfs eerder een afname gezien de verhoogde welvaart), maar dat we door de toename van de welvaart er gewoon meer aandacht aan (kunnen) spenderen, en dat is goed.
Nu goed, het is natuurlijk van alle tijden dat mensen denken dat het alsmaar slechter gaat met de maatschappij.